وقتی که سلیقه‌ مسئولان باعث ضرر کارآفرینان می‌شود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از درگزخبر؛ این روزها اتفاقی در گوشه ای از شهر در حال رخ دادن است؛ برای اولین بار در عمر شهرستان تاور کرینی به چشم می خورد که در فاصله نه چندان دور در محلی نصب شده و مشغول به فعالیت است؛ کامیون های بتنی که به صورت شبانه روزی در حال فعالیت هستند و تعطیلی ندارند.

کنجکاو هستیم تا بدانیم در آن گوشه شهر چه خبر است؛ بنابراین به محل پروژه می رویم تا از نزدیک مشاهده کنیم آنچه را که در موردش حدس های زیادی زده ایم.

مجید فاضلی! پیمانکار یکی از شرکت های ابنیه سازی کشور به ما اطلاعات دقیق و کارشناسی شده ای در خصوص این پروژه داد و گفت: مدت 6 ماه است که در این مکان در حال احداث سیلوهای مکانیزه گندم هستیم؛ 3 سیلو با قطر 24 و ارتفاع 26 متر و گنجایش 10 هزار تن که مجموعا 30 هزار تن گندم را در خود جای می دهند.

وی تشریح کرد: سیلوهای بتنی از لحاظ کیفیت و ماندگاری گندم بسیار بهتر از سیستم سنتی عمل می کنند و تمام عملیات از تخلیه تا بارگیری به صورت مکانیزه انجام می شود؛ بزرگترین صرفه دولت در این پروژه ها آن است که گندم پرت و خراب نمی شود و همیشه کیفیت اولیه خود را حفظ خواهد کرد.

فاضلی تبیین کرد: این پروژه یکی از بهترین سیلوهای پیشرفته و مجهز در کشور است؛ وجود 27 حفره هوادهی در کف، آن را از سایر سیلوهایی که تنها 3 حفره دارند متمایز کرده است؛ همین مساله سبب شده که 6 کامیون به صورت همزمان بتوانند در آن اقدام به تخلیه بار کنند.

این پیمانکار عنوان کرد: پروژه سوله ذخیره سازی گندم درگز با داشتن 110 نفر نیروی کار، 80 درصد پیشرفت فیزیکی داشته که البته بخش اصلی کار، بحث زیرسازی آن بوده تا بتواند علاوه بر تحمل 10 هزار تن گندم، استقامت در برابر 8 ریشتر زلزله را هم داشته باشد.

وی افزود: در این پروژه سعی شده تا حد امکان از توان نیروهای بومی استفاده شود ولی برخی از قسمت های کار تخصصی هستند و احتیاج به حضور کارشناسان مختلف از سراسر کشور دارد.

از مسائل فنی که بگذریم باید پای صحبت های صاحب کارخانه بنشینیم تا از ناگفته ها و مسائل پشت پرده ساخت این سیلوها باخبر شویم؛ حسینعلی نشاط به درخواست خبرنگار ما مقدمه را کنار گذاشت و سر اصل مطلب رفت: مبحث شیرین حمایت که این روزها همه دم از آن می زنند ولی هیچ بازدمی ندارد.

وی عنوان کرد: با توجه به حساسیت و کاربردی بودن این پروژه، صندوق توسعه ملی تصویب کرد تا برای آغاز این پروژه مبلغ 3 میلیارد تومان در اختیار ما قرار دهند.

نشاط تبیین کرد: اکثر کارگاه ها و کارخانه های شهرستان درگز به دلیل عدم حمایت دولتمردان با تعطیلی مواجه شده اند؛ 6 ماه از آغاز این پروژه می گذرد ولی تاکنون هیچ یک از مسئولان شهر به این محل نیامده اند تا حداقل خدا قوتی به ما بگویند و اعلام حمایت کنند.

مدیر کارخانه گل آرد درگز گفت: مواد مصرفی این پروژه اقلام بسیار خاصی هستند و فراهم کردن آنها کار ما را با مشکلات زیادی مواجه کرده است؛ از ادوات خاکبرداری گرفته تا جرثقیل نصب تاور که گاها مجبور هستیم آنها را با هزینه های بسیار زیاد از سایر استانهای کشور تهیه کنیم.

وی افزود: برآورد ابتدایی ما برای این پروژه 3 میلیارد بود ولی در همان ابتدای کار با اختلاف 40 درصدی در قیمت مصالح مواجه شدیم و آن هم دلیلی نداشت جز گران شدن یکباره میلگرد؛ متاسفانه دولت هیچ نظارتی به قیمت ها نداشته و همین افزایش قیمت باعث شد 1 میلیارد تومان به هزینه های ما اضافه شود.

نشاط تصریح کرد: این پروژه باید سه ماه پیش به بهره برداری می رسید اما به خاطر سختگیری های بانک و بعضا تنگ نظری بعضی مسئولان، زمان ما از بین رفت و امروز در حالی مشغول به کار هستیم که قیمت کالاهای اساسی این پروژه در بالاترین حد خود هستند.

مدیر کارخانه گل آرد درگز تاکید کرد: از آغاز پروژه تاکنون متحمل ضرر چند میلیاردی شده ام که بخش زیادی از آنها به خاطر سلیقه ای عمل کردن و تخصص نداشتن مسئولان در زمینه فعالیت شغلی آنها بوده است ولی مجبور هستم این پروژه را به سرانجام برسانم تا بیش تر از این متحمل زیان نشوم.

وی اظهار کرد: تا رسیدن به مرحله دریافت وام بیش از 100 میلیون تومان هزینه کردم و این هزینه ها همچنان ادامه دارد، این چه وامی است که هیچ حمایتی پشت آن وجود ندارد؟ من امروز درامدی ندارم ولی مجبور هستم وامی که گرفتم را با 12 درصد سود پس بدهم، آن هم وامی که با وجود بنای عظیم این سوله باز هم مجبور هستم به مسئولان اثبات کنم که قصد دارم آن را در این محل به کار ببرم.

نشاط تبیین کرد: متاسفانه سرمایه گذاری در این کشور عذاب آور است؛ حمایت نمی شویم که هیچ، کلی هم سنگ در سر راه ما قرار داده می شود؛ من امروز از درون پوسیده ام اما مجبورم ظاهر خود را حفظ کنم و با همه سختی ها مبارزه کرده تا بتوانم به هدف خود دست پیدا کنم.

حرف آخر: عدم حمایت دولت از کارخانه ها و کارگاه های تولیدی باعث تعطیلی آنها می شود؛ تعطیلی بیکاری به بار می آورد و بیکاری فساد به همراه خود دارد.

چه خوب می شد که مسئولان به جای پرداخت 45 هزار تومان یارانه و دریافت چند برابری آن توسط قبوض خدماتی، آن را صرف اشتغال مردم می کردند؛ هم مشکلات اجتماعی کاهش پیدا میکرد، هم اشتغال ایجاد می شد، هم کارگاه ها راه می افتادند و هم هیچ کس نیاز به این مبلغ اندک نداشت! به امید آن روز....

انتهای پیام/