چهار شنبه سوری یا چهارشنبه جنگی؟!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  قم فردا،  روز ها آرام آرام در حال گذر می باشد تا سال به انتهای خود برسد اما در این بین با نزدیک شدن به روزهای پایان سال برخی سنت ها که از صدهای دور در تاریخ ایران ماندگار شده است اجرا می شود.

یکی از این سنت ها چهارشنبه سوری می باشد که در چهارشنبه آخر سال در سطح شهر توسط خانواده ها برگزار می شود.

در دهه های نه چندان دور خانواده ها دور هم جمع می شدند و آتش کوچکی روشن می کردند و مانند گذشتگان خود از روی آتش می پریدند اما در این سال ها چهارشنبه سوری به مهمترین دغدغه خانواده ها در پایان سال تبدیل شده است.

چهارشنبه سوری که با افراط و تفریط و چاشنی تحریف امروز تبدیل شده است به روز جنگ به گونه ای که آمارهای عجیبی از کشته شدن افراد و تعداد زیادی که از ناحیه های مختلف بدن دچار سوختگی شده اند داده می شود.

از طرفی این آمار که از تلفات در چهارشنبه آخر سال داده می شود مختص طیف خاصی نیست بلکه تمام طیف اعم از کودک، جوان،پیر و زنان را در بر می گیرد البته در بین این طیف جوانان و نوجوانان بیشترین آسیب دیدگان این شب می باشند.

در این روز و شب اورژانس، نیروی انتظامی، بیمارستان ها و...آماده باش هستند، بیمارستان ها تخت های اضافی خود را در راهروها قرار میدهند، پلیس امنیت در خیابان ها مستقر می شوند و..... که همه این عوامل نقشی در کمتر شدن تلفات را داشته باشند.

حال جای این سوال است که چرا سنتی که در قدیم الایام برای ایرانیان مقدس و به نوعی سرگرم کننده و شادی بخش بوده است امروز به روز و سنت استرس زا و در برخی موارد روزی تلخ برای خانواده ها تبدیل شده است؛ چرا روزی که می شود باشادی و خنده پشت سر گذاشت را با صدای انفجار مواد محترقه باعث ترس کودک و یا رنجش پیرمردی شویم و یا باعث آمدن اشک مادر و آه او  و حوادثی که به هیچ وجه نمی توان آن را جبران کرد، پشت سر بگذاریم.

برخی از افراد در سخنان خود اعلام می کنند که این رفتارها در جوانان و نوجوانان برای تخلیه انرژی مضاعف و درونی آنها می باشد و آنها نیاز به هیجان دارند اما باید پرسید واقعا به چه قیمتی؟

این در حالیست که اگر سنت چهارشنبه سوری و آتش بازی بدرستی اجرا شود لحظات زیبا و شادی را خلق خواهیم کرد، در کشورهای توسعه یافته با وضع قوانین محدودکننده و آگاهی دادن به مردم و برگزاری جشن های وسیع آتش بازی توسط گروه های حرفه ای توانسته اند تا حد زیادی از صدمات و تلفات ناشی از آتش بازی بکاهند و در عین حال مانع از لذت بردن مردم از آتش بازی نشوند.

حتی در کشور در حال توسعه ای چون هند برای کاهش تلفات آتش بازی علاوه بر ایجاد آگاهی عمومی از طریق رسانه ها و کمپین ها و.. در موسم جشنها دولت لوازم آتش بازی بی خطر را در میان دانش آموزان به طور رایگان توزیع می کند و دانش آموزان به طور دسته جمعی نسبت به عدم استفاده از لوازم آتش بازی غیر مجاز و رعایت نکات ایمنی متعهد می شوند.

ما نیز باید بدانیم که تنها با منع فروش لوازم آتش بازی و نمایش صحنه های دلخراش ناشی از آتش بازی در تلویزیون نمی توان مانع از انجام آن شد بلکه باید به جای منع مردم آنها را در مسیر درست هدایت کنیم.

دولت باید با وضع قوانین مناسب نسبت به استانداردسازی و طبقه بندی لوازم آتش بازی اقدام نماید. باید فروش اقلام خطرناک مثل فشفشه ها ( راکتها ) و ترقه ها ممنوع شود و مجازات سنگین برای فروشندگان آن در نظر گرفته شود.

در کنار این محدودیتها باید با برگزاری جشنهای آتش بازی باشکوه در مناسبت های مختلف توسط گروه های حرفه ای و تبلیغات وسیع در رسانه ها برای هدایت مردم به سوی این نوع آتش بازی بی خطر مانع از تمایل افراد به انجام خودسرانه آتش بازی شویم.

حال در این بین هستند افرادی که دچار سوختگی و آسیب می شوند و در این مواقع برخی خانواده ها خودسرانه کارهایی را انجام می دهند که باعث آسیب بیشتر به افراد می شوند به عنوان مثال استفاده از پماد برای سوختگی می باشد که زمان درمان در مراکز درمانی, چون مجبور به تمیز کردن محل از این پمادها هستند آسیب بیشتری وارد می‌شود پس بهترین روش در این موارد سرد کردن محل سوختگی با آب و مراجعه به مرکز درمانی است.

در حوادث چهارشنبه آخر سال به‌دنبال انفجار مواد محترقه، سوای سوختگی، آسیب به چشم نیز وارد می‌شود و در این آسیب‌ها حتماً باید هر دو چشم، چه چشم صدمه دیده و چه چشم سالم، توسط پارچه یا لیوان کاغذی بدون فشار بسته شود چون حرکت چشم سالم منجر به حرکت عضلات چشم دیگر و افزایش صدمه می‌شود.

حال در سخن آخر امیدواریم چهارشنبه آخر سال همانند گذشته ، دور از افراط و تفریط سپری شود تا تبدیل به لحظات ماندگار شاد در زندگی هر فرد شود و از طرفی هم باید مسئولین کشوری در این مسئله مهم گامی موثر و جدی بردارند تا برخی خرافات به ضرر جامعه نشود و خانواده هایی را در آغاز سال جدید داغدار نکند.

انتهای پیام