رونق زندگی شاگردان با هنر استاد نجار

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از فراهان خبر؛ «استاد خلیل» با اخم‌های درهم و مدادی پشت گوش، دل به کار داده و گرد برش چوب‌ها بر چهره‌اش می نشیند. مشغول برش چوب است، دستان پینه بسته و صدای گوش خراش اره برقی نشان از کار سخت و طاقت‌فرسای او دارد.

با حضور ما اره برقی را خاموش می‌کند، پشت آن چهره اخم گرفته، دلی مهربان با سلامی گرم هست که ناخودآگاه لبخند بر چهره‌مان می‌نشاند. نگاه به چهره پدری زحمتکش که چرخ زندگی گرد و خاک بر چهره اش افکنده، روح امید به آدمی می‌بخشد.

نجارکهنه کار که با سختی های کار دست از تلاش برنمی‌دارد

حدود ۴۰ سالی است که مشغول نجاری است و باوجود سختی های کار دست از تلاش برنمی‌دارد. کارگاهی کوچک بدون اسم و رسم و تابلویی هم بر سر در آن، پراز تکه‌های بریده‌شده چوب، الوارهای چیده شده بر روی زمین، دستگاه‌های کوچک و بزرگ و در آخر قفسه‌های پر از میخ، سمباده و ابزارهای ریز و درشت دیگر، فضای کار او را تشکیل می‌دهد.

طرح را در ذهنش تصور می‌کند و بدون الگو روی چوب برش می‌دهد و ‌گاهی بین کار لیوان چای کنار دستش را سر می‌کشد. با او مشغول صحبت می‌شویم تا در مورد هنر و نحوه یادگیری کار بگوید.

استاد خلیل در گفتگو با خبرنگار فراهان خبر گفت: در نوجوانی برای کار و کمک خرج خانواده به تهران رفتم و در یک کارگاه نجاری مشغول به کار شدم. با شوق و علاقه بسیاری فنون کار را یاد گرفتم، زمانی هم که دستمزد می‌گرفتم و برای خانواده در روستا پول می‌فرستادم، انگیزه‌ام برای تلاش افزون می‌شد.

رونق چرخ زندگی شاگردان با هنر استاد نجار

وی افزود: پس از ۷ سال کار در تهران با پس‌اندازی که داشتم، تصمیم گرفتم به زادگاه خود بازگردم و کارگاه نجاری به راه بیندازم تا چند کارگر نیز در کنار من مشغول به کار شوند.

حاج خلیل ادامه داد: در زادگاه خودم با اشتغالزایی برای چند کارگر با شوقی دوچندان نسبت به گذشته مشغول به کار شدم. تاکنون نیز شاگردان بسیاری در این کارگاه استادکار شده و هر کدام برای خودشان کارگاهی راه‌اندازی کرده‌اند.

این نجار کهنه کار گفت: این کار سختی‌های زیادی دارد، چراکه یک لحظه بی‌دقتی ممکن است به دست‌ها آسیب برساند. از سویی وجود گردوغبار چوب در فضای کارگاه و استنشاق این گردوغبار  می‌تواند برای فرد ناراحتی‌هایی ایجاد کند.

وی ادامه داد: اما کسب رزق و روزی حلال برای خانواده این سختی‌ها را از تن آدمی می‌زداید. زمانی که از کوچه‌های این شهر عبور کرده و کارگاه‌های نجاری شاگردانم را می‌بینم، خداوند را شکر می‌کنم که هنرم را به سایر افراد نیز انتقال داده‌ام و چرخ زندگی آن‌ها هم با نجاری می‌چرخد.

حاج خلیل گفت: در حال حاضر پسرم که فارغ التحصیل دانشگاه است، در کنارم به این حرفه مشغول بوده و شغل پدر را ادامه می‌دهد.

وی اضافه کرد: جوانان امروز تنبل شده‌اند و همه شغل پشت میزی می‌خواهند، به‌خصوص در این قبیل حرفه‌ها که سختی زیادی دارد و درآمدی کم، چندان اشتیاقی ایجاد نمی‌کند تا جوانان به آن بپردازند.

عدم حمایت های مسئولان هم سبب عدم رغبت جوانان به نجاری

نجار فراهانی ادامه داد: متاسفانه عدم حمایت‌های مسئولان نیز سبب عدم رغبت جوانان به این حرفه شده است. به عنوان مثال خود بنده با ۴۰ سال کار نجاری هنوز هم بیمه ندارم و در پیگیری‌های صورت گرفته تنها جوابی که گرفتم این است که کارفرما نمی‌تواند بیمه باشد. البته جدیدا شنیده ام که کارفرما را هم بیمه می‌کنند، اما دیگر برای ما فایده‌ای ندارد.

وی افزود: در گذشته من ۱۷ ساعت کار می‌کردم، اما در حال حاضر دیگر توان قبل را ندارم و روزانه ۸ ساعت در کارگاه کار می‌کنم. در کارگاه انواع کمد، در، میز، کابینت و انواع مختلف وسایل چوبی را می‌سازم.

حاج خلیل اظهار کرد: نجاری رونق گذشته را ندارد، پس مسئولان باید برای رغبت جوانان به این قبیل مشاغل حمایت‌های آموزشی و مالی داشته باشند تا برای برخی مشاغل که در حال فراموشی هستند، جانی دوباره بدهند.

 وی خاطرنشان کرد: رهبر معظم انقلاب بارها بر «اقتصاد مقاومتی، تولید و اشتغال» تاکید دارد، ما هم باید به این فرمایشات و تاکیدات اهمیت بدهیم، چراکه نسخه شفابخش جامعه، اقتصاد مقاومتی است. برای تحقق اقتصادی مقاومتی نیز هر فردی در  هر عرصه‌ای که می‌تواند باید قدم بردارد و با توکل به خدا جلو رفته و از مشکلات نهراسد.

انتهای پیام/