طنز/بنشین و سفر کن که به غایت نیکوست!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سلام کمیجان؛ چند روز دیگر سال تحویل می‌شود و عید نوروز و موسم سفر فرا می‌رسد. سفر هم یکی از سین‌های نوروز است، هر چند در سفره هفت سین جایگاهی ندارد ولی بخشی از نوستالژی نوروز به خاطر همین سفرهای نوروزی است. البته عده‌ای اصلاً اهل سفر و مسافرت نیستند و این چندان خوب نیست.

اصلاً به قول قدیمی‌ها «عالم چو منزل است و خلایق مسافرند» ولی چه کنیم که گاهی اوقات، شرایط اقتصادی و غیر اقتصادی و غیره مردم را از سفر باز می‌دارد؛ از طرفی آمار تلفات جاده‌ای هم، دل و دماغ سفر زمینی را از مردم گرفته است و به گفته شاعر «ترسم از این مسافرت جان به در آید از تنم...»

اما از آنجا که نگاه ما به مقولات و معضلات اجتماعی نگاه هرمنوتیک و عالمانه است، همواره در حل مشکلات و ارائه طرح‌های سازنده، به فکر قاطبه مردم و اقشار مختلف با درآمدهای مختلف بوده و هستیم.

با همین فرمان، چند راهکار سوفسطایی‌گری و فلک فرسا در مورد سفر به عرض می‌رسانیم، تا چشم آژانس‌ها و شرکت‌های هواپیمایی متخلّف از حدقه درآید و حسرت مشتری بر دل‌هایشان بماند! و اما سفرهای پیشنهادی ما...

سفرهای نشسته:

در گذشته هم که وسایل حمل و نقل و آژانس‌های مسافرتی رنگارنگ وجود نداشت، خیلی‌ها حال و حوصله مسافرت با اسب و شتر و آلاخون والاخون شدن در کاروانسراهای درجه دو و سه را نداشتند و ترجیح می‌دانند، نشسته سفر کنند. شاعر نیز در این خصوص فرموده «بنشین و سفر کن که به غایت نیکوست/ بی‌منت پا گرد جهان گردید»

در این شیوه یک نفر آدم بیکار که از قضا کثیر السفر- یا به قول امروزی‌ها عشق سفر – بود، وقتی به سایر بلاد مسافرت می‌کرد، سفرنامه می‌نوشت و لحظه لحظه سفر را با دقت فراوان ثبت می‌کرد که دیگران با خواندن این سفرنامه، گویی خود نیز همراه کاروانیان به این سفر رفته‌ است.

الان هم شما می‌توانید با همسایه‌ها یا اقوام هماهنگ کنید و مخارج سفر مدیر ساختمان یا بزرگتر خانواده را فراهم نموده، ایشان را به مسافرت بفرستید تا بعد از سفر، از دیدنی‌های سفر برای شما تعریف کند یا خاطرات مکتوب ایشان را بخوانید و در این سفر شریک او شوید.

اگر هم فکر می‌کنید کسی حال و حوصله نوشتن خاطرات سفر را ندارد، می‌توانید از سیاحت‌نامه‌ها و سفرنامه‌های نوشته شده توسط گذشتگان و درگذشتگان استفاده کنید.

در این خصوص خواندن سفرنامه «ناصرخسرو»، سفرنامه «حاجی سیاح محلاتی»، سفرنامه «حاج ایازخان قشقایی» و سفرنامه «محمدعلی معین‌السلطنه» توصیه می‌شود.

سفرهای تخیلی:

نوع دیگری از سفر که هیجان زائدالوصفی دارد و به جاهایی می‌توان سفر کرد که تا به حال پای هیچ ابوالبشری به آنجاها نرسیده، «سفرهای تخیلی» است. فقط جناب ژول ورن نبود که می‌توانست بیست هزار فرسنگ زیر دریا برود، شما هم می‌توانید در رؤیاهایتان بیست و دو هزار فرسنگ زیر دریا بروید. اصلاً سی هزار فرسنگ، به کسی ربطی ندارد. اصلاً می‌توانید به جای رفتن به زیر دریا ۲۰ هزار فرسنگ به فضا بروید!

اگر هم حال و حوصله سفرهای زیر آبی و فضایی ندارید، می‌توانید به یکی از کلان شهرها سفر کنید و در یکی از هتل‌های مجلل که شبی ۲ میلیون تومان هزینه دارد و تازه اسم فقیر بیچاره‌ها را روی آن گذاشته‌اند، اقامت کنید و هر غذایی که دلتان خواست سفارش بدهید و ساعت‌ها در جکوزی و استخر هتل کالری بسوزانید و آب پرتقال و آب انبه میل کنید.

در این شیوه می‌توانید با بالن، پاراگلایدر، کایت، دیژابل (بالن قابل هدایت)، هواپیما، هلی کوپتر، یا هر وسیله دیگری که هنوز اختراع نشده سفر کنید. شما می‌توانید مثل این بازی‌های کامپیوتری در ابتدای سفر از بین آپشن‌های مختلف وسیله سفر را انتخاب کنید و هر جای سفر هم خواستید، وسیله مسافرت را عوض کنید. در طول سفر هم می‌توانید کنار پنجره، در کابین خلبان یا حتی روی بال هواپیما بنشینید و از مهماندار بخواهید به شما چند تا نان اضافه بدهد!

مسافرت رؤیایی یا تخیلی علاوه بر کمک به اقتصاد خانواده باعث صرفه جویی نیز می‌شود و خطراتی نظیر سقوط هواپیما، چپ شدن اتوبوس یا در رفتن قطار از ریل را هم ندارد.

در ضمن می‌توانید در طول سفر، هنگام رد شدن از روی جنگل‌های زیبا و مه‌گرفته شمال از آن بالا برای کسانی که در ماشین‌های شاسی بلند و مدل بالا در ترافیک‌های کیلومتری جاده چالوس گیر افتاده‌اند و در حال کشیدن قلیان هستند، دست تکان بدهید!

سفر به خیر...

 وحید حاج سعیدی طنز پرداز کشور 

انتهای پیام/