شهید قهاری، همه عمر مخلص و بی ادعا زندگی کرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نافع،شهدا امامزادگان عشقند... این جمله را که منتسب به رهبر و مراد این نظام و انقلاب است شاید بارها شنیده باشیم اما درک مفهوم و معنای این جمله تأمل و تعمّقی عمیق می طلبد.

طی طریق راه شهادت یک شبه و آنی حاصل نمی شود اما محبوب در یک معامله دلچسب و سراسر سود خریدار شهید می شود، چه سرّی در این معامله و سیر طریقت هست، نمی دانیم اما بهای این معامله برای ما جذاب و سوال برانگیز است.

شاید این راز،  همان است که شهید آوینی می گوید " در جهان، رازی است که جز به بهای خون افشا نمی شود"

آخرین پنجشنبه سال را بهانه ای کردیم تا گفتگویی با همسر یکی از همین شهیدان بی ادعا ترتیب دهیم، شاید شرح این سیر طریقت از بیان همسفر شهید قهاری شنیدنی تر باشد.

"فرحناز رسولی" همسر شهید سعید قهاری سعید مادر ۳ فرزند است و حالا ۱۱ سال است کوله بار عشق را زینب گونه به دوش می کشد.

از طریقت زندگی همسفر راهش سوال کردیم که پاسخ های او را در ادامه می خوانید:

**به عنوان نخستین سوال از سیره زندگی شهید قهاری و ویژگی هایش بگویید؟

شهید قهاری چهره ای شناخته شده برای همگان است و از دید من همه خصوصیات او ویژه بود اما نه تنها از دید من بلکه از دید همه همرزمان و دوستان او فرمانده ای صبور و شجاع و بی ادعا بود.

۲۲ سال با شهید قهاری زندگی کردم و او را نمونه همسری فداکار و جامع الشرایط دریافتم، ازدواج ما بر مبنای اعتقاد و عقیده بود و آنچه من در طریق سیر زندگی مدنظر داشتم در همسفر راهم جمع بود.

قبل از ورود به سپاه و پیش از وقوع انقلاب اسلامی دغدغه های سیاسی و انقلابی داشت و بعد از وقوع انقلاب و جنگ و حضور در مجموعه سپاه پاسداران اسلامی مشغله ها و دغدغه هایش افزون شد که طبعا نمی توانست مانند دیگران در منزل حضور داشته و مداوم و مستمر ساعات و روزهایش را با خانواده بگذراند اما هرگز برای خانواده هیچ کم نگذاشت.

در همان زمان های محدودی که در خانه حضور داشت از بازی کردن با بچه ها تا رسیدگی به درس و مشق و مدرسه آنها غفلت نمی کرد.

در هر خانواده ای پدر و مادر مکمل هم هستند در تربیت فرزندان، اما شهید قهاری نمی توانست آنچه را که مدنظر داشت برای بچه ها تامّ و تمام به جا آورد با این حال مهربانی او هیچ خلأ عاطفی برای بچه ها به جا نگذاشته بود به خصوص دخترهای ما در ارتباط با پدری که ذاتا دختر دوست بود لبریز از عاطفه پدری بودند.

به یاد دارم پسرم در مقطع ابتدایی درس می خواند و ما دور از اقوام و آشنایان بودیم و شهید قهاری تلاش می کرد تا در هر زمانی با بازی و همراهی با پسرمان، خلأ وجود دوست و آشنای نزدیک را پر کند.

هر زمان پسرم از مدرسه به خانه می آمد شهید قهاری سراغ او می رفت و با هم فوتبال بازی می کردند، او سعی می کرد به جای اقوام، دوستان و حتی همسالان پسرمان بازی و مشق زندگی را با او تمرین و تکرار کند.

**مهمترین دغدغه فکری و قلبی شهید قهاری در این سالها چه بود؟

شهید قهاری برای حفظ نظام جمهوری اسلامی، ماندگاری ارزش ها و حفظ ولایت بسیار دغدغه مند بود و همین دغدغه ها او را سالها پس از جنگ تحمیلی، در میادین نبرد حفظ کرد تا آنجا که در همین راه به شهادت رسید.

خانواده دوست بود و این روحیه خانواده دوستی او باعث می شد یکی از دغدغه های فردی زندگی او خانواده باشد، همانطور که در مناجات نامه اش نوشته "مرا حلال کنید که هجرت بسیار داشتم و حضورم در موقعیت های مختلف و شهرهای متعدد شرایط سختی برای شما به همراه داشته است"

**رویکرد شهید قهاری در مسائل سیاسی و اجتماعی و ولایتمداری چگونه بود؟

متأسفانه امروز شاهد هستیم هرکسی در هر سمت و سویی در این نظام طبل خود را می زند و جناح بازی و سیاسی گری آفت کار برخی از مسؤولین این نظام شده است اما خدا را شاهد می گیرم که شهید قهاری هرگز خط جناح یا حزب خاصی را دنبال نکرد مگر خط ولایت.

تا پایان عمر انقلابی بود و از مسیر انقلاب و امام و رهبری جدا نشد و تا پای جان گوش به فرامین مقام معظم رهبری داشت و حتی روزهای آخری که به عملیات می رفت در پاسخ به نگرانی های من برای ورود به منطقه "جهنم دره" تنها یک جمله بر زبانش بود و آن هم "اطاعت امر ولی فقیه"

**از نحوه شهادت شهید قهاری بفرمایید؟

۱۱ سال قبل در روزهای سرد زمستان عازم منطقه "جهنم دره" شد، منطقه ای که مانند نامش جهنم بود.

شهید قهاری طی درگیری با گروهک  تروریستی پژاک به همراه چند تن دیگر از یاران و همرزمانش شهید شد و حتی آثار شکنجه و آزار جسد هم بر تن بی جان شهید هویدا بود اما با توجه به اینکه آن روزها فضای مجازی و گستره رسانه ای تا این حد وسیع نبود خبر شهادتش هم مانند سیره بی ادعا زندگی کردنش، سر و صدا نداشت، در عین شجاعتی که در درگیری داشت بی ادعا شهید شد.

**لطفا جمله یا خاطره ماندگاری از شهید قهاری به مخاطبان ما یادگار بدهید؟

آنچه در شهید قهاری ملموس و محرز بود مخلص و بی ادعا بودن او بود و همواره به همین ویژگی هم توصیه داشت و شاید همین ویژگی او را نزد خداوند تا این حد محبوب و معتبر کرد که زندگی اش را به فرجام شهادت وصل کرد.

این خصوصیت، برای همراهان و دوستان و همرزمان او یادگاری بود که همه عمر از شهید قهاری به یاد سپرده بودند و البته من هم این ویژگی را از او به یادگار دارم و به دیگران توصیه می دهم زیرا این به یادماندنی ترین ویژگی شخصیتی او بود.

**حرف آخر:

من رابطه تنگاتنگی با خانواده شهدا داشته و دارم و شهید قهاری هم با خانواده شهدا بسیار مأنوس بودند و گاه پای دلتنگی ها و گلایه های انان مینشینم.

توصیه بنده به مسؤولین استان این است که دیدار با این خانواده ها را از یاد نبرند، آنها عزتمند هستند و نیازمند توجه ما نیستند اما توجه به یک یا دو شهید شاخص و غفلت از دیگر شهیدان شایسته نیست و من مایل هستم از این طریق به مسؤولین گوشزد کنم ما به خانواده شهیدی که ۳ شهید در جنگ داده اند شاید بیش از شهدای شاخصی که در همه یادواره ها و مناسبت ها از ایشان یاد می شود بدهکاریم بنابراین زیبنده تر آن است که در ارج نهادن به خانواده های شهیدان با دیدی یکسان برخورد کنیم.

انتهای پیام/