مقبره رئیس المجاهدین در آبیک+تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  نگاه آبیک مقبره رئیس المجاهدین در ۲۵ کیلومتری جاده قزوین- تهران در شهرستان آبیک واقع شده است.

مرحوم میرزا حسن شیخ‌الاسلام، معروف به «رییس المجاهدین» فرزند میرزا مسعود از نخستین روزهایی که نسیم آزادی‌خواهی در ایران وزیدن گرفت و مبارزه علیه حکومت استبدادی قاجار آغاز شد به صف آزادی‌خواهان پیوست.

وی با آنکه در عنفوان جوانی به سر می‌برد، رهبری مجاهدان قزوین را به عهده داشت و زمانی که محمدعلی شاه مجلس را به توپ بست، با صد سوار به یاری مجلس و مشروطه‌خواهان به تهران شتافت و نقشه‌های مستبدان را با اعمال خود، نقش بر آب ساخت. پس از این اقدام، مورد توجه و سپاسگذاری مجلس و نمایندگان قرار گرفت و در همان زمان معروف به «رییس المجاهدین» شد.
رییس‌المجاهدین قهرمان آزاده‌ای است که در خطیرترین و خون‌بارترین لحظه‌های تاریخ ما، تفنگ بر دوش، به یاری مشروطه‌خواهان شتافت و سال‌ها با دشمنان فرومایه آزادی جنگید و هر جا که نهال نویافته مشروطه، فدایی و جانباز می‌طلبید، او جان بر کف و دلیر، با بانگ بلند تکبیر، چون قهرمانی کهنسال و کبیر در صحنه حاضر بود.
پس از فتح قزوین، مرحوم میرزا حسن شیخ‌الاسلام همراه آزادی‌خواهان به تهران آمد و در کلیه وقایع و جریانات علیه محمدعلی‌شاه، حضور فعال داشت. دهقانان کهنسالی، که هم اکنون در روستاهای اطراف آرامگاه ایشان زندگی می‌کنند، بیان دارند رییس‌المجاهدین با دارایی خود، دهی را به نام «ظلم‌آباد» که جمعی از کردان غارتگر در آن سکنی داشتند، از سکنه آن خریداری و پس از بیرون راندن آنان، ده مذکور را ویران و روستاهای همجوار را از تعدیات و مزاحمت‌ها آسوده نمود. دریغا و دردا که مشتی فرومایه و تبهکار با طرح و توطئه‌ای حساب شده و شیطانی، لقب «امامزاده بی‌غیرت» به این مجاهد نامدار و نیکوکار دادند تا به خیال خام خویش، اعتبار، اقتدار، عشق و ایمان و آزادی‌خواهی را در اذهان مردم خدشه‌دار و بی‌اعتبار سازند.
رییس‌المجاهدین از آنجا که در میان مردم از نفوذ اجتماعی برخوردار بود، از طرف عده‌ای از رجال بزرگ به عنوان رییس انجمن بلدی قزوین انتخاب و به رسیدگی امور شهر و مردم این آب و خاک مشغول شد، اما به دلیل مشکلاتی که سر راه وی بود، بیشتر از ۵ ماه در این سمت باقی نماند و از مسؤولیت خود کناره‌گیری کرد.
میرزا حسن شیخ‌الاسلام مدرسه و مسجدی در قزوین، یخچالی در قریه یونس‌آباد برای استفاده دهقانان و نیز مراکز عام‌المنفعه‌ای تأسیس نمود.
سرانجام این شخصیت برجسته قزوینی در شب عرفه سال ۱۳۳۶ هجری درگذشت و مطابق وصیت‌نامه‌اش، در آرامگاهی در کنار جاده قدیم قزوین- تهران که برای وی ساخته شده بود، به خاک سپرده شد. در محل آرامگاه میرزا حسن شیخ‌الاسلام، بنا به سفارش آن مرحوم، چند اتاق و یک آب‌انبار بنا گردید و یک باب کاروانسرا و مقداری زمین نیز به عنوان موقوفه تعیین شد تا از محل عایدات آن وسایل پذیرایی رایگان برای رهگذران و مسافرین فراهم آید. ولی یکی از دامادهای وی کاروانسرا را تخریب و مصالح آن را به یغما برد و اراضی موقوفه نیز به تصرف دیگران درآمد.

مقبره، شامل ساختمانی آجری و چهارگوش است که بر فراز آن گنبدی با کاشی‌های زیبا، استوار شده است. داخل مقبره، چلیپایی است و دارای چهار راهرو است. پنجره‌های آن ساده اما دارای طاق است. قبه گنبد، هم با گچ‌بری متقارن اما ساده آرایش شده است. ساختمان سردابی هم در زیر دارد. دورتادور مقبره حیاطی از آجر ساخته شده و دری نسبتا کوچ و آهنی که در کنار جاده قرار دارد، امکان ورود بازدیدکنندگان را به مقبره فراهم می‌کند، با این حال در، اغلب موارد با چند قفل بسته است و عابران علاقه‌مند باید خود را از دیوار به داخل محوطه ‌بکشانند!
بناى آرامگاه که نقشه مستطیلى دارد، در دو طبقه ساخته شده است و طول آن ۱۵و عرض آن ۱۲/۶۰متر است. طبقه زیرین، شامل سرداب و آب‌انبار است که با آجر و سنگ ساخته شده است و راه ورود به آن، پلکانى است که در جهت جنوبى بنا و زیر دو پنجره اتاق‌هاى طبقهاول قرار دارد.طبقه بالا که بخش اصلى بنا و آرامگاه است، ‌ نقشه‌اى خاص دارد. اتاق چهارگوش آرامگاه در ابعاد متر در مرکز بنا قرار دارد. در وسط هر یک از ضلع‌هاى چهارگانهٔ این اتا‌ق، طا‌ق‌نماهایى با قوس نعل اسبى ایجاد شده است که طاق‌نماهاى شمالى و جنوبى به دو ایوان و طاق‌نماهاى شرقى و غربى به دو راهرو متصل شده‌اند. در چهار گوشه آرامگاه، چهار اتاق قرار دارد که با قوس گهواره‌اى پوشیده شده‌‌اند. اتاق آرامگاه با طرح چهار فیل‌پوش و کتیبه‌اى در بالا اجرا و تزئین شده است. (کتیبه این بنا در حال حاضر فرو ریخته است). بر روى اتاق آرامگاه، گنبدى آجرى جاى دارد که روى آن با کاشى‌هاى رنگى با طرح هندسى تزئین شده است که بیش‌تر آن‌ها نیز فرو ریخته است.سنگ مزار شکسته است؛ ولى بر روى آن تاریخ ۱۳۳۳هـ.ق حک شده است و نام تراشندهٔ آن «میرزا عبداللّه» هنوز بر روى آن خوانده مى‌شود. سنگ‌قبرى متعلق به همسر رئیس‌المجاهدین که «آسیه» نام داشته، در دیوار شمالى اتاق آرامگاه نصب شده است.

انتهای پیام/