به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از مرصاد دولت روحانی استاندارد دوگانه‌ای در برخورد با «مردم» و «بیگانگان» دارد:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مرصاد,کشور در شرایط نامناسب اقتصادی قرار دارد. مردم با گرفتاری‌های معیشتی و انواع نابسامانی‌های اجتماعی و... دست و پنجه نرم می‌کنند. برجام و مذاکرات و امتیاز دادن‌ها و... هم گرهی از قفل اقتصاد مملکت نگشوده اما با اینحال دولت به‌دنبال پیاده‌سازی اصول و استانداردهای اقتصادِ کاپ‍یتالیستی و فشار روزافزون به توده‌های مردم به‌قیمت رضایت اقلیتی خاص است. در بحران‌هایی چون زلزله و آلودگی هوا و موسسات مالی و مشکلات جوانان و کشاورزان و تولیدکنندگان و... هم با بی‌خیالی موضوع را به زمین و زمان حواله می‌دهد و به‌شکل موثری با تقویت سیاست‌هایِ کاسبکارانه عملا مسیر رونق اقتصاد ملی و گسترش عدالت را سد می‌کند.
تقریبا مورد قابل توجهی از حضور رئیس جمهور و دولتمردان ارشد در میان مردم، همدردی با اقشار گوناگون به‌خصوص مستضعفین و تحرکِ مردمی و جهادی برای حل مشکلات حاد اقتصادی و اجتماعی دیده نشده و نمی‌شود.
از سوی دیگر، روحانی و دولت‌مردانش در عین بی‌توجهی به مسائل و مشکلات مردم و برخوردهای متکبرانه و «از بالا» با آنها در مقابل «دیگران» (بخوانید آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها) کاملا از سر تواضع و با خوشرویی تمام رفتار می‌کنند. درباره‌ی چرایی این «دوگانگی رفتاری» از ابعاد مختلفی می‌توان سخن گفت و موضوع را تحلیل کرد. مثلا می‌توان از جنبه‌ی مبانی تئوریک، خاستگاه اجتماعی، اقتصاد سیاسیِ دولت روحانی و یا روحیات و روان‌شناسی رئیس جمهور و دولتمردانِ ارشد و... مسئله را بررسی کرد. اما با مراجعه به کلام امام خمینی (ره) هم می‌توان پاسخی روشن به این سوال داد.
این پاسخ در عین حالی که هشداری برای انقلابیون است چراغ راهی هم برای مقابله با این جریان در امروز و آینده است. راهنمایی که یک «نقطه‌ی کانونی مهم» را برای هدف قرار دادن توسط «جریان مومنِ انقلابی» پیش‌رو می‌گذارد.
امام (ره) اینگونه فرموده‌اند:
«سرچشمه ی همه ی مصیبت هایی که ملت‌ها میکشند این است که متصدیان امورشان از قشر مرفه و از اشراف و اعیان ـ به اصطلاح خودشان ـ از آنها باشد... این‌ها وضع روحیشان، به حسب نوع، وضع روحیشان این طور بود که چون قدرت را، تمام ارزش‌ها را به قدرت میدانستند، تمام ارزش‌ها را به قدرت مالی میدانستند، به قدرتهای دیگر میدانستند، در مقابل قدرت بالا‌تر از خودشان خاضع و عَبد بودند، در مقابل ضعفایی که قدرت ندارند، فرمانفرما و حکومت بودند... هر جایی که توهّم میکردند که به قدرتشان یک قدرت بالاتری یک صدمه ای بزند، مقابل او لنگ میانداختند و همه جور تواضعی میکردند؛ برای اینکه آنجا را به دست داشته باشند. به مردم هر چه گذشت، گذشت و هرچه خواستند، بکنند با مردم.» ۱۳۶۱/۰۶/۰۷
پی‌نوشت: این مرض صرفا مختص روحانی و اعوان و انصارش نیست بنابر این نباید با ساده‌لوحی یا بی‌خیالی این مسئله را صرفا به او و یارانش منحصر کنیم. در میان دیگر شخصیت‌ها و مدیران فعلی و سابق نظام و چهره‌های سیاسی نیز کسانی هستند که گرفتار این آفت‌اند. با این رویکرد و روحیه باید مبارزه کرد؛ فرقی نمی‌کند فلان شخصیت عضو کابینه‌ی روحانی گرفتارش باشد با بهمان شخصیت سیاسی مثلا اصولگرا.
یادمان نرود که حسن روحانی برای یک لحظه هم در عمر سیاسی‌اش عضو جناح چپ و اصلاح‌طلب نبوده است. او یک به اصطلاح اصولگرا و «جناح راستی تمام‌عیار» و عضو جامعه‌ی روحانیت مبارز بوده و هست!
مهران کریمی
کشور در شرایط نامناسب اقتصادی قرار دارد. مردم با گرفتاری‌های معیشتی و انواع نابسامانی‌های اجتماعی و... دست و پنجه نرم می‌کنند. برجام و مذاکرات و امتیاز دادن‌ها و... هم گرهی از قفل اقتصاد مملکت نگشوده اما با اینحال دولت به‌دنبال پیاده‌سازی اصول و استانداردهای اقتصادِ کاپ‍یتالیستی و فشار روزافزون به توده‌های مردم به‌قیمت رضایت اقلیتی خاص است. در بحران‌هایی چون زلزله و آلودگی هوا و موسسات مالی و مشکلات جوانان و کشاورزان و تولیدکنندگان و... هم با بی‌خیالی موضوع را به زمین و زمان حواله می‌دهد و به‌شکل موثری با تقویت سیاست‌هایِ کاسبکارانه عملا مسیر رونق اقتصاد ملی و گسترش عدالت را سد می‌کند.
,تقریبا مورد قابل توجهی از حضور رئیس جمهور و دولتمردان ارشد در میان مردم، همدردی با اقشار گوناگون به‌خصوص مستضعفین و تحرکِ مردمی و جهادی برای حل مشکلات حاد اقتصادی و اجتماعی دیده نشده و نمی‌شود.
,از سوی دیگر، روحانی و دولت‌مردانش در عین بی‌توجهی به مسائل و مشکلات مردم و برخوردهای متکبرانه و «از بالا» با آنها در مقابل «دیگران» (بخوانید آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها) کاملا از سر تواضع و با خوشرویی تمام رفتار می‌کنند. درباره‌ی چرایی این «دوگانگی رفتاری» از ابعاد مختلفی می‌توان سخن گفت و موضوع را تحلیل کرد. مثلا می‌توان از جنبه‌ی مبانی تئوریک، خاستگاه اجتماعی، اقتصاد سیاسیِ دولت روحانی و یا روحیات و روان‌شناسی رئیس جمهور و دولتمردانِ ارشد و... مسئله را بررسی کرد. اما با مراجعه به کلام امام خمینی (ره) هم می‌توان پاسخی روشن به این سوال داد.
,این پاسخ در عین حالی که هشداری برای انقلابیون است چراغ راهی هم برای مقابله با این جریان در امروز و آینده است. راهنمایی که یک «نقطه‌ی کانونی مهم» را برای هدف قرار دادن توسط «جریان مومنِ انقلابی» پیش‌رو می‌گذارد.
,امام (ره) اینگونه فرموده‌اند:
,«سرچشمه ی همه ی مصیبت هایی که ملت‌ها میکشند این است که متصدیان امورشان از قشر مرفه و از اشراف و اعیان ـ به اصطلاح خودشان ـ از آنها باشد... این‌ها وضع روحیشان، به حسب نوع، وضع روحیشان این طور بود که چون قدرت را، تمام ارزش‌ها را به قدرت میدانستند، تمام ارزش‌ها را به قدرت مالی میدانستند، به قدرتهای دیگر میدانستند، در مقابل قدرت بالا‌تر از خودشان خاضع و عَبد بودند، در مقابل ضعفایی که قدرت ندارند، فرمانفرما و حکومت بودند... هر جایی که توهّم میکردند که به قدرتشان یک قدرت بالاتری یک صدمه ای بزند، مقابل او لنگ میانداختند و همه جور تواضعی میکردند؛ برای اینکه آنجا را به دست داشته باشند. به مردم هر چه گذشت، گذشت و هرچه خواستند، بکنند با مردم.» ۱۳۶۱/۰۶/۰۷
,
پی‌نوشت: این مرض صرفا مختص روحانی و اعوان و انصارش نیست بنابر این نباید با ساده‌لوحی یا بی‌خیالی این مسئله را صرفا به او و یارانش منحصر کنیم. در میان دیگر شخصیت‌ها و مدیران فعلی و سابق نظام و چهره‌های سیاسی نیز کسانی هستند که گرفتار این آفت‌اند. با این رویکرد و روحیه باید مبارزه کرد؛ فرقی نمی‌کند فلان شخصیت عضو کابینه‌ی روحانی گرفتارش باشد با بهمان شخصیت سیاسی مثلا اصولگرا.
یادمان نرود که حسن روحانی برای یک لحظه هم در عمر سیاسی‌اش عضو جناح چپ و اصلاح‌طلب نبوده است. او یک به اصطلاح اصولگرا و «جناح راستی تمام‌عیار» و عضو جامعه‌ی روحانیت مبارز بوده و هست!
,
مهران کریمی
,]
ارسال دیدگاه