به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از بلاغ، در گذشته به دلیل نبود امکاناتی مانند برق، رادیو و ... و همچنین خستگی مردم به خاطر کار در شالیزار و فعالیت‌های کشاورزی ممکن بود که عده‌ای، خواب بمانند و نتوانند سحری بخورند، بنابراین برخی با گرفتن حلب خالی و کوبیدن بر روی آن و یا خواندن مدح و مناجات با صدای زیبا و دلنشین و «سحر برخیز»، «سحر برخیز که صبح صادق آمد»، مردم را برای خوردن سحر و روزه گرفتن از خواب، بیدار می‌کردند.
در مناطق کوهستانی استان مازندران و در روستاهای دوردست شهرستان سوادکوه و کوه‌های دو هزار شهرستان تنکابن و منطقه بندپی شهرستان بابل و به‌ویژه در چهاردانگه و دودانگه و روستاهای اتو، لاجیم، ولوپی، پیر نعیم، امیرکلا، ولوکش، سی پی سوادکوه و روستاهای دیگر، سنت حسنه سحرخوانی همچنان ادامه دارد.
,
]
ارسال دیدگاه