به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، برادرم زمان انقلاب به دنیا نیامده بود و آخرهای جنگ هفت سال بیشتر نداشت. دبیرستان را که می‌خواند عاصی بود، از رفتار دوستش که پسر مدیر کل بود و ماشین اداره زیر پایش! چرای در ذهن داشت. جوابی می‌خواست که قانع شود، خواستم به او بگویم که همه مثل پدر دوست او نیستند، افرادی زیاد هستند که مثل مولا بودن و بیت المال برایشان اسباب راحتی خود و خانواده نبود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,گفتم و گفتم تا رسیدیم به شهید رجایی، باور نکرد نخست وزیر رییس‌جمهور نفت نداشت و از کرسی استفاده می‌کرد، گفت چرا از فعل ماضی استفاده می‌کنی یک نمونه از حال؟ نتوانستم مثل شهید رجایی پیدا کنم مسئولی که رفاه نداشته باشد! ذهن او از انقلاب تهی ماند.
,دوقلوها ده سال بیشتر نداشتند که به نماز جمعه رفتیم مثل همه کودکان دوست داشتند جلوتر بروند رفتیم تا رسیدیم به نرده‌ها، گفتند نرده چرا؟! توجیه کردم که آنان مسئول هستند باید راحت بیایند و بروند که به کارشان برسند. گفتند مگر تو و دیگران مسئول نیستید؟ شما کار ندارید؟! گفتم کار آنها شاید مهم‌تر باشد؛ گفتند مهم بودن افراد به‌کار است؟! گفتم نه به تقواست، گفتند تقوا چیست؟ گفتم تواضع فروتنی؛ گفتند پشت نرده فروتنی را معرفی کن!
,مثل آن سال ماندم کسی را نتوانستم پیدا کنم مثال زدم از شهید قاضی گفتم از شهید مدنی گفتند یک نفر را با انگشت نشان بده! سکوت کردم و شاید بغض! بچهها معرفت به خرج دادن پیگیر قضیه نشدند، نگفتند اما از چشم‌هایشان شنیدم که آنها به انقلاب شک کردند! من هیچ الگویی برای معرفی نداشتم.
,امسال به نماز جمعه رفتیم نرده نبود بچهها تا ته ته رفتند گفتند مسئولیت افراد کم شده است؟ لبخندی زدم و چیزی نگفتم! کم کم جماعت زیاد شدند و صف‌ها فشرده‌تر، از پشت سرمان صدای صلوات آمد برگشتیم مردی با عمامه سیاه از میان مردم به طرف صف اول می‌‌آمد بچه پرسیدند او کیست؟ انگار که بغض چند سالم ترکید و با انگشت اشاره کردم و گفتم او شبیه قاضی طباطبایی است، او مانند شهید مدنی است او ...
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه