به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از راه آرمان؛ میلاد شاه خراسان،میعادگاهمان را شیرخوارگاه مادر گذاشتیم و گامهایمان را به امید دیدن کودکانی که در تقدیرشان آغوش مادری نوشته نشده بود،برداشتیم.
در بدو ورود اجازه حضور در میان کودکان به ما داده نشد مگر آنکه قلم و دوربین هایمان را کنار بگذاریم.
,
,
حرفی برای گفتن نبود چرا که قرار بود قدم هایمان را بسیجی وارانه برداریم. ایمان دارم که بسیجیان و خبرنگاران به دنبال ثبت تصویر از خود برای کارهای خداپسندانه نیستند و ما تنها به دنبال ثبت تصویر از کودکان و افرادی بودیم که بی دریغ و عاشقانه برای آنها مادری می کردند.
,
کوله بار خبرنگاری را کنار گذاشتیم و با چشم و قلبمان به دنبال ثبت لحظات گام برداشتیم . کودکان 6 ماهه تا 2 سال میزبانمان شدند،یکی یکی به همراه پرستارشان می آمدند و با لبخند از ما پذیرایی می کردند،چقدر کودکانه و معصومانه...
در میان کودکان بودم، نگاهم به پرستاری افتاد که لباسش فرم نبود دلیلش را پرسیدم،پاسخ داد: به دلیل عشق و علاقه ای که به این کودکان معصوم دارم داوطلبانه به اینجا می آیم.
,
,
دیگر اشکهایش سرازیر شده بود و دستانش می لرزید گویی ما را با تامل بدرقه میکرد.
,
اشک های یک پرستار که مادرانه محبتش را هدیه کرده بود.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه