به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مرآت، پیشتر سه بخش از گفتگوی ما با خسرو معتضد، استاد برجسته تاریخ معاصر را از نظر گذرانده‌اید. اینک واپسین بخش از این گفتگو را مطالعه خواهید کرد. بی‌مقدمه شما را مطالعه این مطلب دعوت می‌کنیم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مرآت,مرآت- جناب معتضد! بخش پیشین گفتگو را با تأکید بر ضرورت توجه به منافع ملی به پایان بردید؛ ادامه سخن را پی می‌گیریم.
انگلستان 300 سال است که جزایری را که 11 هزار نفر جمعیت دارد، گرفته است اما آرژانتینی‌ها از حقشان درباره این جزایر نمی‌گذرند. انگلستان هرچه به آرژانتین می‌گوید بیایید و صلح کنید، آرژانتینی‌ها می‌گویند این جزایر مال ماست و باید آن‌ها را به ما برگردانید. یکی از اشتباهات بزرگ شاه، دادن بحرین بود. بحرین در 25 کیلومتری عربستان سعودی واقع شده است.
خاک این کشور زمانی در گذشته متعلق به ما بوده است اما 200 سال از ایران جدا شد و باز به ایران بازگشت. یکی از سوالاتی که منتقدان عملکرد شاه دارند این است که تو چرا بحرین را به رایگان دادی؟ تو حق این کار را نداشتی. چطور قاجاریه و حتی رضاشاه این کار را نکردند؟ چطور صفویه این کار را نکردند و جنابعالی آمدی و دست و دلبازی کردی؟!
حداقل پیش از جدایی بحرین باید مسأله سهم نفت ایران روشن می‌شد. اکنون می‌بینید که سه جزیره‌ای مال ما و ارث پدر ماست را رها نمی‌کنند و در هر نشست سیاسی که تشکیل می‌دهند موضوع این جزایر را مطرح می‌کنند. دولتمردان کنونی نیز باید به فکر منافع ایران باشند. اگر چنین نکنند، نسل‌های آینده ما را نمی‌بخشند. باور کنید من چهار سال است که دارم درباره لاهه حرف می‌زنم اما دولت کم‌تر به دنبال این مسائل بوده است.
من قبلا هم گفته بودم که شما می‌توانید به لاهه بروید و شکایت کنید اما همه می‌گفتند لاهه که دست آمریکایی‌هاست! من می‌دانستم که چنین چیزی نیست. در زمان مصدق رئیس دادگاه لاهه یک انگلیسی بود اما رأی را به نفع ایران صادر کرد و گفت حق با ایران است. آقای سنجابی در خاطراتش نوشته است که من او را بوسیدم و گفتم جناب قاضی انگلیسی چطور شد که شما رأی را به نفع ایران صادر کردید؟ او گفت من به نفع عدالت رأی داده‌ام. آبروی دشمنان ایران رفت.
دنیا پذیرفت که حق با ایران است!
مرآت- شرایط امروز دادگاه لاهه را چگونه می‌بینید؟
اکنون هم رئیس دادگاهی که چندی پیش رأیی را به نفع ایران صادر کرد و پای ایران ایستاد یک حقوقدانِ برجسته سیاهپوست است. هرچند هم که عده‌ای بگویند لاهه به درد نمی‌خورد و ما آن را قبول نداریم، اما دیدید که دنیا پذیرفت که حق با ایران است. علت عمده مشکلات کشور قلت اطلاعات مسئولان است. من در میان اطرافیان آقای ظریف و عراقچی و تخت‌روانچی یک سیاستمدار پخته نمی‌بینم!
من استادی به نام دکتر ابراهیم تیموری دارم که پیشتر سفیر بوده است. من فقط او را به عنوان تاریخدان قبول دارم و هرگاه به مشکلی علمی برخورد می‌کنم، نزد استادم می‌روم و مودب می‌نشینم و تعظیم می‌کنم و دستش را می‌بوسم. یکبار در تلویزیون گفتم که ایشان 84 ساله است اما ایشان بعدا که مرا دید خندید و گفت من 94 سال سن دارم!
دانشگاه تهران یا نهادهای دانشگاهی دیگر هرسال یک کتاب از او منتشر می‌کنند. او در منزل خود نشسته است. خب بروید از او سوال کنید! از این اساتید بسیارند. ما افراد باسوادی همچون مجلسی و زندفرد داریم اما از آن‌ها سوال نمی‌کنند؛ از آدم‌هایی سوال می‌کنند که اطلاعاتی ندارند. از آقای دری اصفهانی می‌پرسند! باور کنید من که 30 هزار جلد کتاب در کتابخانه‌ام دارم وقتی به مشکلی برخورد می‌کنم با استادم تماس می‌گیرم.
به جای «دستپخت» به مردم آداب یاد بدهید!
مرآت- استفاده نکردن از چنین اساتیدی به ضرر رسانه ملی و مردم است.
بله. من یک استاد هم در آمریکا دارم که در حال ترجمه تمام اسناد آمریکا درباره ایران است و تا کنون 3 کتاب از او منتشر شده است. رادیو و تلویزیون و رسانه‌های ما به جای «دستپخت» و این همه برنامه درباره خورد و خوراک لااقل آداب را به مردم یاد بدهد! ما در تلویزیون برنامه آشپزی داریم اما به مردم نمی‌گوییم چگونه قاشق و چنگال دستتان بگیرید! فقط می‌گوییم الان قرمه‌سبزی پختیم و خیلی خوشمزه بود!
بگذارید به اصل سخن بازگردم. من در میان اطرافیان آقای ظریف سیاستمدار برجسته‌ای نمی‌بینم. ایشان باید از سیاستمدارهای برجسته‌ای که امروز در خانه‌هایشان نشسته‌اند و همه هم ایران را دوست دارند، استفاده کند. هر اساتید ایرانی بسیاری در آمریکا، انگلستان، هلند و دانمارک در حال تدریس‌اند. ایرانیان در بسیاری از دانشگاه‌های بزرگ دنیا صاحب کرسی هستند. چرا وزارت خارجه از این اساتید استفاده نمی‌کند؟
مصالح و منافع ملی ایران باید در اولویت قرار بگیرد.
انتهای پیام/ح
مرآت- جناب معتضد! بخش پیشین گفتگو را با تأکید بر ضرورت توجه به منافع ملی به پایان بردید؛ ادامه سخن را پی می‌گیریم.
انگلستان 300 سال است که جزایری را که 11 هزار نفر جمعیت دارد، گرفته است اما آرژانتینی‌ها از حقشان درباره این جزایر نمی‌گذرند. انگلستان هرچه به آرژانتین می‌گوید بیایید و صلح کنید، آرژانتینی‌ها می‌گویند این جزایر مال ماست و باید آن‌ها را به ما برگردانید. یکی از اشتباهات بزرگ شاه، دادن بحرین بود. بحرین در 25 کیلومتری عربستان سعودی واقع شده است.
خاک این کشور زمانی در گذشته متعلق به ما بوده است اما 200 سال از ایران جدا شد و باز به ایران بازگشت. یکی از سوالاتی که منتقدان عملکرد شاه دارند این است که تو چرا بحرین را به رایگان دادی؟ تو حق این کار را نداشتی. چطور قاجاریه و حتی رضاشاه این کار را نکردند؟ چطور صفویه این کار را نکردند و جنابعالی آمدی و دست و دلبازی کردی؟!
حداقل پیش از جدایی بحرین باید مسأله سهم نفت ایران روشن می‌شد. اکنون می‌بینید که سه جزیره‌ای مال ما و ارث پدر ماست را رها نمی‌کنند و در هر نشست سیاسی که تشکیل می‌دهند موضوع این جزایر را مطرح می‌کنند. دولتمردان کنونی نیز باید به فکر منافع ایران باشند. اگر چنین نکنند، نسل‌های آینده ما را نمی‌بخشند. باور کنید من چهار سال است که دارم درباره لاهه حرف می‌زنم اما دولت کم‌تر به دنبال این مسائل بوده است.
من قبلا هم گفته بودم که شما می‌توانید به لاهه بروید و شکایت کنید اما همه می‌گفتند لاهه که دست آمریکایی‌هاست! من می‌دانستم که چنین چیزی نیست. در زمان مصدق رئیس دادگاه لاهه یک انگلیسی بود اما رأی را به نفع ایران صادر کرد و گفت حق با ایران است. آقای سنجابی در خاطراتش نوشته است که من او را بوسیدم و گفتم جناب قاضی انگلیسی چطور شد که شما رأی را به نفع ایران صادر کردید؟ او گفت من به نفع عدالت رأی داده‌ام. آبروی دشمنان ایران رفت.
دنیا پذیرفت که حق با ایران است!
مرآت- شرایط امروز دادگاه لاهه را چگونه می‌بینید؟
اکنون هم رئیس دادگاهی که چندی پیش رأیی را به نفع ایران صادر کرد و پای ایران ایستاد یک حقوقدانِ برجسته سیاهپوست است. هرچند هم که عده‌ای بگویند لاهه به درد نمی‌خورد و ما آن را قبول نداریم، اما دیدید که دنیا پذیرفت که حق با ایران است. علت عمده مشکلات کشور قلت اطلاعات مسئولان است. من در میان اطرافیان آقای ظریف و عراقچی و تخت‌روانچی یک سیاستمدار پخته نمی‌بینم!
من استادی به نام دکتر ابراهیم تیموری دارم که پیشتر سفیر بوده است. من فقط او را به عنوان تاریخدان قبول دارم و هرگاه به مشکلی علمی برخورد می‌کنم، نزد استادم می‌روم و مودب می‌نشینم و تعظیم می‌کنم و دستش را می‌بوسم. یکبار در تلویزیون گفتم که ایشان 84 ساله است اما ایشان بعدا که مرا دید خندید و گفت من 94 سال سن دارم!
دانشگاه تهران یا نهادهای دانشگاهی دیگر هرسال یک کتاب از او منتشر می‌کنند. او در منزل خود نشسته است. خب بروید از او سوال کنید! از این اساتید بسیارند. ما افراد باسوادی همچون مجلسی و زندفرد داریم اما از آن‌ها سوال نمی‌کنند؛ از آدم‌هایی سوال می‌کنند که اطلاعاتی ندارند. از آقای دری اصفهانی می‌پرسند! باور کنید من که 30 هزار جلد کتاب در کتابخانه‌ام دارم وقتی به مشکلی برخورد می‌کنم با استادم تماس می‌گیرم.
به جای «دستپخت» به مردم آداب یاد بدهید!
مرآت- استفاده نکردن از چنین اساتیدی به ضرر رسانه ملی و مردم است.
بله. من یک استاد هم در آمریکا دارم که در حال ترجمه تمام اسناد آمریکا درباره ایران است و تا کنون 3 کتاب از او منتشر شده است. رادیو و تلویزیون و رسانه‌های ما به جای «دستپخت» و این همه برنامه درباره خورد و خوراک لااقل آداب را به مردم یاد بدهد! ما در تلویزیون برنامه آشپزی داریم اما به مردم نمی‌گوییم چگونه قاشق و چنگال دستتان بگیرید! فقط می‌گوییم الان قرمه‌سبزی پختیم و خیلی خوشمزه بود!
بگذارید به اصل سخن بازگردم. من در میان اطرافیان آقای ظریف سیاستمدار برجسته‌ای نمی‌بینم. ایشان باید از سیاستمدارهای برجسته‌ای که امروز در خانه‌هایشان نشسته‌اند و همه هم ایران را دوست دارند، استفاده کند. هر اساتید ایرانی بسیاری در آمریکا، انگلستان، هلند و دانمارک در حال تدریس‌اند. ایرانیان در بسیاری از دانشگاه‌های بزرگ دنیا صاحب کرسی هستند. چرا وزارت خارجه از این اساتید استفاده نمی‌کند؟
مصالح و منافع ملی ایران باید در اولویت قرار بگیرد.
انتهای پیام/ح
مرآت- جناب معتضد! بخش پیشین گفتگو را با تأکید بر ضرورت توجه به منافع ملی به پایان بردید؛ ادامه سخن را پی می‌گیریم.
انگلستان 300 سال است که جزایری را که 11 هزار نفر جمعیت دارد، گرفته است اما آرژانتینی‌ها از حقشان درباره این جزایر نمی‌گذرند. انگلستان هرچه به آرژانتین می‌گوید بیایید و صلح کنید، آرژانتینی‌ها می‌گویند این جزایر مال ماست و باید آن‌ها را به ما برگردانید. یکی از اشتباهات بزرگ شاه، دادن بحرین بود. بحرین در 25 کیلومتری عربستان سعودی واقع شده است.
خاک این کشور زمانی در گذشته متعلق به ما بوده است اما 200 سال از ایران جدا شد و باز به ایران بازگشت. یکی از سوالاتی که منتقدان عملکرد شاه دارند این است که تو چرا بحرین را به رایگان دادی؟ تو حق این کار را نداشتی. چطور قاجاریه و حتی رضاشاه این کار را نکردند؟ چطور صفویه این کار را نکردند و جنابعالی آمدی و دست و دلبازی کردی؟!
حداقل پیش از جدایی بحرین باید مسأله سهم نفت ایران روشن می‌شد. اکنون می‌بینید که سه جزیره‌ای مال ما و ارث پدر ماست را رها نمی‌کنند و در هر نشست سیاسی که تشکیل می‌دهند موضوع این جزایر را مطرح می‌کنند. دولتمردان کنونی نیز باید به فکر منافع ایران باشند. اگر چنین نکنند، نسل‌های آینده ما را نمی‌بخشند. باور کنید من چهار سال است که دارم درباره لاهه حرف می‌زنم اما دولت کم‌تر به دنبال این مسائل بوده است.
من قبلا هم گفته بودم که شما می‌توانید به لاهه بروید و شکایت کنید اما همه می‌گفتند لاهه که دست آمریکایی‌هاست! من می‌دانستم که چنین چیزی نیست. در زمان مصدق رئیس دادگاه لاهه یک انگلیسی بود اما رأی را به نفع ایران صادر کرد و گفت حق با ایران است. آقای سنجابی در خاطراتش نوشته است که من او را بوسیدم و گفتم جناب قاضی انگلیسی چطور شد که شما رأی را به نفع ایران صادر کردید؟ او گفت من به نفع عدالت رأی داده‌ام. آبروی دشمنان ایران رفت.
دنیا پذیرفت که حق با ایران است!
مرآت- شرایط امروز دادگاه لاهه را چگونه می‌بینید؟
اکنون هم رئیس دادگاهی که چندی پیش رأیی را به نفع ایران صادر کرد و پای ایران ایستاد یک حقوقدانِ برجسته سیاهپوست است. هرچند هم که عده‌ای بگویند لاهه به درد نمی‌خورد و ما آن را قبول نداریم، اما دیدید که دنیا پذیرفت که حق با ایران است. علت عمده مشکلات کشور قلت اطلاعات مسئولان است. من در میان اطرافیان آقای ظریف و عراقچی و تخت‌روانچی یک سیاستمدار پخته نمی‌بینم!
من استادی به نام دکتر ابراهیم تیموری دارم که پیشتر سفیر بوده است. من فقط او را به عنوان تاریخدان قبول دارم و هرگاه به مشکلی علمی برخورد می‌کنم، نزد استادم می‌روم و مودب می‌نشینم و تعظیم می‌کنم و دستش را می‌بوسم. یکبار در تلویزیون گفتم که ایشان 84 ساله است اما ایشان بعدا که مرا دید خندید و گفت من 94 سال سن دارم!
دانشگاه تهران یا نهادهای دانشگاهی دیگر هرسال یک کتاب از او منتشر می‌کنند. او در منزل خود نشسته است. خب بروید از او سوال کنید! از این اساتید بسیارند. ما افراد باسوادی همچون مجلسی و زندفرد داریم اما از آن‌ها سوال نمی‌کنند؛ از آدم‌هایی سوال می‌کنند که اطلاعاتی ندارند. از آقای دری اصفهانی می‌پرسند! باور کنید من که 30 هزار جلد کتاب در کتابخانه‌ام دارم وقتی به مشکلی برخورد می‌کنم با استادم تماس می‌گیرم.
به جای «دستپخت» به مردم آداب یاد بدهید!
مرآت- استفاده نکردن از چنین اساتیدی به ضرر رسانه ملی و مردم است.
بله. من یک استاد هم در آمریکا دارم که در حال ترجمه تمام اسناد آمریکا درباره ایران است و تا کنون 3 کتاب از او منتشر شده است. رادیو و تلویزیون و رسانه‌های ما به جای «دستپخت» و این همه برنامه درباره خورد و خوراک لااقل آداب را به مردم یاد بدهد! ما در تلویزیون برنامه آشپزی داریم اما به مردم نمی‌گوییم چگونه قاشق و چنگال دستتان بگیرید! فقط می‌گوییم الان قرمه‌سبزی پختیم و خیلی خوشمزه بود!
بگذارید به اصل سخن بازگردم. من در میان اطرافیان آقای ظریف سیاستمدار برجسته‌ای نمی‌بینم. ایشان باید از سیاستمدارهای برجسته‌ای که امروز در خانه‌هایشان نشسته‌اند و همه هم ایران را دوست دارند، استفاده کند. هر اساتید ایرانی بسیاری در آمریکا، انگلستان، هلند و دانمارک در حال تدریس‌اند. ایرانیان در بسیاری از دانشگاه‌های بزرگ دنیا صاحب کرسی هستند. چرا وزارت خارجه از این اساتید استفاده نمی‌کند؟
مصالح و منافع ملی ایران باید در اولویت قرار بگیرد.
انتهای پیام/ح
مرآت- جناب معتضد! بخش پیشین گفتگو را با تأکید بر ضرورت توجه به منافع ملی به پایان بردید؛ ادامه سخن را پی می‌گیریم.
, مرآت- جناب معتضد! بخش پیشین گفتگو را با تأکید بر ضرورت توجه به منافع ملی به پایان بردید؛ ادامه سخن را پی می‌گیریم.,انگلستان 300 سال است که جزایری را که 11 هزار نفر جمعیت دارد، گرفته است اما آرژانتینی‌ها از حقشان درباره این جزایر نمی‌گذرند. انگلستان هرچه به آرژانتین می‌گوید بیایید و صلح کنید، آرژانتینی‌ها می‌گویند این جزایر مال ماست و باید آن‌ها را به ما برگردانید. یکی از اشتباهات بزرگ شاه، دادن بحرین بود. بحرین در 25 کیلومتری عربستان سعودی واقع شده است.
,خاک این کشور زمانی در گذشته متعلق به ما بوده است اما 200 سال از ایران جدا شد و باز به ایران بازگشت. یکی از سوالاتی که منتقدان عملکرد شاه دارند این است که تو چرا بحرین را به رایگان دادی؟ تو حق این کار را نداشتی. چطور قاجاریه و حتی رضاشاه این کار را نکردند؟ چطور صفویه این کار را نکردند و جنابعالی آمدی و دست و دلبازی کردی؟!
,حداقل پیش از جدایی بحرین باید مسأله سهم نفت ایران روشن می‌شد. اکنون می‌بینید که سه جزیره‌ای مال ما و ارث پدر ماست را رها نمی‌کنند و در هر نشست سیاسی که تشکیل می‌دهند موضوع این جزایر را مطرح می‌کنند. دولتمردان کنونی نیز باید به فکر منافع ایران باشند. اگر چنین نکنند، نسل‌های آینده ما را نمی‌بخشند. باور کنید من چهار سال است که دارم درباره لاهه حرف می‌زنم اما دولت کم‌تر به دنبال این مسائل بوده است.
,من قبلا هم گفته بودم که شما می‌توانید به لاهه بروید و شکایت کنید اما همه می‌گفتند لاهه که دست آمریکایی‌هاست! من می‌دانستم که چنین چیزی نیست. در زمان مصدق رئیس دادگاه لاهه یک انگلیسی بود اما رأی را به نفع ایران صادر کرد و گفت حق با ایران است. آقای سنجابی در خاطراتش نوشته است که من او را بوسیدم و گفتم جناب قاضی انگلیسی چطور شد که شما رأی را به نفع ایران صادر کردید؟ او گفت من به نفع عدالت رأی داده‌ام. آبروی دشمنان ایران رفت.
,دنیا پذیرفت که حق با ایران است!
, دنیا پذیرفت که حق با ایران است!, دنیا پذیرفت که حق با ایران است!,مرآت- شرایط امروز دادگاه لاهه را چگونه می‌بینید؟
, مرآت- شرایط امروز دادگاه لاهه را چگونه می‌بینید؟,اکنون هم رئیس دادگاهی که چندی پیش رأیی را به نفع ایران صادر کرد و پای ایران ایستاد یک حقوقدانِ برجسته سیاهپوست است. هرچند هم که عده‌ای بگویند لاهه به درد نمی‌خورد و ما آن را قبول نداریم، اما دیدید که دنیا پذیرفت که حق با ایران است. علت عمده مشکلات کشور قلت اطلاعات مسئولان است. من در میان اطرافیان آقای ظریف و عراقچی و تخت‌روانچی یک سیاستمدار پخته نمی‌بینم!
,من استادی به نام دکتر ابراهیم تیموری دارم که پیشتر سفیر بوده است. من فقط او را به عنوان تاریخدان قبول دارم و هرگاه به مشکلی علمی برخورد می‌کنم، نزد استادم می‌روم و مودب می‌نشینم و تعظیم می‌کنم و دستش را می‌بوسم. یکبار در تلویزیون گفتم که ایشان 84 ساله است اما ایشان بعدا که مرا دید خندید و گفت من 94 سال سن دارم!
,دانشگاه تهران یا نهادهای دانشگاهی دیگر هرسال یک کتاب از او منتشر می‌کنند. او در منزل خود نشسته است. خب بروید از او سوال کنید! از این اساتید بسیارند. ما افراد باسوادی همچون مجلسی و زندفرد داریم اما از آن‌ها سوال نمی‌کنند؛ از آدم‌هایی سوال می‌کنند که اطلاعاتی ندارند. از آقای دری اصفهانی می‌پرسند! باور کنید من که 30 هزار جلد کتاب در کتابخانه‌ام دارم وقتی به مشکلی برخورد می‌کنم با استادم تماس می‌گیرم.
,به جای «دستپخت» به مردم آداب یاد بدهید!
, به جای «دستپخت» به مردم آداب یاد بدهید!, به جای «دستپخت» به مردم آداب یاد بدهید!,مرآت- استفاده نکردن از چنین اساتیدی به ضرر رسانه ملی و مردم است.
, مرآت- استفاده نکردن از چنین اساتیدی به ضرر رسانه ملی و مردم است.,بله. من یک استاد هم در آمریکا دارم که در حال ترجمه تمام اسناد آمریکا درباره ایران است و تا کنون 3 کتاب از او منتشر شده است. رادیو و تلویزیون و رسانه‌های ما به جای «دستپخت» و این همه برنامه درباره خورد و خوراک لااقل آداب را به مردم یاد بدهد! ما در تلویزیون برنامه آشپزی داریم اما به مردم نمی‌گوییم چگونه قاشق و چنگال دستتان بگیرید! فقط می‌گوییم الان قرمه‌سبزی پختیم و خیلی خوشمزه بود!
,بگذارید به اصل سخن بازگردم. من در میان اطرافیان آقای ظریف سیاستمدار برجسته‌ای نمی‌بینم. ایشان باید از سیاستمدارهای برجسته‌ای که امروز در خانه‌هایشان نشسته‌اند و همه هم ایران را دوست دارند، استفاده کند. هر اساتید ایرانی بسیاری در آمریکا، انگلستان، هلند و دانمارک در حال تدریس‌اند. ایرانیان در بسیاری از دانشگاه‌های بزرگ دنیا صاحب کرسی هستند. چرا وزارت خارجه از این اساتید استفاده نمی‌کند؟
,مصالح و منافع ملی ایران باید در اولویت قرار بگیرد.
,انتهای پیام/ح
,]
ارسال دیدگاه