زنان رزمنده‌ای که در خلوت خود مادرانه گریستند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا، به نقل از طنین یاس، از دوران کودکی با خرمشهر مأنوس شدم، بوی نم و رطوبت، هوای گرم و شرجی ساحل زیبای کارون و اروندرود، خیابان ساحلی کوتشیخ، ناوچه های نیروی دریایی ، لنج و اسکله های بندر، صدای گوش نواز کشتی های باری که در ساحل بندر در کنار اسکله ها پهلو می گرفتند، صدای بلند ناخدا و دستورات پیاپی که به ملونان می دادند، میدان راه آهن، حرکت دسته جمعی مردم با کیف، ساک و چمدان در دست که دیرشان شده بود و دوان دوان به سمت واگن های قطار می دویدند.

خرمشهر ریشه در تاریخ  دارد، نام خرمشهر به خاطر مبارزات و مقاومتش در برابر تجاوز بعثی های عراق و جانفشانی مردمانش که با چنگ و دندان آن را از اسارت آزاد ساختند بر برگ های زرین تاریخ می درخشد.

جنگ که شروع شد شغل خبرنگاری و عشق به نوشتن و ثبت وقایع و درج اخبار مرا به متن جنگ تحمیلی سوق داد، با شروع جنگ قلم به دست و دوربین عکاسی به دوش در کنار مردم خرمشهر و آبادان بودم چون نقل جنگ در این دو شهر بود، من از همان روزهای اول چه می گویم از همان ساعت اول با جنگ همراه بودم و در تمام صحنه ها حضور داشتم چون آنجا زادگاه من است، در طول 8 سال دفاع مقدس، لحظه ای از فکر خرمشهر و آبادان غافل نبودم و به عنوان خبرنگار و عکاس و رزمنده در ستاد جنگ های نامنظم و فدائیان اسلام شاهد شهادت عزیزترین فرزندان این آب و خاک بر روی سنگفرش ها و آسفالت داغ کوچه پس کوچه های این شهر بودم.

وقتی که خرمشهر به علت نرسیدن نیروی های کمکی به خاطر خیانت رئیس جمهور وقتی(بنی صدر) جولانگاه دشمن تبدیل شد، مردان غیور و شیرزنان این خطه با سنگ و چوب به مصاف دشمن سر تا پا غرق اسلحه رفتند، جوانان، زنان و مردان خرمشهر در جنگ تن به تن پشت بام به پشت بام با عراق می جنگیدند و تا تیر به پیشانیشان نخورد از پای ننشستند.

زنان شجاع خرمشهری دوشادوش مردان لحظه ای خرمشهر را رها نکردند، زنان در چند جبهه کنار همسران و پسران خود بودند از یک طرف رزمنده بودند و از سوی دیگر امدادگر و مجروحان را مداوا می کردند و مسئولیت تهیه غذا برای رزمندگان را داشتند، مادران شجاع خرمشهر شبانه و زیر نور شمع جگر گوشه های خود را که در اثر بمباران شهید می شدند را به خاک می سپردند، زنان خرمشهری خود شاهد شهادت فرزندان و همسرانشان بودند اما خم به ابرو نیاورده و دفاع کردند در حالیکه در خلوت خود اشک می ریختند.

آنچه که به سر مردم خرمشهر آمد قصه و رمان نیست بلکه واقعیت هایی است که با پوست و گوشت و خونمان حس کردیم اگر فداکاری زنان خرمشهری در کنار مردان نبود، صدام در همان روزهای اول خرمشهر را تصرف می کرد.

باید از زنان در دفاع مقدس بیشتر یاد شود  از دیگر زنان شهید "بی بی معصومه طوسی نژاد" که دختر و پسرش در خرمشهر شهید شدند، آری! در طول اسارت خرمشهر پایداری و مقاومت مردان و زنان این شهر منجر به شکست دشمن و آزادسازی خرمشهر شد.

به قلم رضاخدری، نویسنده و پژوهشگر دفاع مقدس

انتهای پیام/خ