چرا فرزند کمتر باعث خوشبختی نیست؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کاشان حامی، امروزه در محافل دانشگاهی و عمومی صحبت از افزایش جمعیت که یک نگرانی اجتماعی است مطرح است. از طرفی مسئولین با آگاهی از مشکلات در سالهای آتی ناشی از کمبود نیروی جوان در پی تبلیغ و تشویق مردم به باروری اند و از طرفی با مقاومت مردم و نقد آنان از این مسئله مواجه می شویم.

.اگر بخواهیم از مدل روانشناسی شناختی رفتاری به این موضوع نگاه کنیم افزایش جمعیت را یک رفتار می نامیم. در پس این رفتار باورها، نگرش ها و مقوله هیجان ها مطرح است.

.باور قدیمی که در عقاید مردم ریشه دوانیده باور فرزند کمتر زندگی بهتر است و این پیام باعث شکل گیری هیجان های پنهانی چون ترس از آینده، عدم اعتماد به آینده و نگرانی از خرج و مخارج فرزندان و آسیب های ممکن برای آنان است.

.در صورتی که شواهد رد کننده این موضوع در گذشته نشان می دهد در موارد مکرر خانواده های پرجمعیت با پدران و مادران مسئولی بوده اند با این وجود فرزندان همه ، یا اکثر آنها رشد و ارتقا اجتماعی قابل توجه داشته اند و به جایی رسیده اند.

.از سوی دیگر بسیار مشاهده می شود زندگی خانواده های تک فرزند و خانواده هایی با اندک فرزند که آن تک فرزندان و خانواده شان چنان خوشبخت هم نشده اند.

.به نظر می رسد باورهای منطقی، اسلامی ما مبنی بر اینکه روزی تان به به دست پروردگار صاحب عزت و قدرت است فراموش شده. توکل و اعتماد به آن قدرت هستی بخش که مایه آرامش است فراموش شده و باورهایی که مبنای ترس است و یکی از طرفند های شیطان است که از دریچه ترس وارد می شود و انسان را از مشکلات آینده و مالی می ترساند ریشه دوانیده است.

.رعایت اعتدال در تمام امور حتی در تنظیم جمعیت خانواده بر مبنای واقعیت و نیازهای یک جامعه و انسان سالم و کامل در تمام جنبه های شخصیتی لازمه یک زندگی ایده آل است و افراط و تفریط موجب سست شدن آن خواهد شد.

..بنابراین به نظر می رسد ابتدا با برنامه های فرهنگی و آموزشی و اصلاح باورهای نادرست و هیجان ها و ترس های بی مورد در پی اصلاح این کاهش خطرناک و غیر نرمال در تعداد اعضای یک خانواده سالم و متعادل می بایست برآییم.

انتهای پیام/پ