جای خالی «دیپلماسی عزت»

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  شبکه خبری تهران نیوز ؛ مصطفی هدایی فعال رسانه‌ای در یادداشتی نوشت:

دو روز از استعفای نابه‌هنگام محمدجواد ظریف وزیر امور خارجه دولت دوازدهم گذشته و تا این لحظه مشخص نشده است که شخص آقای وزیر همچنان بروی استعفای خود مُصر است یا خیر و همچنین مشخص نیست رئیس جمهور با آن موافقت می‌کند یا پشت پرده‌های دیگر هم وجود دارد؟ ، درباره این استعفا نکاتی وجود دارد که نشان می‌دهد این تصمیمات عملاً برخلاف منافع ملی ایران بوده و در عرصه سیاست‌ورزی خارجی به نوعی «گل به خودی» بی‌موقع و خسارت بار محسوب می‌شود.

درباره تحلیل چرایی استعفای ظریف می‌توان ساعت‌ها بحث کرد و یا صدها کتاب نوشت اما تنها در این فقره اخیر – استعفا همزمان با سفر تاریخی بشار اسد به تهران – می‌توان این پرسش اساسی را مطرح کرد که چگونه سکاندار دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران، معنای جنگ رسانه‌ای دشمنان را نمی‌داند ( یا دست کم نمی‌خواهد بداند) و طوری عمل می‌کند که رسانه‌های آمریکایی، عبری و عربی این حرکت وزیر را دستاویز مسائلی قرار می‌دهند که به تضعیف جایگاه منطقه‌ای و جهانی ایران می‌انجامد.

برخی منابع نزدیک به آقای ظریف مسائلی را درباره علت استعفای وی در سایت‌ها عنوان کرده‌اند و رسانه‌های خاص نیز با آب و تاب آن‌ها را پوشش خبری داده‌اند؛ اما چگونه ممکن است وزیری که دائماً از منافع مردم ایران سخن می‌گوید نمی‌تواند به این سطح از درک آگاهانه برسد که در دنیای کنونی ضریب برخی اخبار می‌تواند تبلیغ کننده سیاست خارجی برتر یک کشور باشد؟ ، سفر بشار اسد به تهران مهر پایانی بر پیشانی کسانی بود که سرنوشت جبهه مقاومت در منطقه را شکست تصور می‌کردند و البته همین سفر ثابت کرد سیاست جمهوری اسلامی ایران با گذشت همه این تحولات، در نبرد میدانی پیروز شده است و همین سیاست با اقتدار به تثبیت یک دولت مردمی و قانونی انجامیده است. ظریف اما با فراموش کردن همه این گزاره‌های مسلم، در اقدامی عجیب و قابل تامل ضریب خبر سفر اسد به تهران را کاهش داد و احتمالاً در نقش یک وحدت شکن دشمن شادکن عمل کرد؛ وحدت شکنی که در زمین دشمنان بازی کرد. ظریف بارها با ابراز گلایه از منتقدان اعلام کرده است که در جنگ با دشمنان و در رویارویی با تحریم‌ها باید اتحاد داخلی داشت! پس چرا همه این سخنان تنها روی کاغذ باقی مانده است!

باری؛ کنش سیاسی دولت مستقر و وعده‌های بی‌فرجام برجامی حالا صف‌های گوشت و مرغ را در کشور تشکیل داده است که آن هم می‌تواند موضوعی برای تحلیل و بررسی باشد؛ اما چرا دیپلماسی «عزت» جایی در بین عملگرایی یک وزیر ندارد؟ ، بدون هیچ‌گونه شک و تردیدی می‌توان این اصل را مطرح کرد که همین رفتارهای بدون تدبیر و ظاهراً دم دستی کار کشور را به اینجا رسانده است که باید گفت و آرزو کرد کمی هم منافع مردم، نظام و حتی خود دولت باید برای رئیس دستگاه دیپلماسی اهمیت داشته باشد.

انتهای پیام/