بازیگران اصلی رونق تولید در جنگ تمام عیار اقتصادی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  مرصاد ،  چند سالی می‌شود که «اقتصاد» موضوع اساسی کشور شده است؛ اهمیت این موضوع تا بدان حد بوده که در نام‌گذاری سال‌های اخیر از سوی مقام معظم رهبری مسائل اقتصادی به نوعی در این شعارها لحاظ شده است.

رویارویی در جنگ تمام عیار اقتصادی و پیروزی و عبور از آن قاعدتا نیازمند یک وفاق ملی است و حمایت از قشر مولد جامعه را می‌طلبد.

اما آنچه کاملا مشهود است نبود سرمایه در گردش مشکل اول واحدهای تولیدی کشور است که به شدت تولیدکنندگان را آزار می‌دهد به طوری که بسیاری از واحدهای تولیدی به این دلیل یا تعطیل شده‌اند یا با ظرفیت بسیار کمتر از ظرفیت واقعی کار می‌کنند.

اینکه بانک‌ها در خدمت تولید نیستند بر کسی پوشیده نیست؛ حداقل بهره‌های بانکی بالا بهترین گواهی برای این مدعاست و اگر در کنار این موضوع عدم دسترسی تولیدکنندگان به منابع بانکی را اضافه کنیم آنگاه به هزینه بالای پول که موجب افزایش هزینه های تولید شده خواهیم رسید که توان رقابت تولیدکنندگان داخلی را به شدت کاهش داده است.

راهکارهای رونق تولید چیست؟

آلبرت بغزیان، استاد اقتصاد دانشگاه تهران در گفتگو با خبرنگار مرصاد در این زمینه اظهار داشت: دلیل رکود تولید که از بیستم فروردین سال قبل شروع شد با وجود نامگذاری سال به نام حمایت از کالای ایرانی که البته محقق هم نشد، سیاست خصوصی سازی نرخ ارز بود که سبب افزایش نرخ ارز از 5 هزار تومان به 13 تا 17 هزار تومان شد.

به گفته این استاد دانشگاه، دولت در این میان هیچ اقدامی برای جلوگیری از افزایش نرخ ارز انجام نداد و همچنین در این شرایط وضعیت تحریم هم پیش آمد که باید آمادگی مقابله با آن را می داشت؛ در واقع بعد امضای برجام آن مقاوم سازی اقتصادی که رهبری در قالب اقتصاد مقاومتی فرمایش کرده بودند و می باید سرلوحه سیاست گذاری ها باشد پیگیری نشد.

وی افزود: همچنین مشاوره های ارزی غلطی که بانک مرکزی ارائه می داد یا وزارت اقتصاد ممکن است از آن حمایت کرده باشد این ها هزینه های تولید را افزایش داد و تولید کننده را از تولید به واسطه گری و رانت جویی سوق داد تا مواد اولیه را بگیرد، اما موقتا تولید نکند و در نتیجه افزایش هزینه های تولید را در برداشت.

این استاد دانشگاه خاطرنشان کرد: از طرفی عدم انجام واردات و طبقه بندی کالا سبب افزایش هزینه تولید شد بنابراین رکود تولید ناشی از افزایش هزینه تولید و نه به خاطر کاهش تقاضا و در واقع ناشی از فشار هزینه ها و کاهش عرضه بوده است.

بغزیان گفت: وقتی قیمت تمام شده بالا می رود و قیمت اجناس توسط تولید کننده افزایش می یابد متقاضی نمی تواند بخرد در نتیجه خرید و فروش کاهش و رکود عمیق تر می شود.

وی تاکید کرد: در سال رونق تولید باید از تولید کننده حمایت شود نه اینکه قدرت خرید متقاضیان را با افزایش وام یا بالا بردن کمک هزینه ها افزایش داد که سبب کمک به همه هم نمی شود.

بغزیان با بیان اینکه کاهش هزینه تولید سبب افزایش فروش و روی آوری تولید کننده به سمت کالای ایرانی می شود، گفت: اگر دولت برای کاهش نرخ ارز به 7 تا 8 هزار تومان و کاهش هزینه های تولید اراده دارد می توان امیدوار بود تولید کنندگان بتوانند با واردات کالای واسطه ای تولید را ادامه دهد.
وی افزود: همچنین افزایش تسهیلات بانکی به بخش تولید با نرخ پایین نیز کارگشا است، در سیستم بانکی هزینه تولید بالا است و تولید کننده نیز به ناچار به خاطر بالا بودن هزینه تامین مالی به سراغ تامین بانکی می رود بنابراین باید وجوهی در اختیار بانکها برای پرداخت تسهیلات قرار گیرد بر همین مبنا نظارت بر سیستم بانکی ضروری است.

بغزیان گفت: با وجود تاکید بر خصوصی سازی بانکها، بانکهایی که مدیر عامل های آن ها از سوی دولت تعیین می شوند و سیستم بانک مرکزی می تواند آن را هدایت کند رغبتی به افزایش تسهیلات پرداختی به تولید کننده ندارند در واقع به تعداد معدودی وام های چند هزار میلیاردی داده می شود که هنوز هم به بانک برنگشته است در نتیجه این شرایط ضرورت نظارت بر بانکها را می طلبد.

این اقتصاد دان خاطرنشان کرد: همچنین اگر نظارت بر قیمت ها پلیسی نشود و عملا به هر میزان ارز دولتی تخصیص یابد و تامین مالی ارزان قیمت برای تولید کننده انجام شود تولید کننده با آخرین قیمتها آن را مقایسه می کند و نرخ را کاهش نمی دهد.

بغزیان گفت: این ها از اختیارات دولت است که در کوتاه مدت پاسخگو خواهد بود در غیر این صورت باید برنامه ای بلندمدت تر تدوین شود.
وی با تاکید بر اینکه باید از فرصتها استفاده شود، افزود: اینکه تولید کننده کاهو که ارزبری هم ندارد قیمت ها را افزایش داده ناشی از نظارت ضعیف مسئولان و کاهش انصاف تولید کنندگان است.

انتهای پیام/