به گزارش سرویس چندرسانه ای شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ ابیانه نقطه ای خوش منظره و خوش آب و هوا که دارای موقعیت طبیعی مساعد و نیز قدمت تاریخی چهار هزار ساله می باشد. در دوره صفویه، هنگامی که شاهان صفوی برای ییلاق به نطنز می رفتند، بسیاری از نزدیکان آنها و درباریان ترجیح می دادند در این روستا اقامت نمایند. بافت ساختاری خانه های روستا، حلزونی شکل بوده که مربوط به سه دوره سلجوقیه، صفویه و قاجاریه می باشد. بیشتر خانه ها به شکل مکعب با درب و پنجره مشبک چوبی ساخته شده که به صورت پلکانی بر روی هم قرار گرفته است. ساختمان های کهن روستا با خاک سرخ رنگ پوشیده شده است. این خاک سرخ، خاصیتی در بر دارد که هر چه باران بخورد محکم تر می شود.مهم ترین بنا و اثر تاریخی این روستا، مسجد جامع، مسجد برزله ، مسجد حاجتگاه ،آتشکده که به نام آتشکده هارپارک در این روستا واقع است.زبان مردم ابیانه، فارسی با لهجه خاص ابیانه ای است که با لهجه های متداول در مناطق دیگر، بسیار متفاوت می باشد. پوشیدن لباس سنتی، هنوز هم میان اهالی این روستا رواج دارد و در حفظ آن تاکید و تعصب خاصی را از خود نشان می دهند. مردان، شلوار گشاد و درازی از پارچه سیاه و زنها نیز از پیراهن بلندی از پارچه های گلدار و رنگارنگ استفاده می نمایند. روستای تاریخی ابیانه استان اصفهان، در تاریخ ۳۰ مرداد ۱۳۵۴ با شماره ثبت ۱۰۸۹، به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ., ., .,
, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ]
ارسال دیدگاه