همسر، بهترین پشتوانه برای طاعت خدا

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از دیار آفتاب؛ وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجًا لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ.
و از آیات خداوندی است که برای شما از جنس خودتان جفتی بیافرید، که در کنار او آرامش یابید، و میان شما عشق و محبّت و مهربانی قرار داد، که در این حقیقت نشانه هائی از خداست برای مردمی که در گردونه اندیشه و فکر نسبت به حقایق به سر می‌برند!

شروعی برای آرامش. آغاز حرکتی برای دست یابی به اکسیر زندگی. و چه کسی می تواند بگوید که عشق، محبت و مودت اکسیر واقعی زندگی بشر نیست. مگر نه اینکه عشق دلیل آفرینش و مگر نه اینکه هر چه هست سرریز حب الله است. پس کیمیا گران عالم هزاران سال است که کجا را به دنبال اکسیر زندگانی می گردند. مگر نه اینکه آنها عالمند و مشرف به علم پس این چه انحرافی است که اکسیر در مواد جستجو می کنند در حالی که نهفته در قلوب آدم هاست.

هُنَّ لِبَاسٌ لَّکُمْ وَأَنتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ

ایشان، یعنی زنان شما، همچون لباس (مایۀ شأن و منزلت و پوشش و آبرو و حیثیت) باشند شما را و شما نیز همچون لباس باشید ایشان را.

مگر نه اینکه خدا زیباست و زیبایی را دوست دارد و هر انسانی گرایش به زیبایی دارد. پس چه لباسی زیبا تر از آنکه خدا برای تو آماده کرده باشد و چه پوششی با حیاتر از آنکه خالقی برای مخلوق خود به هدیه فرستاده باشد. زنانی که یک پارچه زینت مردانند و مردانی که زینت زنان. و آنانی که آبرو از یکدیگر می گیرند و پرده های حیا و عفت را محکم می چسبند. و چه لباسی خوش رنگ و لعاب تر از عشق، که آدمیان را صفا می دهد و به اوج می برد. تا آنجا که فرشتگاه از عشق می پرسند و با حسرتی عظیم نظاره گر آن طی مسیر عاشقانه می شوند. و کدام لباس بهتر از زن برای پوشاندن عیب ها و کدام لباس بهتر از مرد برای پوشاندن زن.

وَ هُوَ الَّذی خَلَقَ مِنَ الْمآءِ بَشَراً فَجَعَلَهُ نَسَباً وَ صِهْراً وَ کانَ رَبُّکَ قَدیراً.

و اوست خداوندی که بشر را از آب آفرید، و میان آنان خویشی و پیوند ازدواج قرار داد، و خدای تو بر هر چیزی قدرت دارد.

و چه معجزه عمیق تر از اینکه با فرازی و خطبه ای مهر چون آبی جاری در دل ها می گردد و آرام آرام بالا می گیرد تا پیوند ها عمیق می شود و زن و مرد به یکدیگر جان می گیرند و مگر نیست این از خواست و قدرت خدای تو که این چنین عاشقانه سر مشق عشق می گیرد برای بندگان، تا که بیاموزند که چگونه مشق کنند تکلیف عشق را.  عشق تکلیف آور است. عشق رودخانه ای است آرام که تو را راهی به سمت دریای عشق الهی می کند. و مگر تکلیف تو غیر از این است؟ آنجا که باید در اعماق معرفت غرق شوی و جرعه جرعه از آن بنوشی. انسان نه از خاک است که بخواهد به خاک بر گردد بلکه از عشق است و به منشا عشق بر می گردد.

کسانی که خود و همسران شایسته آنان داخل بهشت می شوند و ملائکه نیز از هر دری برآنان وارد می شوند، درحالی که می گویند: سلام بر شما به سبب صبری که کردید، پس خوب خانه آخرتی نصیب شما شد.

و پیامبر خدا(ص) از امیرالمونین(ع) پرسیدند که همسر خود را چگونه یافتی و پاسخ دریافتند که بهترین پشتوانه برای طاعت خدا. و کدام پشتوانه قدرتمند تر از همسری چون زهرا(س). کدام عشق مستحکم تر از عشق و علی (ع) و زهرا(س). و مگر نه اینکه اینانند که اسوه الحسنه هستند برای ما. مگر نه اینکه نمی توان بدون پشتوانه به خدا رسید و طاعتش را درک کرد و مگر ازدواج غیر از اطاعت و طاعت خداست. کدام تنهایی را یافته ای که مسیر بندگی را زیبا پیموده باشد و همه آنان که بزرگند به همراهی دیگری بزرگ شده اند و همین است که امام صادق (ع) م یفرمایند: هنگامی که مومنان در آستانه درها (مواقف قیامت) محاسبه می شوند، همسرانشان در انتظار آنها هستند همان گونه که دردنیا در آستانه در، منتظر آنها بودند. پس فرستاده ای به زنان بشارت می دهد و می گوید: به خدا قسم فلانی از حساب معاف شد. زنان می گویند: به خدا؟ پس گفته می شود: به خدا او را دیدم که از حساب معاف شد و هنگامی که نزد همسران شان می آیند آنها به او تبریک گفته، می گویند: در دنیا کسی جز ما استحقاق اینکه خانواده تو باشد را نداشت.

پس ما را چه شده است. ما را چه شده که در اسارت دنیای مادی و افکار و ابزارش گیر افتاده ایم و از این آرامش عظیم فراری هستیم. فراری بزرگ از خودمان. فراری که ما را به سمت چاله های بزرگ زندگی می برد. ما را می برد به سمتی که نباید و آنجایی که خدایی نیست. مسیری که عقل محاسباتیمان از عقل ایمانیمان پیشی گرفته است و خودنمایی می کند. تجمل، غوغا به پا کرده است. سخت شده است تصمیم گیری ها برایمان و مگر نه اینکه این افکار انتهایی جز تنهایی ندارد و خدای متعال از زن و مرد تنها خوشش نمی‌آید. مگر نه اینکه مرد تنها و زن تنها مثل یک موجود بیگانه است در مجموعه پیکره‌ی انسانی. موجود بیگانه ای که خانواده و اثراتش را نمی فهمد. پس ما را چه شده است...

انتهای پیام/