به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از ایلام بیدار، زمانی که تصمیم گرفتم برای اولین بار همراه با جهادگران دانشگاه به اردوی جهادی بروم استرس همراه با شوق و ذوق فراوانی در وجودم شکل گرفت.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ایلام بیدار, ایلام بیدار,,
تجربه ای در این خصوص نداشتم و از اینکه می توانستم در مسیر مهربانی قدم بردارم احساس رضایت می کردم، از ماژین و سیلی که امسال این منطقه را دچار خسارت کرده بود بسیار شنیده بودم. منطقه ای بسیار زیبا با طبیعتی دلنشین در بهار و چشم اندازهای بکر و دیدنی که می توانست یکی از قطب های گردشگری کشور باشد اما محرومیت نه تنها بر چهره منطقه و سرزمینش نمایان بود که مردمان صبور و دین دار و شهید پرورش را نیز آزرده کرده بود.
هنوز نماهایی از چهره روستاها و خانه ها و مسیرها، تداعی کننده سیل سال گذشته بود، جاهایی هم که شکل و ظاهری نو نوار به خود گرفته بود نشان از تعمیرات و تلاشی بود که جهادگران گروه های جهادی هرآنچه در توان داشتند برای ساخت دوباره خانه ها و کمک به تعمیر آنان به کار بسته بودند.
اتفاقات بسیار خوبی در زدودن چهره سیل زده منطقه شده است، اما محرومیت هنوز ملموس ترین واژه ای است که می توان به عنوان پسوند برای این منطقه بکار برد.
وقتی وارد منطقه شده و از نزدیک با خانواده ها و مردم روستای وحدت آباد ماژین برخورد کردم یاد این جمله حضرت آقا افتادم که فرمودند: «با نزدیک شدن به مردم، با نشستن در محیط خانه و کپر و چادرشان، نسبت به مشکلات آنها آشنا شوید. هرکس این مشکلات را لمس کند انگیزه‌های تمام ناشدنی برای کار و تلاش پیدا خواهد کرد».
انگیزه ها برای خدمت در وجود همه دانشجویان جهادگر وجود دارد، با عشق به خدمت در این مسیر قدم می گذارند اما وقتی در بطن عمل قرار گرفته و بسیاری از کمبودها و نواقص را میبینند، و کاری نمی توانند انجام دهند سردرگم و ناامید می شوند، اما با این نیت که تنها خدمت در قالب امکانات مادی و فراهم کردن وسایل و مایحتاج نیست، با نثار مهربانی و محبت و با هرآنچه که تخصص و توان خود می دانند از کمک و خدمت به مردم و بچه های روستا دریغ نداشتند و خالصانه و با شور و شوق فراوان به انجام فعالیت های فرهنگی و آموزشی دربین دانش اموزان منطقه پرداختند.
آری درست است که جنگ پایان یافته است اما جنگ با محرومیت هنوز ادامه دارد، و جوانان انقلابی امروز همچون قهرمانان عرصه دفاع نباید این صحنه را رها کنند و موظف اند بیرق جهاد را برافراشته نگاه داشته و تا رفع همه محرومیت ها از چهره مناطق محروم کشور از پای ننشینند حتی اگر جز نشاندن لبخندی بر چهره کودکی کاری از دستشان بر نیاید.
جهادگران امروز هم مانند رزمندگان آن روز، در ازای وقت و توانی که صرف خدمت به خلق می کنند، نه تنها مزدی طلب نمی کنند که بالعکس، دارایی اندک خود را نیز صرف محرومین می کنند، باشد که مسئولین و مدیران اجرائی و تصمیم گیران کشوری نیز متخلق به کردار و رفتار جهادی باشند.
تجربه ای در این خصوص نداشتم و از اینکه می توانستم در مسیر مهربانی قدم بردارم احساس رضایت می کردم، از ماژین و سیلی که امسال این منطقه را دچار خسارت کرده بود بسیار شنیده بودم. منطقه ای بسیار زیبا با طبیعتی دلنشین در بهار و چشم اندازهای بکر و دیدنی که می توانست یکی از قطب های گردشگری کشور باشد اما محرومیت نه تنها بر چهره منطقه و سرزمینش نمایان بود که مردمان صبور و دین دار و شهید پرورش را نیز آزرده کرده بود.
هنوز نماهایی از چهره روستاها و خانه ها و مسیرها، تداعی کننده سیل سال گذشته بود، جاهایی هم که شکل و ظاهری نو نوار به خود گرفته بود نشان از تعمیرات و تلاشی بود که جهادگران گروه های جهادی هرآنچه در توان داشتند برای ساخت دوباره خانه ها و کمک به تعمیر آنان به کار بسته بودند.
اتفاقات بسیار خوبی در زدودن چهره سیل زده منطقه شده است، اما محرومیت هنوز ملموس ترین واژه ای است که می توان به عنوان پسوند برای این منطقه بکار برد.
وقتی وارد منطقه شده و از نزدیک با خانواده ها و مردم روستای وحدت آباد ماژین برخورد کردم یاد این جمله حضرت آقا افتادم که فرمودند: «با نزدیک شدن به مردم، با نشستن در محیط خانه و کپر و چادرشان، نسبت به مشکلات آنها آشنا شوید. هرکس این مشکلات را لمس کند انگیزه‌های تمام ناشدنی برای کار و تلاش پیدا خواهد کرد».
انگیزه ها برای خدمت در وجود همه دانشجویان جهادگر وجود دارد، با عشق به خدمت در این مسیر قدم می گذارند اما وقتی در بطن عمل قرار گرفته و بسیاری از کمبودها و نواقص را میبینند، و کاری نمی توانند انجام دهند سردرگم و ناامید می شوند، اما با این نیت که تنها خدمت در قالب امکانات مادی و فراهم کردن وسایل و مایحتاج نیست، با نثار مهربانی و محبت و با هرآنچه که تخصص و توان خود می دانند از کمک و خدمت به مردم و بچه های روستا دریغ نداشتند و خالصانه و با شور و شوق فراوان به انجام فعالیت های فرهنگی و آموزشی دربین دانش اموزان منطقه پرداختند.
آری درست است که جنگ پایان یافته است اما جنگ با محرومیت هنوز ادامه دارد، و جوانان انقلابی امروز همچون قهرمانان عرصه دفاع نباید این صحنه را رها کنند و موظف اند بیرق جهاد را برافراشته نگاه داشته و تا رفع همه محرومیت ها از چهره مناطق محروم کشور از پای ننشینند حتی اگر جز نشاندن لبخندی بر چهره کودکی کاری از دستشان بر نیاید.
جهادگران امروز هم مانند رزمندگان آن روز، در ازای وقت و توانی که صرف خدمت به خلق می کنند، نه تنها مزدی طلب نمی کنند که بالعکس، دارایی اندک خود را نیز صرف محرومین می کنند، باشد که مسئولین و مدیران اجرائی و تصمیم گیران کشوری نیز متخلق به کردار و رفتار جهادی باشند.
تجربه ای در این خصوص نداشتم و از اینکه می توانستم در مسیر مهربانی قدم بردارم احساس رضایت می کردم، از ماژین و سیلی که امسال این منطقه را دچار خسارت کرده بود بسیار شنیده بودم. منطقه ای بسیار زیبا با طبیعتی دلنشین در بهار و چشم اندازهای بکر و دیدنی که می توانست یکی از قطب های گردشگری کشور باشد اما محرومیت نه تنها بر چهره منطقه و سرزمینش نمایان بود که مردمان صبور و دین دار و شهید پرورش را نیز آزرده کرده بود.
هنوز نماهایی از چهره روستاها و خانه ها و مسیرها، تداعی کننده سیل سال گذشته بود، جاهایی هم که شکل و ظاهری نو نوار به خود گرفته بود نشان از تعمیرات و تلاشی بود که جهادگران گروه های جهادی هرآنچه در توان داشتند برای ساخت دوباره خانه ها و کمک به تعمیر آنان به کار بسته بودند.
اتفاقات بسیار خوبی در زدودن چهره سیل زده منطقه شده است، اما محرومیت هنوز ملموس ترین واژه ای است که می توان به عنوان پسوند برای این منطقه بکار برد.
وقتی وارد منطقه شده و از نزدیک با خانواده ها و مردم روستای وحدت آباد ماژین برخورد کردم یاد این جمله حضرت آقا افتادم که فرمودند: «با نزدیک شدن به مردم، با نشستن در محیط خانه و کپر و چادرشان، نسبت به مشکلات آنها آشنا شوید. هرکس این مشکلات را لمس کند انگیزه‌های تمام ناشدنی برای کار و تلاش پیدا خواهد کرد».
انگیزه ها برای خدمت در وجود همه دانشجویان جهادگر وجود دارد، با عشق به خدمت در این مسیر قدم می گذارند اما وقتی در بطن عمل قرار گرفته و بسیاری از کمبودها و نواقص را میبینند، و کاری نمی توانند انجام دهند سردرگم و ناامید می شوند، اما با این نیت که تنها خدمت در قالب امکانات مادی و فراهم کردن وسایل و مایحتاج نیست، با نثار مهربانی و محبت و با هرآنچه که تخصص و توان خود می دانند از کمک و خدمت به مردم و بچه های روستا دریغ نداشتند و خالصانه و با شور و شوق فراوان به انجام فعالیت های فرهنگی و آموزشی دربین دانش اموزان منطقه پرداختند.
آری درست است که جنگ پایان یافته است اما جنگ با محرومیت هنوز ادامه دارد، و جوانان انقلابی امروز همچون قهرمانان عرصه دفاع نباید این صحنه را رها کنند و موظف اند بیرق جهاد را برافراشته نگاه داشته و تا رفع همه محرومیت ها از چهره مناطق محروم کشور از پای ننشینند حتی اگر جز نشاندن لبخندی بر چهره کودکی کاری از دستشان بر نیاید.
جهادگران امروز هم مانند رزمندگان آن روز، در ازای وقت و توانی که صرف خدمت به خلق می کنند، نه تنها مزدی طلب نمی کنند که بالعکس، دارایی اندک خود را نیز صرف محرومین می کنند، باشد که مسئولین و مدیران اجرائی و تصمیم گیران کشوری نیز متخلق به کردار و رفتار جهادی باشند.
تجربه ای در این خصوص نداشتم و از اینکه می توانستم در مسیر مهربانی قدم بردارم احساس رضایت می کردم، از ماژین و سیلی که امسال این منطقه را دچار خسارت کرده بود بسیار شنیده بودم. منطقه ای بسیار زیبا با طبیعتی دلنشین در بهار و چشم اندازهای بکر و دیدنی که می توانست یکی از قطب های گردشگری کشور باشد اما محرومیت نه تنها بر چهره منطقه و سرزمینش نمایان بود که مردمان صبور و دین دار و شهید پرورش را نیز آزرده کرده بود.
,,
هنوز نماهایی از چهره روستاها و خانه ها و مسیرها، تداعی کننده سیل سال گذشته بود، جاهایی هم که شکل و ظاهری نو نوار به خود گرفته بود نشان از تعمیرات و تلاشی بود که جهادگران گروه های جهادی هرآنچه در توان داشتند برای ساخت دوباره خانه ها و کمک به تعمیر آنان به کار بسته بودند.
,,
اتفاقات بسیار خوبی در زدودن چهره سیل زده منطقه شده است، اما محرومیت هنوز ملموس ترین واژه ای است که می توان به عنوان پسوند برای این منطقه بکار برد.
,,
وقتی وارد منطقه شده و از نزدیک با خانواده ها و مردم روستای وحدت آباد ماژین برخورد کردم یاد این جمله حضرت آقا افتادم که فرمودند: «با نزدیک شدن به مردم، با نشستن در محیط خانه و کپر و چادرشان، نسبت به مشکلات آنها آشنا شوید. هرکس این مشکلات را لمس کند انگیزه‌های تمام ناشدنی برای کار و تلاش پیدا خواهد کرد».
,,
انگیزه ها برای خدمت در وجود همه دانشجویان جهادگر وجود دارد، با عشق به خدمت در این مسیر قدم می گذارند اما وقتی در بطن عمل قرار گرفته و بسیاری از کمبودها و نواقص را میبینند، و کاری نمی توانند انجام دهند سردرگم و ناامید می شوند، اما با این نیت که تنها خدمت در قالب امکانات مادی و فراهم کردن وسایل و مایحتاج نیست، با نثار مهربانی و محبت و با هرآنچه که تخصص و توان خود می دانند از کمک و خدمت به مردم و بچه های روستا دریغ نداشتند و خالصانه و با شور و شوق فراوان به انجام فعالیت های فرهنگی و آموزشی دربین دانش اموزان منطقه پرداختند.
,,
آری درست است که جنگ پایان یافته است اما جنگ با محرومیت هنوز ادامه دارد، و جوانان انقلابی امروز همچون قهرمانان عرصه دفاع نباید این صحنه را رها کنند و موظف اند بیرق جهاد را برافراشته نگاه داشته و تا رفع همه محرومیت ها از چهره مناطق محروم کشور از پای ننشینند حتی اگر جز نشاندن لبخندی بر چهره کودکی کاری از دستشان بر نیاید.
,,
جهادگران امروز هم مانند رزمندگان آن روز، در ازای وقت و توانی که صرف خدمت به خلق می کنند، نه تنها مزدی طلب نمی کنند که بالعکس، دارایی اندک خود را نیز صرف محرومین می کنند، باشد که مسئولین و مدیران اجرائی و تصمیم گیران کشوری نیز متخلق به کردار و رفتار جهادی باشند.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه