راه های نرفته برای صدور انقلاب به آمریکای لاتین

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صاحب نیوز، اصول یکصد و پنجاه و دوم تا یکصد و پنجاه و پنجم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به سیاست خارجی کشور پرداخته اند که بر اساس آموزه های اسلام، مبتنی بر صدور انقلاب اسلامی ایران هستند. در این میان اصل یکصد و پنجاه و چهارم قانون اساسی کاملا به این مقوله اشاره دارد و اصل یکصد و پنجاه و دوم نیز گریزی به این مفهوم زده است. آنچه که برای ما در این بحث مهم است و درباره آن بحث خواهیم کرد، اصل یکصد و پنجاه و چهارم قانون اساسی می باشد. در این اصل می خوانیم « جمهوری اسلامی ایران سعادت انسان در کل جامعه بشری را آرمان خود می داند و استقلال و آزادی و حکومت حق و عدل را حق همه مردم جهان می شناسد. بنابراین در عین خودداری کامل از هرگونه دخالت در امور داخلی ملت های دیگر از مبارزه حق طلبانه مستضعفین در برابر مستکبرین در هر نقطه از جهان حمایت می کند.

این اصل به طور آشکار نظام حاکم بر جهان را به چالش کشانده است، و قدرت های عمده و اصلی نظام بین الملل را وادار به واکنش نسبت به جمهوری اسلامی ایران کرده است، چنان که اکثریت قریب به اتفاق پژوهش گران مسائل جهان اسلام عقیده دارند که انقلاب اسلامی ایران، بزرگ ترین محرک جنبش های سیاسی اسلامی بوده است. در این میان، مردم  کشور هایی مانند لبنان، عراق، تونس، فلسطین، سوریه، بحرین، یمن، لیبی، مصر و… تحت تاثیر انقلاب اسلامی ایران بوده اند.  آمریکای لاتین نیز از این امر مستثنی نبوده است.

صدور انقلاب به این معنا که اندیشه ی به پاخیزی در برابر مستکبران و استعمارگران تقویت شود. نگاهی به پیشینه ی روابط ایران و آمریکا ی لاتین نشان می دهد که در زمان جنگ ایران و عراق  برقراری روابط دوستانه با کشورهای دنیا توسط وزارت امور خارجه ایران و برون‌رفت  مورد توجه قرار گرفت و تا پایان جنگ و بعد از آن سفارتخانه‌های ایران در کشورهای شیلی، اروگوئه، کوبا، نیکاراگوئه و کلمبیا افتتاح و آغاز به کار کردند. همچنین واردات از آمریکای لاتین افزایش یافت و بیشترین واردات از آرژانتین، برزیل و اروگوئه بود. پس از آن نیز به مرورروابط اقتصادی و فرهنگی  کشورهای آمریکای لاتین با ایران  رو به فزونی گذاشت. سفر رئیس جمهور دولت هفتم در ایران  به ونزوئلا و کوبا، سفر حسن حبیبی، معاون اول دولت هفتم به کشورهای کلمبیا، ونزوئلا و کوبا و سفرهای هوگو چاوز و فیدل کاسترو و دیگر مقامات سیاسی این کشورها به ایران  در جرگه ی این اقدامات رو به گسترش با این کشورها قرار میگیرد که البته دولت نهم به صورت جامعتری این مسئله را پیگیری نمود و روابط ایران با آمریکای لاتین وارد مرحله جدیدی گردید.  در واقع دسته ای از کشورهای امریکای لاتین سلطه‌گری آمریکا در آمریکای جنوبی و سایر مناطق جهان را نمی پسندند و از این رو با جمهوری اسلامی ایران هم آوا هستند  مبارزه با آمریکا شعار اصلی بسیاری از رهبران آمریکای لاتین است.

به همین خاطر بایستی گفت یکی از مهمترین مناطق استراتژیک برای صدور انقلاب جمهوری اسلامی ایران، آمریکای لاتین است. بعضی از موسسات مورد حمایت ایران همانند «خانه ی آمریکای لاتین» ، به «تقویت روابط مردم ایران و آمریکای لاتین» کمک قابل توجهی کرده است. به عبارت دیگر منافع مشترک و دشمن مشترک ایران و آمریکای لاتین را به یکدیگر نزدیک ساخته است.

از همین منظر نیز مفاهیم انقلاب اسلامی  در کشورهای آمریکای لاتین قابل انتقال می باشد.  بعد از پیروزی انقلاب اسلامی،امام خمینی (ره)گفتند ما چنین انقلابی را به جهان صادر خواهیم کرد، کشورهایاستعمارگر تحمل چنین انقلابی را نداشتند و برای جلوگیری از صدور انقلاب اقدام کردند.مردم امریکای لاتین طی سده‌ها پدیده استعمار را با تمام وجود خود احساس کرده‌اند و نتیجه غارتگری استعمارگران را همچنان مشاهده می‌کنند. در نتیجه استعمارگری بود که زبان اولیه مردم این منطقه که تنوع گسترده‌ای داشت، تغییر کرد و در مناطق تحت استعمار کشور پرتغال زبان پرتغالی و در مناطق مستعمره اسپانیا، زبان اسپانیولی را به مردم تحمیل کرد. مسئله تحمیل‌گری به زبان خلاصه نشد، بلکه مهاجران و غارتگران استعمارگر، دین‌های بومی مردم منطقه را نیز تغییر دادند و مسیحیت کاتولیک و پروتستان را ترویج کردند. بر اثر این ترویج ــ که می‌توان نام آن را تحمیل نهاد ــ اکنون دین غالب و حاکم در آنجا مسیحیت کاتولیک و بعد پروتستان است. البته مهاجران شرقی این منطقه به مسیحیت ارتدوکس اعتقاد دارند، اما چون شمارشان اندک است، این گرایش مسیحی را می‌توان در رتبه سوم قرار داد.

هدف اصلی استعمارگران از حضور در این منطقه، استفاده از منابع طبیعی و چپاول ثروت‌های آن بوده است؛ مقصودی که همچنان ابرقدرت‌هایی همچون امریکا در این منطقه به دنبال تحقق آن هستند و قدرت بسیار شرکت‌های چندملیتی در کشورهای امریکای لاتین نمایانگر آن است. این تحمیل‌ها فقر و بدبختی را برای ساکنان امریکای لاتین به همراه داشت. همین حافظه تاریخی باعث شده است ملت‌های این منطقه همواره ضدظلم و استعمار باشند و عدالت‌خواهی و ظلم‌ستیزی را آرمان خود قرار دهند. آنها با پیروزی انقلاب اسلامی که رویکردی ظلم‌ستیزانه و عدالت‌خواهانه داشت، با وجود تبلیغات جانب‌گرایانه غرب، به این انقلاب و نظام برآمده از آن به دیده احترام نگریستند. ایستادن در مقابل عکس امام خمینی(ره) توسط فیدل کاسترو رهبر  انقلاب کوبا و ادای احترام وی نشانگر اهمیت انقلاب اسلامی برای این کشورهاست.زمانی که هوگو چاوز ضد آمریکایی رئیس‌جمهور ونزوئلا شد، دوست دیگری در آمریکای لاتین برای ایران شکل گرفت که در دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد با انتخاب او و مورالس در بولیوی و دانیل اورتگا در نیکاراگوئه حلقه یاران ایران تکمیل شد. روابط با کوبا از نگاه احمدی‌نژاد «راهبردی و ریشه‌دار» بود و ونزوئلا برادری بود که رئیس‌جمهورش همرزم رئیس‌جمهورمان خوانده شد. در حال حاضر نیز دولت وقت در ایران به خوبی می داند که آمریکای لاتین می تواند گرانیگاه صدور انقلاب و ارتباطات دو طرفه باشد البته صدور انقلاب با معنا و تفسیری که حاکی از شوریدن بر علیه یکجانبه گری است و بی توجهی به این میراث دولت های گذشته شاید نوعی فرصت سوزی در صدور انقلاب تأکید شده در قانون اساسی باشد.
 

انتهای پیام/پ