تماس اوباما و روحانی،بلیط مکه؟، کربلا؟ یا هیچ کدام؟َ!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از سایت بوتیا نیوز،در چند دهه ی اخیر همواره بحث مذاکره ایران و آمریکا،  جزو مباحث بسیار چالش برانگیز در دنیای غرب و هم چنین در خود ایران بوده است. آنچه که طی چند روز گذشته با تماس تلفنی در سطوح روسای جمهور دو کشور رخ داد، اتفاقی بی سابقه و تا حدودی غیرمنتظره بود. هرچند که در سیاست دولت جدید بحث گسترش همکاری های دیپلماتیک یک شعار اساسی بود و قبل از سفر هم زمزمه هایی برای مذاکره شنیده می شد، اما شاید بسیاری به قدر کافی خود را برای چنین اتفاقی آماده نکرده بودند.

به گزارش خبرنگار بوتیا، در بررسی نظرات مختلفی که در این موضوع داده می شود، از نظرات بسیار خوشبینانه تا دیدگاه های بسیار بدبینانه، با طیف بسیار وسیعی از اظهار نظرها رو به رو هستیم.عده ای اعتقاد دارند که از آن جایی که اصول اصلی سیاست خارجی انقلاب همواره توسط مقام معظم رهبری تبیین می شود و هر دولتی که با رای مردم سرکار می آید با روش و سلیقه ی خود این اصول اساسی را اجرا میکند، پس بنابراین جای اشکال نیست چرا که خود ایشان در مقام تذکر دادن و بازکردن و یا بستن فضا برای چنین اقداماتی از هر کس دیگری در نظام، دلسوز تر و شایسته تر هستند.

عده ی دیگری اما این اقدام را به سود کشور نمی دانند و اعتقاد دارند که دولت جدید در این موضوع رهبری را تحت فشار گذاشه اند و ایشان بنا به هوشمندی و درایتی که همواره از ایشان دیده ایم در این سال ها، دست دولت را برای اقدامات مورد نیاز باز گذاشته اند ولکن در آینده ای نه چندان دور به علت بی تدبیری به زودی آن روی دیگر دشمنان قسم خورده انقلاب، آشکار می شود.پس به زودی بر همگان مشخص خواهد شد که آمریکاییان به هیچ وجه حقوق ملت ایران و مخصوصا حق هسته ای را به رسمیت نخواهند شناخت، و این اقدام یک عقب نشینی مفتضحانه برای دولت سازشکار خواهد بود.

عده ای دیگر اما به تغییر رویه آمریکا خوشبین هستند و این اقدامات آنان را به پای خواست آنان برای تغییر و اثبات حسن نیت خود گذاشته و خواستار سرعت گرفتن بیشتر روند مذاکرات و به اصطلاح باز شدن یخ رابطه ایران و آمریکا هستند.

دو تحلیل دیگر در ایران و خارج از ایران وجود دارد که علاوه بر طرف های مذاکره کننده پای نفر سومی را هم به میان می کشند، و صحبت از شرکای دیگر به میان آورده اند. عده ای اینگونه می اندیشند که در این رابطه، آمریکا هر قدر هم که بخواهد بر طبل صلح بکوبد اما هم پیمانان و یا دوستان اسراییلی آن ها که تاثیر زیادی در تنظیم روابط خارجی آمریکا با کشورهای منطقه دارند، نخواهند گذاشت رابطه ی آمریکا با ایران به سوی همکاری های بین المللی سوق پیدا کند.

از آن طرف اما بسیاری بر این باور هستند که این اقدام دولت روحانی، به منزله دادن یک فرصت تکرار نشدنی به آمریکایی ها است تا حسن نیت خود را نشان داده و از گذشته عبرت بگیرد و در صورت استفاده نکردن از این فرصت باید منتظر شنیدن جواب های سنگینی از سوی ایران باشد و در نهایت وضع به همان حالت قبل و بدتر از آن بازخواهد گشت، به مانند آنچه که در طول هشت سال پیش رخ داد. حتی عده ای داستان تحصن و پرتاب کفش به سوی رییس جمهور محترم را نه پیغامی برای روحانی بلکه، برای آمریکایی ها قلمداد می کنند که اگر از این فرصت استفاده نکنند باید منتظر رویارویی با طیف های ضد آمریکایی بیشتری در درون ایران باشند و در نتیجه شرایط برای آمریکایی ها و هم پیمانان اسراییلی شان بدتر از دولت قبل خواهد شد.

اما قضیه هر گونه که باشد، جدای از این تحلیل ها که بعضی از آنان به واقعیت نزدیک و برخی دورند، باید اذعان کرد که سیاست خارجی ما همواره سیاست انقلاب اسلامی بوده و خواهد بود و این نبوده جز با درایت ها و شجاعت های امام خمینی و مقام معظم رهبری. بنابراین به قول یکی از دوستان؛ “از این وقایع نباید خیلی خوشحال شد و نه خیلی ناراحت!”

اگر بپذیریم آمریکا و سردمدارانش به هر حال دشمن هستند و دشمن جز دشمنی از خود نشان نمیدهد، وضعیت ما حتی در مراحلی که بسیار جلو هم برویم و به توافقی با آنان دست پیدا کنیم، یا به مانند صلح رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) در صلح حدیبیه است و یا صلح امام حسن (علیه السلام) در زمان معاویه، به هر حال به هر دلیل در این وضعیت موجود قرار داشته باشیم، قطعا قدم بعدی در جنگ با دشمن، ختم می شود. حال یا ما فاتحان مکه ایم یا راهیان کربلا!