به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از دیار آفتاب؛ «پا پوش هایی که از نوک انگشتان پا تا ساق و حتی در پاره ای از اوقات منتهی الیهی پایین تر از ساق پا دارند و در گذشته ها مردمانی اسپرت پوش خود را بی دلیل مزین به آن می کردند.»
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, دیار آفتاب,آیندگان در دایره المعارف هایشان این چنین در تعریف پاپوش های ساق کوتاهِ عصر ما به توضیح بنشینند و در تحلیل های تاریخی خود چه نکات جامعه شناسانه ای که ارائه ندهند. البته آنها بی خبر خواهند بود که حتی مردمان ساکن در همین عصر نیز جا مانده از تحلیل این پوشش ها هستند و انگشت در دهان نهاده و فقط نظاره می کنند که این ساق کوتاه ها تا کجا کوتاه می شوند!
آن چه انسان را به تحیری عظیم وامی دارد تبعیت از معادلات فیزیکی برقرار شده ما بین ساقِ پاپوش و پاچه شلوارهاست؛ این چنین که این دو از رابطه ای غیر مستقیم برخوردارند و هر چه پا پوش ها پایین تر می روند پاچه ها بالا می آیند!
اصلا گویا حکایتی دارد ماجرای اسپرت پوش های عصر ما. اینکه این اسپرت و نظام فکری اش از کجا شکل گرفت خدا می داند. کم مانده است در این عصر ایسم زده اسپرتیسم نیز خود اعلام مکتبیت کند و از فردا چه نظام واره ها که برای خود تشکیل ندهد.
البته بسیاری بر این باورند اسپورت پوشی خود مقدمه ای است حیا محور بر شروع فرهنگ برهنگی! و فتح بابی است در عرصه راحت پوشی؛ یعنی رابطه غیر مستقیم پاپوش و تنبان نه یک رابطه غیر مستقیم دفعی بلکه رابطه ی غیر مستقیمی تدریجی است و آن قدر این حالت ادامه می یابد که پاپوش ها بی اعتبار شده و شلوار ها حالت شلواری از دست داده، شلوارک می شوند و این چنین است که با رعایت اصول حیا، فرهنگ برهنگی ریز ریزک و نرم نرمک تا عمق قلوب مومنین و مومنات نفوذ می کند!
خدا رحمت کند آقا بزرگ فقیدمان را که در هنگام نشستن هر چه قدر هم که پاچه ی شلوارش بالا می گرفت پا پوش هایش از آنچنان پتانسیلی برخوردار بودند که تا جایی که کشَش کش می آمد پوشش می دادند و مانع از بی حرمتی صاحب پاچه می شدند!
میتوان گفت که همچنان بزرگان فیزیولوژی و فیلسوفان و اهل حساب و هندسه هم در فهم این چنین اشتیاق پسرکان و دخترکان به نمایش ساق خود در حیرتند که اینان را چه شده که این چنین شاد و خوشحال و خرسند، خود را به خیابان ها رسانده، این چنین ساق نمایی می کنند بر مردمان عصر خود!
گویا جوانکانی که در مرحله گذار از سنت به مدرنیسم گیر افتاده اند و تکلیف بر خود مشخص نکرده اند، این چنین با بالا آوردن آرام پاچه ها و کوتاه کردن پاپوش ها رعایت خلق اللهِ مانده در سنت را می کنند و این چنین نرم نویدِ آینده ای پر مدرن را به خلق غرق شده در مدرنیسم می دهند. البته این جوانکان نیز بسیار به حیا پایبندند و خود را به این راحتی ها در دام مدرنیسم و شلوارک های کوتاهش نمی اندازند!
شاید هم مسیری که جوانکان امروز طی می کنند نوعی نضج (این را به کار بردم که دایره لغات نویسنده به اثبات رسیده باشد) است. یعنی اینجاست که بشریت تازه به پختگی رسیده و کمال را در ساق پا یافته است و عجب نیست که از فردا یکی را مقام خدایی دهند و در میدان ها گذارند و بر ساق پایش سجده کنند و بگویند که کجا بوده ای تا به حال! اصلا قیام کنند و همه ی پاچه فروشی های شهر را بسوزانند و نهضت ساق و پاچه به راه بی اندازند.
این موجود دو پا بدتر از اینها را پرستیده است و پرستیدن ساق پا که چیزی نیست!
عجب عصری است عصرِ مد. در آن هیچ چیز مبنای عقلی ندارد و مبنا این جا بر نفس است و هر چه و هر که تمایلات نفسانی را بیشتر پاسخ گو باشد از قربی بالا و والاتر برخوردار است. این جا عصری است که زیبایی و جذابیت در رقابتی عجیب گاهی به تضاد می رسند و در مقابل یکدیگر صف آرایی می کنند. اگر روزگاری بر پاپوش ها و شلوار ها وصله می زدند حالا دیگر هر چه پا پوشت پاره تر مقامت بالاتر. هر چه شلوارت کوتاه تر در مسلک خود روحانی تر و به مقام قرب نزدیک تر.
بگذریم توضیح زیاد است از برای این عصر، اما این همه نوشتیم خالی از لطف است اگر حرف سیاسی نزنیم و ننویسیم که در عجبیم که این متبحرانِ دولتی و ژنرال هایِ نفتی و حقوقدانانِ امنیتی در این وضعیتِ اسفناکِ تنگ شدنِ پاچه ها، چگونه وعده های دروغین خود را به پاچه ملت وارد می سازند؟؟ اللهُ اعلم
انتهای پیام/
آیندگان در دایره المعارف هایشان این چنین در تعریف پاپوش های ساق کوتاهِ عصر ما به توضیح بنشینند و در تحلیل های تاریخی خود چه نکات جامعه شناسانه ای که ارائه ندهند. البته آنها بی خبر خواهند بود که حتی مردمان ساکن در همین عصر نیز جا مانده از تحلیل این پوشش ها هستند و انگشت در دهان نهاده و فقط نظاره می کنند که این ساق کوتاه ها تا کجا کوتاه می شوند!
,آن چه انسان را به تحیری عظیم وامی دارد تبعیت از معادلات فیزیکی برقرار شده ما بین ساقِ پاپوش و پاچه شلوارهاست؛ این چنین که این دو از رابطه ای غیر مستقیم برخوردارند و هر چه پا پوش ها پایین تر می روند پاچه ها بالا می آیند!
,اصلا گویا حکایتی دارد ماجرای اسپرت پوش های عصر ما. اینکه این اسپرت و نظام فکری اش از کجا شکل گرفت خدا می داند. کم مانده است در این عصر ایسم زده اسپرتیسم نیز خود اعلام مکتبیت کند و از فردا چه نظام واره ها که برای خود تشکیل ندهد.
,البته بسیاری بر این باورند اسپورت پوشی خود مقدمه ای است حیا محور بر شروع فرهنگ برهنگی! و فتح بابی است در عرصه راحت پوشی؛ یعنی رابطه غیر مستقیم پاپوش و تنبان نه یک رابطه غیر مستقیم دفعی بلکه رابطه ی غیر مستقیمی تدریجی است و آن قدر این حالت ادامه می یابد که پاپوش ها بی اعتبار شده و شلوار ها حالت شلواری از دست داده، شلوارک می شوند و این چنین است که با رعایت اصول حیا، فرهنگ برهنگی ریز ریزک و نرم نرمک تا عمق قلوب مومنین و مومنات نفوذ می کند!
,خدا رحمت کند آقا بزرگ فقیدمان را که در هنگام نشستن هر چه قدر هم که پاچه ی شلوارش بالا می گرفت پا پوش هایش از آنچنان پتانسیلی برخوردار بودند که تا جایی که کشَش کش می آمد پوشش می دادند و مانع از بی حرمتی صاحب پاچه می شدند!
,میتوان گفت که همچنان بزرگان فیزیولوژی و فیلسوفان و اهل حساب و هندسه هم در فهم این چنین اشتیاق پسرکان و دخترکان به نمایش ساق خود در حیرتند که اینان را چه شده که این چنین شاد و خوشحال و خرسند، خود را به خیابان ها رسانده، این چنین ساق نمایی می کنند بر مردمان عصر خود!
,گویا جوانکانی که در مرحله گذار از سنت به مدرنیسم گیر افتاده اند و تکلیف بر خود مشخص نکرده اند، این چنین با بالا آوردن آرام پاچه ها و کوتاه کردن پاپوش ها رعایت خلق اللهِ مانده در سنت را می کنند و این چنین نرم نویدِ آینده ای پر مدرن را به خلق غرق شده در مدرنیسم می دهند. البته این جوانکان نیز بسیار به حیا پایبندند و خود را به این راحتی ها در دام مدرنیسم و شلوارک های کوتاهش نمی اندازند!
,شاید هم مسیری که جوانکان امروز طی می کنند نوعی نضج (این را به کار بردم که دایره لغات نویسنده به اثبات رسیده باشد) است. یعنی اینجاست که بشریت تازه به پختگی رسیده و کمال را در ساق پا یافته است و عجب نیست که از فردا یکی را مقام خدایی دهند و در میدان ها گذارند و بر ساق پایش سجده کنند و بگویند که کجا بوده ای تا به حال! اصلا قیام کنند و همه ی پاچه فروشی های شهر را بسوزانند و نهضت ساق و پاچه به راه بی اندازند.
,این موجود دو پا بدتر از اینها را پرستیده است و پرستیدن ساق پا که چیزی نیست!
,عجب عصری است عصرِ مد. در آن هیچ چیز مبنای عقلی ندارد و مبنا این جا بر نفس است و هر چه و هر که تمایلات نفسانی را بیشتر پاسخ گو باشد از قربی بالا و والاتر برخوردار است. این جا عصری است که زیبایی و جذابیت در رقابتی عجیب گاهی به تضاد می رسند و در مقابل یکدیگر صف آرایی می کنند. اگر روزگاری بر پاپوش ها و شلوار ها وصله می زدند حالا دیگر هر چه پا پوشت پاره تر مقامت بالاتر. هر چه شلوارت کوتاه تر در مسلک خود روحانی تر و به مقام قرب نزدیک تر.
,بگذریم توضیح زیاد است از برای این عصر، اما این همه نوشتیم خالی از لطف است اگر حرف سیاسی نزنیم و ننویسیم که در عجبیم که این متبحرانِ دولتی و ژنرال هایِ نفتی و حقوقدانانِ امنیتی در این وضعیتِ اسفناکِ تنگ شدنِ پاچه ها، چگونه وعده های دروغین خود را به پاچه ملت وارد می سازند؟؟ اللهُ اعلم
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه