به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از شاخه طوبی، صحبت با کسی که در ظاهر معلولیت دارد اما نگاهش به دنیا فراتر و متعالی تر از هر انسان سالمی است، کار چندان آسانی به نظر نمی رسد. آنهم زمانی که وقتی مروری به زندگی چنین فردی داری نشانه ای از لحظه ای توقف در گذر ارزنده لحظه های زندگی نمی بینی.
, شبکه اطلاع رسانی دانا, شاخه طوبی,با این وجود داستان زندگی آدمهایی از این دست از آن پرانتزهایی است که اگر هر از گاهی در لابه لای شلوغی و روزمرگی زندگی عادی باز نشود، ما را از تمام نعمت هایی که دیگر به چشم نمی آیند، غافل می کند.
,نابینایی مریم از سال ۱۳53 زمانی که تنها چند روز داشت آغاز می شود و به علت داشتن آب مروارید دکترها متوجه این امر نشدن و به آب سیاه تبدیل شد.
,مریم عرب اکنون 40 ساله شده او در تمام این سالها نخواست که مشکلات زندگی او را از پا درآورد و هرگز ناامید نشد تا اینکه دست سرنوشت امیدی را بر سر راهش قرار داد و آن هم معلم شدن او بود.
,
, حال مریم معلم روشندلی که در حقیقت نمونۀ کم نظیری از صَرف فعل " معلولیت ناتوانی نیست " است، او نشان داده که نابینایی مایۀ معلولیت و مانع روشندلی نیست.
,زندگی وی نمونه موفقی از انسان‌هایی است که پشتکار در زندگی‌شان را سرلوحه خود قرار داده‌اند تا به موفقیت برسند.
,مریم موفقیت‌های خود را مدیون اشخاصی می‌داند که به توانایی‌هایش اعتماد کردند.
,گفت و گوی خبرنگار شاخه طوبی با مریم عرب در مدرسه ای انجام شد زمانیکه او مشغول کار بود و از رفتارهایش نیز معلوم بود که چگونه با تدریس نقش امید را بر زندگی، سرنوشت و رویاهایش می زند.
, شاخه طوبی,در ادامه گفتگوی صمیمی خبرنگار شاخه طوبی با این معلم روشندل را بخوانید:
, شاخه طوبی ,خط بریل و نابینایی
,مریم عرب این معلم روشندل با اشاره به اینکه دوران ابتدایی خود را در مدرسه استثنایی سمنان گذرانده است، بیان کرد: در دوران راهنمایی و دبیرستان دچار مشکلاتی از نظر تهیه کتاب و ضبط مطالب درسی مواجه شد.
,
, وی، درباره ورود خود به دانشگاه می گفت: در یک مرحله در آزمون سراسری در رشته ادبیات فارسی دانشگاه سمنان قبول شدم ولی به علت نداشتن علاقه به این رشته به دانشگاه نرفتم و در سال 80 دوباره کنکور دادم و رشته مورد علاقه ام که روانشناسی دانشگاه سمنان بود قبول شدم و الان هم به دنیال کارشناسی ارشد هستم.
,این معلم روشندل، مقالاتی در زمینه آسیب پذیری افراد نابینا، دید جامعه نسبت به معلولین بود نوشت که رتبه 5 را کسب کرد.
,ترجیح می دادم که بیشتر کتاب هایم به صورت ضبط شده باشد
,وی یکی از مشکلات خود در زمان تحصیل را نبود امکانات آموزشی دانست و افزود: کتاب های بریل حجم زیادی داشتند من همیشه ترجیح می دادم که بیشتر کتاب هایم به صورت ضبط شده باشد.
,مریم با بیان اینکه همیشه به شغل معلمی علاقه داشته است، اظهار کرد: از سال 86 بعد از اتمام درسم به عنوان معلم در مدرسه پیام نو مشغول به کار شدم و توانستم به آرزویم برسم.
,ازدواج، اشتغال و مسکن از مشکلات نابینایان
,این معلم روشندل با تاکید به اینکه مسئولین بحث اشتغال و ازدواج معلولین را جدی بگیرند، بیان کرد: باید در زمینه اشتغال خیلی به فکر نابینایان باشند که اگر ازدواج هم نکردند بتوانند از عهده زندگی خود برآیند.
,وی در ادامه افزود: وقتی ازدواج و اشتغال حل شد روی مسکن بعد از آن کار کنند و در طول سال باید به فکر معلولین و نابینایان باشند نه فقط روزشان.
,
, بهزیستی برای تامین مسکن من کاری نکرد
,وی با بیان اینکه بهزیستی برای مسکن من کاری نکردند، گفت: بهزیستی می گوید بودجه نداریم و محدود کار می کنند.
,این معلم روشندل در ادامه افزود: بهزیستی برای شغلم فقط یک نامه ای که بتوانم از سهمیه معلولی خود استفاده کنم دادند و بیشتر خودم پیگیر کارهایم بودم.
,آشپزی، پیش پا افتاده ترین کاربرای مریم
,مریم، آشپزی را پیش پا افتاده ترین کار خود عنوان کرد و افزود: افراد نابینا توانمندی های خاص خود را دارند و من تمامی کارهای شخصی خود را انجام می دهم و به تنهایی از عهده همه کارها برمی آیم.
,وی ادامه داد: افراد بینا باید وارد بطن زندگی یک فرد نابینا شوند تا ببینند که چگونه زندگی می کنند.
,
, آرزو دارم نگاه انسانی فارغ از قضاوت ظاهری فرهنگ سازی شود
,امروز وقتی آرزویش را می پرسم مناعت طبع دارد و پاسخم را به لبخندی محدود می کند. می گوید: هر انسانی در این دنیا نقشی دارد و خداوند مسئولیتی و نقشی به او محول کرده است.
,مریم از دید برخی افراد ناراحت بود و می گفت: گاهی اوقات سوالاتی از من می شود که واقعا تمسخرم می آید، آنها نباید به خودشان اجازه دهند که چنین سوالی از من کنند می گویند آیا آشپزی هم می کنید؟
,وی با بیان اینکه نگاه افراد به نابینایان خیلی مهم است، اظهار کرد: دید افراد جامعه این است که فکر می کنند افراد نابینا همه چیز برای آنها تمام شده است در صورتی که این طور نیست.
,آرزو دارد بتواند نگاه انسانی فارغ از هرگونه قضاوت از ظاهر آدمها را فرهنگ سازی کند. مریم معتقد است اگر چنین نگاهی حاکم شود دیگر هیچ فرد معلولی در جامعه خود را متمایز از افراد سالم احساس نخواهد کرد.
,در پایان باید گفت: مریم، بانوی نابینایی که با تمام مشکلات زندگی معلم شد و به همه ثابت کرد که در اوج مشکلات هم می توان سرنوشت را به گونه ای رقم زد که نقش امید در آن باز هم هویدا شودپس ما هم باید با تمام سختی ها مبارزه کنیم و هر روز امیدمان بیشتر از روز قبلمان شود.
,انتهای پیام/ف
]
ارسال دیدگاه