دود سانسور بحث حق پخش در چشم نود

نود این هفته بدون تصاویر مسابقات این هفته لیگ البته گزارش های جذابی را در دل خود دارد، مثلا تصاویر برخورد ماموران انتظامی با خبرنگاران و تصویربرداران صداوسیما و باشگاه خبرنگاران جوان ... اما فارغ از آنچه که در این هفته رخ خواهد داد، نگاهی به رویکرد عادل فردوسی پور و برنامه نود به ماجرای حق پخش قابل توجه است:
* تقریبا هیچ مساله مهمی در فوتبال ایران بدون قضاوت یا دخالت برنامه نود به سرانجام نمی رسد. فردوسی پور در موضوعات مهمی مثل انتخاب سرمربی تیم ملی، انتقال تیم نفت به اراک و 16 تیمی ماندن لیگ برتر، با نظرخواهی و برنامه سازی تاثیر بزرگی از خود به جای گذاشته است.
* فردوسی پور هرگز خودسانسوری نکرده و حتی در روزهای ملتهب سیاسی درباره مسائل روز ابراز عقیده کرده است. عادل حتی در جریان قرعه کشی جام جهانی موضوع خط قرمزی مهمی مثل فرناندا لیما را از قلم نیانداخت و با لطایف الحیل به آن اشاره کرد. این روش و مشی همیشگی این مجری محبوب شبکه سه سیماست.
* اگر به موضوع نارضایتی مردم به عدم پوشش تلویزیونی مسابقات اشاره کنیم باز هم رد پای فردوسی پور را در آن می بینیم. او بعد از بازی ایران و لبنان در بیروت با دعوت از وکیل حقوقی صداوسیما درباره عدم پرداخت حق پخش به شرکتی که حق پخش این مسابقات را خریده بود، به این موضوع پرداخت.
* قطعا فردوسی پور برای صحبت درباره موضوع حق پخش که یک مساله استراتژیک در صداوسیما محسوب می شود، مشکلاتی داشته است. اما به نظر می رسد او باید به این موضوع اشاره می کرد. اشاره ای بیش از صحبت در مورد نظرسنجی سایت نود. این مساله که کل فوتبال ایران در این هفته را تحت تاثیر خود قرار داده است لابد در برنامه نود آینده خواهی نخواهی مورد بحث قرار خواهد گرفت چون چاره ای جز این نیست.
* البته عادل همیشه از تهدیدها فرصت می سازد، همانطور که ظاهرا تصاویر این هفته گزارشگران او حاوی داستان های جالبی هستند ... اما به هر حال او از دو جنبه بابت نپرداختن به موضوع حق پخش ضرر کرده است؛ اول به هم ریختن کنداکتور برنامه و بعد حل نشدن موضوعی که می توانست در برنامه نود به سرانجام برسد و برای فردوسی پور اعتبار بیشتری به ارمغان بیاورد.
* صدالبته انتظارات ما باید طبیعی باشد. اما این توقعی است که خود فردوسی پور آن را در نزد ما ایجاد کرده است.