به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از مهرزنجان ،چشم هایم را به نامه هایی دوخته بودم که در هر کدام چند سطری نوشته شده بود که همه دردها و شاید آرزوهای یک زندگی را خلاصه کرده بود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مهرزنجان,با چشم هایم دیدم زنی را که با حالت گریه به مردی که نامه می نوشت و برای نامه هایی که شاید بی جواب بودند 4 هزار تومان هم می گرفت می گفت:آشپزخانه منزل ندارم و کسی را هم ندارم به من کمک کند،شنیدم که می گفت زندگی من وضعیت خوبی ندارد و خودم مریض هستم.
,
, کمی آن طرفتر پسرکی بود که با سبک خاصی نامه می نوشت که حتی در پایان نامه خود را امضاء کرد، نمی دانم در قلب کوچک او چه چیزی نهفته بود که چاره اش را در نوشتن نامه دیده بود.
,
, جلوتر که رفتم دیدم مردی را روی ویلچر همیشگی خود که مثل یک سایه او را دنبال می کند، نامه ای را برای ریس جمهور نوشته بود، روحیه خاصی داشت و ابتدا فقط برای دیدار رییس جمهور رضایت می داد و ممانعت مسئولین حفاظت او را وادار کرد که نامه خود را به محل جمع آوری نامه ها ببرد.
,نمی دانم در جهان او چه می گذشت و به چه چیزی فکر می کرد، فقط می دانم که روی چشمانش را باران اشکی گرفته بود که پر از امید بود.
,
, در این میان نامه هایی نوشته شدند که شاید هرگز خوانده نشوند و فقط از خود انتظار و چند روزی امید دل دلهایی بنهد که روزی نخواهند بود.
,
,
,
,
,
,
, بودند مردمانی که برای دیدن رییس جمهور آمده بودند،و مردمانی که بخاطر آمدن رییس جمهور خود را به محل رسانیده بودند که شاید بتوانند با نوشتن نامه کمی از مشکلات اقتصادی و دردهای دل خود را بکاهند.
,آری،در زندگی دردهایی است که نمی شود به کسی گفت، یکی از این دردها درد بی پولی است، درد نداشتن پول زیاد و داشتن دردهای زیاد است.
,دردهایی که شاید صندوق نامه های رییس جمهور هم نتواند به آن پاسخ بدهد و فقط باید دست امیدت به خدایت باشد و تلاشهای خودت.
,انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه