پسرم قبل شهادتش، خبر شهیدشدنش را به ما داد/ وصیت کرده بود با پرچم حضرت زهرا(س) دفن شود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  صبح قزوین؛ کشور ما یکی از کشورهای مقتدر در تامین امنیت شهروندان و مقابله و مبارزه با اشرار و جرائم است، ما امروز در شرایطی قرار داریم که هر فردی می‌تواند به راحتی و با آسودگی خاطر منزل خود را ترک کرده و بین شهرهای مختلف رفت و آمد داشته باشد.

همچنین در مرزها نیز اطمینان داریم که دشمنان، معاندین و تبهکاران نمی‌توانند به داخل کشور راه پیدا کنند؛ تمام این امور و امنیتی که داریم در نتیجه‌ی فداکاری و ایثار اقشاری است که دلسوزانه در مرزها و داخل شهرها و حتی در دورافتاده‌ترین مناطق حضور دارند.

نیروی انتظامی جمهوری اسلامی از ابتدای شکل گیری، خدمات درخشانی را در کارنامه خود دارد که نتیجه‌ی تمام آنها فراهم ساختن امنیت برای شهروندان است.

اما این امنیت به راحتی حاصل نشده و افراد بسیاری در این راه به شهادت رسیده‌اند؛ شهید مجید قنبری یکی از این شهدا است که در راه تامین آرامش در مقابله با اشرار به شهادت رسید.

این شهید که فرزند اول خانواده بود در قزوین متولد شده و در ادامه ساکن شهر محمدیه و مشغول به تحصیل شد، ابتدا برای تحصیل علوم دینی وارد حوزه علمیه شد؛ سپس در راستای اهدافی که داشت وارد نیروی انتظامی شده و پس از خدمت در کرج به حاجی آباد بندرعباس اعزام شد و در مهر ماه سال 88 هنگامی که 23 سال داشت در این شهر در مقابله با اشرار به مقام رفیع شهادت نائل آمد.

برای آشنایی بیشتر با سبک زندگی، ویژگی‌ها و اهداف این شهید بزرگوار با پدر وی به گفت‌وگو نشستیم.

شهیدی که از جایگاهش برای نفع شخصی بهره نمی‌برد
قنبری در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی صبح قزوین؛ درباره ویژگی‌های اخلاقی فرزند شهیدش اظهار کرد: پسرم مجید از ابتدا دارای اخلاقی نیکو و ازخودگذشتگی بود، همواره ساده زیست بود و در دوران تحصیل اموال و لباس‌های نوی خود را به افرادی نیازمند می‌بخشید، حتی یک بار با کفشی مندرس به خانه آمد، وقتی علتش را از او پرسیدیم گفت که آن را به یک نیازمند بخشیده است.

وی ادامه داد: برای موضوع حجاب اهمیت بالایی قائل بود و علاقه شدیدی به حضرت زهرا(س) داشت، در یکی از مراسم‌ها پرچم حضرت زهرا(س) را با خود به همراه آورده و وصیت کرده بود اگر شهید شد آن را با او دفن کنند، همچنین هرجا اسماء خدا را بر زمین می‌دید آن را برمی‌داشت و تعداد زیادی از آن‌ها را جمع آوری کرده بود.

پدر شهید قنبری ابراز کرد: به فعالیت در نیروی انتظامی علاقه داشت و وقتی وارد این ارگان شد دوست داشت نزد مقام معظم رهبری خدمت کند که البته پیش از رسیدن به این خواسته شهید شد.

وی سپس به بیان خاطره‌ای از فرزندش پرداخته و گفت: در یک دوره با ماشین مسافرکشی می‌کردم، در این برهه یک بار ماشینم توسط راهنمایی و رانندگی توقیف و به پارکینگ منتقل شد، در همین زمان از مجید که به مرخصی آمده بود خواستم برای آزاد کردن ماشین همراه من به پارکینگ بیاید.

این پدر شهید ادامه داد: پسرم تا پارکینگ همراه من آمد اما برای آزاد کردن ماشین داخل نیامد و ماشینم نیز تا چند روز دیگر در توقیف ماند، وقتی از او پرسیدم چرا با من به داخل نیامدی، گفت من نباید از موقعیت خود برای نفع شخصی استفاده کنم.

وی عنوان کرد: همچنین خواهرزاده‌ام می‌گفت یک روز که برای پرداخت قبوض به بانک مراجعه کرده بود، متصدی بانک به دلیل طولانی بودن صف از او درخواست کرده بود که قبضش را خارج از نوبت پرداخت کند، اما او از این کار امتناع کرده بود؛ زیرا اعتقاد داشت هیچ گاه نباید حق فردی را ضایع کرد.

بابا من این بار شهید می‌شوم

قنبری در پاسخ به این پرسش که آیا فرزندتان اگر فرصتی دوباره داشت باز هم این راه را انتخاب می‌کرد؛ گفت: 100 درصد باز هم همین راه را انتخاب می‌کرد؛ چرا که به خدمت به مردم و همینطور به شهادت علاقه فراوانی داشت.

وی بیان کرد: پسرم عکس شهدا را در دفتری جمع کرده بود و با نگاه کردن به آن‌ها می‌گفت، دوست دارم مانند شهید همت و یا سایر شهدا شهید شوم اما اکنون راه شهادت بسته شده است.

پدر شهید قنبری ادامه داد: پسرم در آخرین مرخصی خود گفت "بابا من این بار شهید می‌شوم"، در پاسخ به او گفتم ما در زمان دفاع مقدس زیر گلوله شهید نشدیم اکنون در این زمان در بندرعباس چگونه شهید می‌شوی؛ اما چهار روز پس از این ماجرا هنگامی که به بندرعباس بازگشته بود خبر شهادت او را به ما دادند.

وی با اشاره به نقش نیروی انتظامی در تامین امنیت جامعه ابراز کرد: نیروی انتظامی در برقراری آرامش و امنیت در جامعه نقش بسیار مهمی را ایفا می‌کند و امنیت ما مدیون تلاش‌های آنان و خون شهدایی است که در این راه ریخته شده است.

این پدر شهید در پایان گفت: ما شهروندان باید همواره پشتیبان پلیس بوده و از آنها حمایت کنیم؛ زیرا اگر فرزندان ما می‌توانند به راحتی و بدون مشکل و دغدغه برای تحصیل به سایر شهرها رفت و آمد کنند در نتیجه‌ی همین تلاش‌ها است، بنابراین باید قدردان فعالیت‌های این نیروی خدوم و تلاشگر در جامعه باشیم.

انتهای پیام/