بانوی کربلایی که به مقام «امینة الله» رسید

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا؛ به گزارش پایگاه خبری تحلیلی طنین یاس، دوباره تقویم دل ورق خورد و صفحه محرم رو به چشمانمان باز شد، نوای کربلا طنین انداز و پیر و جوان، زن و مرد به تکاپو برای عزاداری سیدالشهدا اباعبدالله الحسین(ع) افتادند. پس از گذشت قرن ها از واقعه کربلا هنوز شعله های این قیام برافروخته است و هر روز بر سیل عاشقان و دلداگان حسینی افزوده می شود، باید دید در این نهضت چه چیزی نهفته است که  تاکنون زنده مانده و هر روز بر شور آن افزوده می شود.

امام حسین(ع) برای به ثمر رسیدن نهضت عاشورا، هر آنچه که داشت در راه خدا قربانی کرد؛ بی تردید یکی از گروه های نقش آفرین در نهضت عاشورا، زنان بودند. باید اذعان داشت اگر اسلام با قیام امام حسین (ع) زنده است، سهم بزرگی از آن مربوط به زنانی است که تاریخ، مانند آن کمتر دیده است.

زنان کربلایی اثبات کردند که تکلیف اجتماعی، خاص مردان نیست، بلکه آنان نیز برابر وظیفه شرعی خود باید به جریان های اجتماعی توجه کنند و آنجا که مسئله حمایت از دین و احقاق  به میان می آید تنها با قیام آنان میسر می شود، در صحنه حضور یابند.

  در نهضت عاشورا زنان زیاد از قبیله هاشمی و غیرهاشمی، نقش آفرینی کردند، از قبیله هاشمی حضرت زینب(س) دختر امیرالمومنین علی (ع) یکی از شیرزنانی است که در واقعه عاشورا نقش تأثیرگذاری را ایفا کرده اند.

این بانوی بزرگوار در روز عاشورا علاوه بر حمایت های عاطفی از برادر بزرگوارش امام حسین(ع) و فدا کردن 2 فرزند پسرش،پس از شهادت سالار شهیدان نقش بزرگ و تاریخی در حفظ و ماندگاری نهضت عاشورا داشت، خطبه خوانی در مجلس یزید و در هم کوبیدن آن مجلس و رسوایی قوم ظالمین از جمله شگفتی های این بانوی بزرگوار است که باید به این جمله اذعان داشت که کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود.

حضرت زینب(س) دختر حضرت على(ع)  و حضرت زهرا (س) است که در روز پنجم جمادى الاولى سال پنجم یا ششم هجرت در مدینه منوره دیده به جهان گشود، در پنج ‏سالگى مادر خود را از دست داد و ازهمان دوران طفولیت ‏با مصیبت آشنا گردید.

در دوران عمر با برکت ‏خویش، مشکلات و رنج‏هاى زیادى را متحمل شد، از شهادت پدر و مادر گرفته تا شهادت برادران و فرزندان، و حوادث تلخى چون اسارت و... را تحمل کرد. این سختى‏ها از او فردى صبور و بردبار ساخته بود.

القاب حضرت زینب(س)

از القاب حضرت زینب(س) می توان به ام کلثوم کبرى، صدیقه صغرى محدثه، عالمه و فهیمه  اشاره کرد اما به دلیل نسب نبوى، تربیت علوى، و لطف خداوندى از او فردى با خصوصیات و صفات برجسته ساخته بود، طورى که او را «عقیله بنى هاشم‏» مى‏گفتند.

حضرت زینب(س) با پسرعموى خود «عبدالله بن جعفر» ازدواج کرد و ثمره این ازدواج فرزندانى بود که دو تن از آن‏ها (محمد و عون) در کربلا، در رکاب ابا عبدالله الحسین (ع) به شهادت رسیدند.

امام حسین(ع) که خود معصوم و واسطه فیض الهى است هنگام وداع به خواهر عابده‏اش مى‏فرماید:« یا اختاه لا تنسینى فى نافله اللیل ؛ خواهر جان! مرا در نماز شب فراموش مکن!» این نشان از آن دارد که این خواهر، به قله رفیع بندگى و پرستش راه یافته و به حکمت و هدف آفرینش دست ‏یازیده است.

زینب(س)؛ الگوى عفت و پاکى

عفت و پاکدامنى، برازنده ترین زینت زنان است تا جایی که گرانقیمت ترین چیزى است که یک فرد مى تواند به آن ستوده شود، یکى از درس هاى عاشورا، همین درس عفت و پاکدامنى است.

مرحوم شاهزاده فرهاد میرزا در کتاب قمقام در مورد خطبه خواندن حضرت زینب (س) در کوفه خراب برای مردم مى‏فرمایند: عقیلة بنى هاشم زینب طاهره مردمان را بخاموشى اشارت فرمود، همانگاه نفسها بسینه برگشت و آواز مردمان در نایها گره شد، بخداى که هیچ زن چون او ندیدم، که فضیلت حیا با کمال فصاحت آمیخته چنین سخت گوید گوئى که از زبان پدر.

حضرت زینب(س) امانتدار الهی بود و به مقام «امینة الله» رسید. زیرا اگر دارای چنان مقامی نمی بود ، هرگز امام حسین علیه السلام ودایع امامت را به وی نمی سپرد. آری او در سایه عبادت و بندگی به این مقام رسید.

انتهای پیام/خ