به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل ازکردتودی، یکی از جدی ترین چالش های اقتصادی و اجتماعی ایران به عارضه بیکاری و محدودیت در فرصت های شغلی معطوف می شود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, کردتودی،,به واقع فلسفه تأکید بر برخی مؤلفه ها همچون تولید نیز تا حدود بسیاری به مهار و کنترل بیکاری باز می گردد و این امر نشان می دهد در حال حاضر معضل بیکاری یکی از جدی ترین و اصلی ترین نارسایی های جاری و ساری در صحنه اقتصادی و اجتماعی جامعه می باشد.
در این میان، دانش آموختگان و فارغ التحصیلان دانشگاهی بیش از گروه های دیگر با این معضل دست و پنجه نرم می کنند. به‌راستی ریشه و عامل تعمیق معضلات مرتبط با اشتغال به چه عواملی باز می گردد؟
با اشاره به پیامدهای بسیار مخرب و منفی بیکاری برای جامعه و کشور، به واقع فرد بیکار، به عنصری مصرف‌کننده مبدل می شود که فاقد هرگونه خروجی و نقش آفرینی برای اقتصاد کشور است و به تبع همین عارضه به تنهایی مسبب بروز مشکلات بسیاری برای کشور خواهد بود.
فارغ از تبعات منفی بیکاری در عرصه های اجتماعی و فرهنگی مقابله و دفع این بیماری سخت، مستلزم مجموعه ای از اقدامات به هم پیوسته در عرصه های گوناگون است که بدون حصول آن امکان جذب و هدایت نیروی انسانی متقاضی شغل در کشور فراهم نخواهد شد.
علی‌رغم وجود مشکلات متعدد و متکثر در ارتباط با اشتغال جوانان همچنان در برخی مشاغل، نیاز به نیروی انسانی احساس می شود، اما متأسفانه میل و رغبت کافی برای پرداختن و فعالیت به برخی مشاغل از سوی جامعه متقاضی کار وجود ندارد.
کانون اصلی این بی میلی را نیز باید در اقشار تحصیلکرده جستجو کرد که با عنایت به برخورداری از تحصیلات عالیه، خود را مُحِق پذیرفتن برخی از مسئولیت ها نمی پندارند و صرفاً علاقه مند به پشت میز نشینی و فعالیت در مشاغل اداری هستند.
فرهنگ کار در کشور ایران، در طول دو دهه اخیر، دستخوش تغییراتی جدی شده که عمدتاً به نحوه و نگرش کارجویان به جامعه، محیط زندگی و تصوری که از شأن و جایگاه خویش دارند، باز می‌گردد.
بر اساس تحقیقات میدانی انجام شده در مراکز کاریابی بیش از 70 درصد از متقضایان شغل، مشمول قشر تحصیلکرده و دیپلم به بالا می شود که به فراخور رشته و مقطع تحصیلی اعم از فوق دیپلم،کارشناسی،کارشناسی ارشد و دکترا با شدت و ضعف هایی همراه است که متأسفانه بخش قابل توجهی از این افراد فاقد تجربه و تخصص کافی هستند و در نقطه مقابل انتظارات بالایی نیز برای قبول مسئولیت دارند که البته به اعتقاد بنده ریشه این پدیده را باید در کم وکیف آموزش در کشور ایران جستجو کرد که متأسفانه مدرک گرایی به اصلی ترین اولویت آن (حداقل در بخش قابل توجهی از خانواده ها و جوانان) مُبَدَل شده است.
وقتی اشتغال جوانان در جامعه مورد بی توجهی قرار گیرد؛ خود به خود آمارهای جرم نیز افزایش می یابد. نبود شغل مناسب برای یک جوان، یعنی سوق دادن آن جوان به سمت افسردگی روحی و در بدترین حالت، احتمالاً ارتکاب جرم.
وقتی در جامعۀ امروز، شایسته سالاری جای خودش را به رابطه و پارتی بازی بدهد؛ حتماً عدالت در زمینه اشتغال هم کم کم به سمت مرگ خواهد رفت…
وقتی روز به روز تعداد جوانانِ تحصیلکردۀ بیکار در جامعه افزایش می یابد آن هم در مقاطع تحصیلیِ ارشد و دکترا؛ یقیناً که بی عدالتی هم بر عدالت رو به مرگ، غلبه می کند…
وقتی افراد بدون تخصص و مهارت با فکرهای محدود و بسته در مدیریت کارها قرار می گیرند؛ باید هم جوان این سرزمین به کشورهای دیگر مهاجرت کند…
وقتی مدیرانی که دو دستی به میزهایشان چسبیده اند و تحمل دیدن نیروی جوان باسواد و مستعدتر از خود را ندارند؛ باید هم کشورهای خارجی، جوانان ما را به فرار از کشور تشویق کنند…
وقتی عدالت برای اشتغال جوانان نباشد، وقتی حرف حق جوانان زیر پاها لگدمال شود، وقتی نیروهای ارزشی جوان از محیط های کاری طرد شوند، وقتی کسی پاسخگوی این بی عدالتی ها نباشد، وقتی غریبه خارجی دردت را بهتر از هموطنت بفهمد، آن موقع است که می فهمی این عدالت رو به مرگ، نفس های آخرش را می کشد و دیگر به این زودی ها زنده نمی شود!!
طبق آمارها، نزدیک دو میلیون نفر در گروه سنی ۱۵ تا ۲۹ سال، جزء جمعیت بیکاران کشور هستند که بیش از یک میلیون آنها از فارغ التحصیلان دانشگاهی کشور هستند و متأسفانه این آمار، رشدِ جمعیت بیکارِ فارغ التحصیل کشور نسبت به سال های گذشته را نشان می دهد.
و حرف آخر اینکه: جوانان سرمایه های هر کشوری هستند و اگر به نیازهای به حق این گروه، پاسخی منصفانه و عادلانه داده نشود متأسفانه دیگر هیچ سرمایه ای برای کشور نخواهد ماند پس قبل از اینکه دیر شود باید اقدامی انقلابی برای احیای عدالت تقریباً مرده در اشتغال جوانان صورت گیرد.
سیده زهرا صادقی
انتهای پیام/
به واقع فلسفه تأکید بر برخی مؤلفه ها همچون تولید نیز تا حدود بسیاری به مهار و کنترل بیکاری باز می گردد و این امر نشان می دهد در حال حاضر معضل بیکاری یکی از جدی ترین و اصلی ترین نارسایی های جاری و ساری در صحنه اقتصادی و اجتماعی جامعه می باشد.
,در این میان، دانش آموختگان و فارغ التحصیلان دانشگاهی بیش از گروه های دیگر با این معضل دست و پنجه نرم می کنند. به‌راستی ریشه و عامل تعمیق معضلات مرتبط با اشتغال به چه عواملی باز می گردد؟
,با اشاره به پیامدهای بسیار مخرب و منفی بیکاری برای جامعه و کشور، به واقع فرد بیکار، به عنصری مصرف‌کننده مبدل می شود که فاقد هرگونه خروجی و نقش آفرینی برای اقتصاد کشور است و به تبع همین عارضه به تنهایی مسبب بروز مشکلات بسیاری برای کشور خواهد بود.
,فارغ از تبعات منفی بیکاری در عرصه های اجتماعی و فرهنگی مقابله و دفع این بیماری سخت، مستلزم مجموعه ای از اقدامات به هم پیوسته در عرصه های گوناگون است که بدون حصول آن امکان جذب و هدایت نیروی انسانی متقاضی شغل در کشور فراهم نخواهد شد.
,علی‌رغم وجود مشکلات متعدد و متکثر در ارتباط با اشتغال جوانان همچنان در برخی مشاغل، نیاز به نیروی انسانی احساس می شود، اما متأسفانه میل و رغبت کافی برای پرداختن و فعالیت به برخی مشاغل از سوی جامعه متقاضی کار وجود ندارد.
,کانون اصلی این بی میلی را نیز باید در اقشار تحصیلکرده جستجو کرد که با عنایت به برخورداری از تحصیلات عالیه، خود را مُحِق پذیرفتن برخی از مسئولیت ها نمی پندارند و صرفاً علاقه مند به پشت میز نشینی و فعالیت در مشاغل اداری هستند.
,فرهنگ کار در کشور ایران، در طول دو دهه اخیر، دستخوش تغییراتی جدی شده که عمدتاً به نحوه و نگرش کارجویان به جامعه، محیط زندگی و تصوری که از شأن و جایگاه خویش دارند، باز می‌گردد.
,بر اساس تحقیقات میدانی انجام شده در مراکز کاریابی بیش از 70 درصد از متقضایان شغل، مشمول قشر تحصیلکرده و دیپلم به بالا می شود که به فراخور رشته و مقطع تحصیلی اعم از فوق دیپلم،کارشناسی،کارشناسی ارشد و دکترا با شدت و ضعف هایی همراه است که متأسفانه بخش قابل توجهی از این افراد فاقد تجربه و تخصص کافی هستند و در نقطه مقابل انتظارات بالایی نیز برای قبول مسئولیت دارند که البته به اعتقاد بنده ریشه این پدیده را باید در کم وکیف آموزش در کشور ایران جستجو کرد که متأسفانه مدرک گرایی به اصلی ترین اولویت آن (حداقل در بخش قابل توجهی از خانواده ها و جوانان) مُبَدَل شده است.
,وقتی اشتغال جوانان در جامعه مورد بی توجهی قرار گیرد؛ خود به خود آمارهای جرم نیز افزایش می یابد. نبود شغل مناسب برای یک جوان، یعنی سوق دادن آن جوان به سمت افسردگی روحی و در بدترین حالت، احتمالاً ارتکاب جرم.
,وقتی در جامعۀ امروز، شایسته سالاری جای خودش را به رابطه و پارتی بازی بدهد؛ حتماً عدالت در زمینه اشتغال هم کم کم به سمت مرگ خواهد رفت…
,وقتی روز به روز تعداد جوانانِ تحصیلکردۀ بیکار در جامعه افزایش می یابد آن هم در مقاطع تحصیلیِ ارشد و دکترا؛ یقیناً که بی عدالتی هم بر عدالت رو به مرگ، غلبه می کند…
,وقتی افراد بدون تخصص و مهارت با فکرهای محدود و بسته در مدیریت کارها قرار می گیرند؛ باید هم جوان این سرزمین به کشورهای دیگر مهاجرت کند…
,وقتی مدیرانی که دو دستی به میزهایشان چسبیده اند و تحمل دیدن نیروی جوان باسواد و مستعدتر از خود را ندارند؛ باید هم کشورهای خارجی، جوانان ما را به فرار از کشور تشویق کنند…
,وقتی عدالت برای اشتغال جوانان نباشد، وقتی حرف حق جوانان زیر پاها لگدمال شود، وقتی نیروهای ارزشی جوان از محیط های کاری طرد شوند، وقتی کسی پاسخگوی این بی عدالتی ها نباشد، وقتی غریبه خارجی دردت را بهتر از هموطنت بفهمد، آن موقع است که می فهمی این عدالت رو به مرگ، نفس های آخرش را می کشد و دیگر به این زودی ها زنده نمی شود!!
,طبق آمارها، نزدیک دو میلیون نفر در گروه سنی ۱۵ تا ۲۹ سال، جزء جمعیت بیکاران کشور هستند که بیش از یک میلیون آنها از فارغ التحصیلان دانشگاهی کشور هستند و متأسفانه این آمار، رشدِ جمعیت بیکارِ فارغ التحصیل کشور نسبت به سال های گذشته را نشان می دهد.
,و حرف آخر اینکه: جوانان سرمایه های هر کشوری هستند و اگر به نیازهای به حق این گروه، پاسخی منصفانه و عادلانه داده نشود متأسفانه دیگر هیچ سرمایه ای برای کشور نخواهد ماند پس قبل از اینکه دیر شود باید اقدامی انقلابی برای احیای عدالت تقریباً مرده در اشتغال جوانان صورت گیرد.
,سیده زهرا صادقی
,انتهای پیام/
,,
]
ارسال دیدگاه