سنندج یکی از بزرگ ترین جمعیت های حاشیه نشینی کشور را دارد!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی،  حاشیه نشینی نوعی از شیوه زندگی است که نسبت به سه شیوه رایج زندگی یعنی شهری، روستایی و عشایری متفاوت بوده و با ویژگی های اقتصادی و اجتماعی مخصوص به خود، بافت فیزیکی معینی را به وجود می آورد؛ حاشیه نشین ها به دلیل فقدان تطبیق محیط شهری و پسران شهری ازمحیط های شهری پس زده می شوند و به تدریج به کانون های پیوسته یا جدا ازهم دراطراف شهرها پناه می آورند.

حاشیه‌های شهرها نخستین نقطه دسترس به شهر است به همین دلیل از طرف مهاجرانی که توان خرید خانه در مرکز شهر را ندارند انتخاب می‌شود؛ ساخت و ساز در این مناطق ظابطه‌مند نیست و به دلیل نبود نظارت کافی خطرات زیادی ساکنان آن را تهدید می‌کند.

سرپناه هایی که با چیدن نامنظم بلوک های سیمانی بر روی یکدیگر ،نام خانه گرفته اند در گذرگاه های باریکی که با عبور جوی های فاضلاب از میان آنها به دو نیم شده اند به همراه دهها چالش بهداشتی ؛ اجتماعی و اقتصادی تصویری پیدا و پنهان از حاشیه نشینی در سنندج بوده که مانند یک زخم ، صورت قطب اقتصادی ایران را از ریخت و قیافه انداخته است.

اگر سری به حاشیه‌ها و نواحی منفصل شهری سنندج بزنیم می‌بینم خانه‌هایی هستند که یا رو هوا مانده‌اند یا روی آب (چاه‌های فاضلاب خودساخته) که با کوچک‌ترین حوادث طبیعی (سیل، زلزله، رانش…) صددرصد تخریب خواهند شد.

در سال های اخیر به علت شرایط اقتصادی نامناسب استان کردستان به ویژه در مناطق روستایی، مهاجرت های بسیاری به شهر سنندج صورت گرفت.

با توجه به نرخ بالای تورم در چند ماه اخیر در استان کردستان که در مناطق روستایی به حدود 91 درصد رسیده است و فاصله قابل توجهی با میانگین کشوری دارد و همچنین آمار بالای بیکاری در استان، به نظر می رسد بر میزان حاشیه نشینان شهر سنندج افزوده شود.

این در حالی است که باقی شهرهای استان هم وضعیتی بهتر از سنندج ندارند و در کل استان کردستان از نظر جمعیت حاشیه نشین یکی از رتبه های بالای کشور را به نام خود ثبت کرده است. این را اگر در کنار آمار بالای تورم (رتبه اول کشور)، بیکاری سرسام آور (رتبه دوم کشور با شیب صعودی)، آمار درآمد سرانه بسیار پایین (نصف میانگین کشوری) قرار دهیم، بهتر روشن می سازد که کردستان در چه منجلاب معیشتی گیر افتاده اند .

متاثر از تغییرات ساختاری حاصل شده در این دوره جمعیت شهری 2 برابر شده و عینیت کالبدی آن را می توان در شکل گیری غفور، گلشن، عباس آباد، کانی کوزله، تقتقان، اسلام آباد و گردی گروال مورد توجه قرار داد، تداوم این روند در دهه های بعد منجر به پر شدن فاصله روستای اطراف سنندج با شهر مادر شد به نحوی که در طول زمان خود این روستاها نیز با شهر ادغام شدند و این خود بستر بیشتری را برای سکونتگاه های غیر رسمی ایجاد کرده است.

از جمله این روستاها می توان به فرجه در شرق و حاجی آباد در غرب اشاره کرد؛ علاوه بر این به دلیل محدودیت های موجود در ساخت و ساز رسمی در محدوده شهر نوع دیگری از سکونتگاه های غیر رسمی در شهر سنندج نهادینه شده است که عینیت کالبدی آن را در روستاهای لایه دوم با فاصله تقریبی پنج تا هفت کیلومتر مانند نایسر، آساوله، قار، دوشان، حسن آباد، گریزه، سوره زه، ننله و باباریز هستند.

برای ساماندهی مناطق حاشیه‌نشین در استان، مجریان باید به توسعۀ روستاها و عدالت توزیعی منابع و امکانات، اهتمام ویژه کنند. بهره‌مندی مناطق حاشیه‌ای شهرها از خدمات شهری می‌تواند منجر به کاهش آسیب‌های اجتماعی در شهر شود. چون یکی از علل سوق یافتن حاشیه‌نشینان به سمت ناهنجاری و آسیب‌های اجتماعی، احساس تبعیض است. البته نباید از پایین بودن نرخ سطح رفاه و توسعه در استان کردستان که نقش تعیین‌کننده در افزایش حاشیه‌نشینی دارد، غافل بود.

انتهای پیام/