به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از عصرهامون، سوزن دوزی، هنر با اصالت و با ارزشی است که بدون تغییر از پیشینیان به ارث رسیده است؛ نقش و نگارهای بکار رفته در این سوزن دوزی ها حکایت از ذهن خلاق و سرپنجه های ماهر بانوان بلوچ دارد.
بانوان بلوچ از کودکی به همراه مادران و مادربزرگان خود این هنر زیبا و پر از رمز و راز را تکرار کرده و فرا می‌گیرند؛ معصومه بامری بانوی بلوچ که هم ناشنوا و هم اینکه توانایی تکلم ندارد اما به این هنر دوست داشتنی کاملا آشنا است.
او علی رغم اینکه به ظاهر محدودیت دارد اما بهتر از بسیاری از افراد سالمی که برای کار نکردن بهانه های بی شمار می آورند، به مادر خود که او هم خیاط و همچنین سوزن دوز است ، کمک می کند.
این بانوی بلوچ به خبرنگار ما می‌گوید: از کودکی به سرپنجه های مادرم نگاه کرده و سوزن دوزی را یاد گرفته ام و به همراه همبازی‌های خودم این هنر را تمرین می‌کردم.
وی ادامه داد: از کودکی ناشنوا بودم و قدرت تکلم هم ندارم اما این دلیل نمی‌شود که گوشه ای بشینم و کاری انجام ندهم. فعل خواستن را از همان طفولیت با مادرم تمرین کرده‌ام.
بامری با تاکید بر اینکه اکنون از چند سال قبل در کنار مادرش هم خیاطی می کند و هم سوزن دوزی، افزود: برای دیدن هنر دستانم از مناطق مختلف شهرستان و حتی استان های دیگر هم می آیند.
وی اضافه کرد: از کودکی به حجاب مقید و هیچگاه پوشش برایم محدودیت نیاورده است بلکه انگیزه ای برای ادامه فعالیت هایم بوده و چادر را با انتخاب خود برگزیده‌ام.
بامری بیان کرد: از مسئولان میراث فرهنگی شهرستان دلگان و استان سیستان و بلوچستان تقاضا دارم تا نمایشگاه یا موزه‌ای برای نگهداری برخی از سوزن‌دوزی‌های بانوان این منطقه راه اندازی شود گرچه که این میراث ماندگار را بانوان بلوچ تاکنون به خوبی محافظت کرده اند.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه