درهای قدرت اول اقتصادی دنیا به روی ایران باز است/ بی‌برنامه‌گی؛ مهمترین مانع برای استفاده از ظرفیت چین

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صاحب نیوز؛ رهبر معظم انقلاب روز گذشته در سخنرانی زنده تلویزیونی عنوان فرمودند: «ما هم امکاناتی در درون داریم، هم امکانات بین‌الملل داریم. ما هم می‌توانیم در داخل تولید کنیم و امکانات فراوان گوناگونِ علمی، اقتصادی و غیره بجوشد از داخل، هم می‌توانیم در عرصه‌ جهان، عرصه‌ بین‌الملل [فعّالیّت کنیم]. ما دوستان خوبی داریم، با این دوستان می‌توانیم کار کنیم. .. ما دوستان مؤثّری در دنیا داریم. البتّه این جور نیست که ما به دولت‌های دوست خودمان تکیه بکنیم؛ نه، تکیه‌ی ما به خدای متعال و به خودمان است».

اشاره معظم له به دوستان در عرصه بین‌المللی نکته‌ای است که در سال‌های اخیر کمتر به آن‌ها توجه شده است. مردم ایران با شنیدن عبارات «مذاکره»، «روابط بین‌الملل»، «دیپلماسی»، «وزارت خارجه» و از این قبیل تنها به یاد توافقنامه عبرت‌انگیز برجام، مذاکرات هسته‌ای، مذاکره با اروپایی‌ها و ضمانت امضای کری می‌افتند.

*ظرفیت‌های بین‌المللی فراموش‌شده

در تمام سال‌هایی که زمان، انرژی و ظرفیت کشور با وجود نصایح و فریادهای دلسوزان نظام، معطوف به انعقاد این قرارداد تأسف برانگیز و چانه‌زنی با آمریکایی‌ها و اروپایی‌های بدعهد بود، فرصت‌هایی در حوزه بین‌الملل در حال از بین رفتن در اختیار ما بود؛ فرصت‌هایی که بالاخره دولت تدبیر و امید نیز آن را تا حدودی درک کرد و  مقداری درصدد استفاده از این ظرفیت‌ها برآمد. این فرصت‌ها کشورهای دوستی بودند که از ارتباط با ایران استقبال می‌کردند.

مهمترین این کشورها شاید چین و روسیه بودند و کشورهایی نظیر ونزوئلا، عراق و سوریه نیز بودند که علاوه بر این که می‌توانستند بسیاری از مایحتاج ما را چه در جایگاه تولیدکننده و چه در جایگاه واسطه گر در شرایط تحریمی کنونی کشور برای ما تأمین کنند، بلکه ما نیز می‌توانستیم به عنوان صادر کننده بازار این کشورها را با عرضه محصولات باکیفیت به دست بگیریم.

کشور ما ظرفیت‌های صادراتی بسیاری دارد که در صورت تأمین بازار هدف می‌تواند ارزآوری خوبی برای کشور داشته باشد و مشکل کمبود ارز در کشور که به سبب آن گرانی ارز و وضعیت کنونی بازار ارز حاصل شده است را حل کند که نفت و تولیدات نفتی و پتروشیمی یکی از این محصولات است.

*دوستان بین المللی فرصتی برای ارزآوری

در این رابطه مجیدرضا حریری، رئیس اتاق مشترک ایران و چین، چند روز پیش در نشست مجازی فرصت‌های بازرگانی با کشور چین با بیان این که تعامل ما با کشور چین به‌صورت جدی پس از جنگ تحمیلی آغاز شد، افزود: در حال حاضر 26 درصد از صادرات غیرنفتی ایران به چین صورت می‌گیرد.

با توجه به تأکید اقتصاددانان و فعالان عرصه اقتصادی کشور مبنی بر لزوم توجه به صادرات غیرنفتی و تلاش برای کم کردن سهم نفت در بودجه کشور، توجه به این ظرفیت‌ها می‌تواند بسیار مهم باشد که البته گام‌هایی نیز در این رابطه برداشته شده است.

*جذب سرمایه از کشورهای دوست

جذب سرمایه دیگر نقطه امیدبخش در رابطه ایران با کشورهای دوست خود می‌تواند باشد. در شرایط کنونی کشور که به دلیل افت شدید قیمت نفت و مسائل دیگر، دولت با کمبود بودجه روبرو است، جذب سرمایه از کشورهای خارجی برای پیشبرد اهداف عمرانی ما در قالب تفاهم نامه های برد-برد می‌تواند مورد توجه قرار گیرد.

بسیاری از طرح‌های عمرانی در کشور وجود دارد که می‌تواند درآمدزا باشد ولی برای شروع نیاز به سرمایه‌های هنگفت و قدرت خطرپذیری بالا دارد. محدود کردن دامنه سرمایه‌گذاران به داخل کشور ممکن است فرصت بهره گیری از چنین سرمایه‌هایی برای رشد عمرانی کشور، اشتغال‌زایی و ارزآوری را از ما سلب کند.

در واقع در شرایط کنونی تحریم، یکی از بهترین شیوه ها برای تأمین کالا و سرمایه مورد نیاز کشور همین کشورهای دوست هستند که در صورت مدیریت صحیح می‎توانند تحریم‌ها را تا حد زیادی بی‌اثر کنند.

*درهای قدرت اقتصادی اول دنیا به روی ایران باز است

یکی از مهمترین کشورهای دنیا با رتبه اول و یا دوم اقتصادی جهان چین است. کشور ما در حالی با نگاه به غرب خود را به ورطه تحریم انداخته و اصطلاحاً خود-تحریمی پیشه کرده است که به راحتی امکان ورود و استفاده از بازار بسیار بزرگ واردات و صادرات قدرت اول یا دوم اقتصادی جهان را در اختیار دارد.

حسین ملائک، سفیر سابق ایران در چین نیز در این رابطه به صاحب نیوز گفت: در ابتدای انقلاب میزان روابط اقتصادی خارجی ایران 20 میلیون دلار و میزان روابط اقتصادی خارجی چین نیز در آن زمان همین مقدار بود اما الان میزان روابط خارجی چین به رقم بیش از یک تریلیون دلار رسیده در حالی که روابط خارجی کشور ما نزدیک 150 میلیارد دلار شده است.

این کارشاس مسائل آسیا اظهار کرد: چین یک قدرت بزرگ به مفهوم بازار بزرگ است که هم بزرگترین مصرف کننده و هم بزرگترین تولید کننده است ولی سهم ایران در روابط تجاری بین المللی چین، کمتر از یک درصد روابط خارجی این کشور پهناور است.

*مهمترین مانع ایران برای استفاده از ظرفیت چین، نداشتن برنامه است

ملائک مهمترین مشکل ایران برای استفاده نکردن از این ظرفیت و فرصت بزرگ را نبود برنامه دانست و اظهار کرد: کشور ما برنامه مشخصی برای توسعه اقتصادی روابط با کشورهای مختلف دنیا از جمله چین ندارد و زمانی چین می‌تواند به بازار فروش کالای ما تبدیل شود که برای آن برنامه داشته باشیم.

سفیر زمان دولت اصلاحات در چین اظهار کرد: چین روزانه 12 میلیون بشکه نفت وارد می‌کند که حدود 500 هزار بشکه آن را کشور ما تأمین می‌کند ولی کشور ما در مقابل این فروش برنامه‌ای برای توسعه روابط اقتصادی و استفاده از این بستر ندارد.

وی در پاسخ به این سؤال که فارغ از آن چه وی آن را بی‌برنامگی کشور در ارتباط با روابط اقتصادی با چین می‌خواند، چرا بخش خصوصی موفق به استفاده از این ظرفیت نشده است، گفت: چین پتانسیل بزرگی است ولی بخش خصوصی تا الان ظرفیت خود را برای ارتباط اقتصادی با چین نشان نداده است.

این کارشناس مسائل آسیا با تأکید بر این که قبل از واردات از این کشور باید مراقب ضربه نخوردن صنایع داخلی باشیم، تصریح کرد: چینی ها هیچ مانعی برای صادرات ما ندارند اما تنها مسأله آن‌ها گزاره‌ای است که چند دهه پیش اروپایی‌ها می‌گفتند و شرط آن‌ها این بود که اگر ما میخواهیم چیزی به این کشور صادر کنیم باید تضمین کنیم که می‌توانیم تا 10 سال این کالا را به کشورشان صادر کنیم در حالی که بخش خصوصی ما به دلایل مشکلات داخلی و سیاست‌های داخلی نتوانسته‌اند این قدر رشد پیدا کرده و ظرفیت کسب کنند.

ملائک با بیان این که فعالان بخش خصوصی ما امکان محدود داشته و کوچک هستند، تشریح کرد در حالی در کشور ما صادرات   10 میلیون دلاری بخش خصوصی ما برجسته نشان داده می‌شود که این ارقام در تجارت بین‌المللی که با ارقام در اندازه 200 میلیون دلار سروکار دارد ناچیز بوده و اصلاً به چشم نمی‌آید.

به نظر می رسد احیای مسیر ابریشم ذر آسیا که مورد توجه هر دو کشور ایران و چین است این فرصت را فراهم کرده است که در عین توسعه مناسبت های بین دو کشور، تجار و فعالان اقتصادی برای قرار گرفتن در بازار بین المللی و توسعه تجارت خارجی ایران قدم بردارند.

انتهای پیام/