به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانابه نقل از ارس تبار آیینی که در زبان محلی مردمان اردبیل، "شاخسی، واخسی" گفته می شود. بنا بر سنت دیرینه، همه ساله در دهه ی آخر ماه ذیحجه به عبارتی از 10 روز مانده به محرم در این استان آغاز می شود. شرکت کنندگان این مراسم، جوانان و مردانی هستند که در میادین روستا و شهر دور هم جمع می شوند و با به دست گرفتن چوبدستی به عنوان نمادی از شمشیر در دست راست، صف دایره واری می بندند و دست چپ خود را از پشت بر کمر نفر سمت چپ خود می گیرند و بدین طریق صف فشرده و مرتبی به وجود می آورند و با زمزمه نوحه و مرثیه و مهمتر از همه با نوای "شاخسی، واخسی" چنان صحنه حزن انگیزی خلق می کنند که تماشاگران به یاد مظلومیت امام حسین (ع) و یارانش سر از پا نشناخته، اشک ماتم می ریزند.
, شبکه اطلاع رسانی دانا, ارس تبار, ,در گذشته یک ماه قبل از محرم و بیشتر از فردای عید قربان با تشکیل دسته های شاه حسینی این شکل از عزاداری آغاز می شد. به این صورت که در هر کوی و برزنی، رؤسا و ریش سفیدان، مشعل آهنی بزرگی آماده می کردند، سپس آن را بر سرچوب قطور و بلندی در مرکز محله، نصب می نمودند.
,هر مشعل، مأمور و خدمه ی ویژه ای داشت و هم او بود که قبل از غروب آفتاب، مشعل ها را با پارچه های کهنه و گاهی نیز با چوب و هیزم پر کرده و آماده می ساخت.
,با فرارسیدن غروب، جوانان و مردان محله، در آن میدان حاضر می شدند و هریک با خود یک چوبدستی بلند و محکم می آورد. پس از انجام یک سلسله کارهای مقدماتی و یک ساعت گذشته از شب، با هماهنگی رییس محله، شاه حسینی ها صف می بستند و در حالی که حاضران چوبدستی را مثل شمشیر در دست راست می گرفتند، دست چپ را از پشت، بر کمر نفر سمت چپ خود می گرفتند و بدین طریق صف فشرده و مرتبی به وجود می آوردند.
,اوج این مراسم در ظهر عاشورا و پس از اتمام تعزیه خوانی ظهر عاشورا است که عزادارانِ دسته ها، "شاخسی، واخسی" گویان، پس از طی نمودن مسیری طولانی، خود را به خیمه های به آتش کشیده شده رسانیده و عزاداری خود را با سوز و گداز به انجام می رسانند.
,بد نیست بدانید که آیین "شاخسی، واخسی" سال گذشته به نام استان اردبیل، در فهرست آثار معنوی به ثبت رسید.
,انتهای پیام/ص
]
ارسال دیدگاه