فعالان سیاسی یا قاتلان مردم؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا، وبلاگ "رهروان ولایت" نوشت:رسانه‌های بیگانه اعدام کسانی را که بیش از هزاران نفر از مردم را به قتل رسانده‌اند، خشونت و فاجعه می‌دانند. آیا کشتن جوانان این مرز و بوم به جرم حمایت از اسلام که آورنده‌اش حضرت محمد مصطفی؛ آخرینِ پیغمبران، صلی‌الله‌علیه‌وآله بوده، خشونت نیست؟! آنوقت کشتنِ قاتل؛ خشونت و فاجعه است؟! چرا کلمات و جملات را به گونه‌ای کنار هم قرار می‌دهند که اعدام قاتل را کشتار و خلاف حقوق بشر جلوه می‌دهند؛ در حالی که قتل‌های این قاتلین را در حاشیه قرار می‌دهند؟ آیا این رسانه‌ها که «ظاهرا» اخبار مطابق با واقع و حقیقت را نشر می‌دهند هیچ‌وقت به تعدادِ ترورهای انجام شده توسط این افراد که آنها را «فعالین سیاسی» می‌نامند اشاره کرده‌اند؟ آیا هفده هزار نفر که توسط این «فعالین» ترور شده‌اند جایی در این رسانه‌ها به آنها پرداخته شده است؟

اینها از کدام حقوق بشر سخن می‌گویند؟ همان که «گاه پست‌ترین و پلیدترین کارها را که نوعی بیماری است از موارد حقوق بشر دانسته و آنها را ترویج و حمایت می‌کنند، و برترین فضیلت‌های اخلاقی را مانع آزادی می‌پندارند؟»[1]. همان که «حاضر نیست ریختن مواد شیمیایى به شهرهاى بى پناه و مردم غیر نظامى را محکوم کند»[2].

آنها[3] در مقالات خود می‌گویند «سالگرد اعدامهای گسترده فعالان سیاسی»، نمی‌گویند «سالگرد به خاک و خون کشیده شدن مردم بیگناه»، نمی‌گویند «سالگرد اعدامِ قاتلینِ مردم؛ به جرم حمایت از دین خدا»! این طرز چینش کلمات و جملات در رسانه‌های بیگانه فقط برای فریب افکار عمومی و مظلوم‌نمایی یک‌طرفه است که به گونه‌ای ماهرانه و حرفه‌ای نگاشته می‌شوند.

هر کسی ادعایی دارد باید با دلیل و سند؛ اثبات کند نه با بازی با کلماتی همچون حقوق بشر، خشونت، فجایع، جنایت علیه بشریت و ...

امام خمینی رحمة‌الله‌علیه که میلیونها شیفته و محب در سراسر عالم داشت و دارد؛ به گوشه‌ای از این جنایتها که در این رسانه‌ها شاید اصلا به آن اشاره‌ای نشده؛ پرداخته و می‌فرمایند: «این سازمانهاى بین‌المللى، عفو بین المللى که می‌خواهند و تقاضا کرده‏‌اند که بیایند در ایران اعدامها را ببینند و می‌خواهند بیایند و به نفع ابرقدرتها نظر بدهند، اینها از ایران اطلاعى دارند؟ اینها از شرارت این منافقین اطلاع دارند؟ بدانید که اطلاع دارند اینها از این انفجارهایى که حاصل می‌شود. از این کشتارها و حریقهایى که مردم را به باد فنا می‌دهد و اموال مردم را از بین می‌برد بی‌اطلاعند؟ اینها نمی‌دانند که اتوبوسها را آتش می‌زنند و کودکها را در توى اتوبوس به آتش می‌کشند و هلاک می‌کنند؟ اینها از خبرگزاریها نشنیدند که همین دیروز در شیراز یک اتوبوس را اشرار، همین اشرارى که بعضى‏شان گرفتار شده‏‌اند و به جزاى خودشان رسیده‏‌اند، آتش زدند و دو کودک را شهید کردند و سى نفر یا چهل نفر را مجروح که حال بعضى از آنها وخیم است؟ چطور در این شرارتها یک کلمه آنها اظهار نمی‌کنند؟ چه شد که سازمان حقوق بشر ایرانی‌ها را بشر نمی‌داند که همین بشر را دارند با دست امریکا و با توطئه‏‌هاى قدرتهاى بزرگ از بین می‌برند به جرم اینکه می‌خواهند خودشان این زندگى فقیرانه که دارند به استقلال و آزادى بگذرانند؟ این سازمانهاى فاسد بین‌المللى چطور در این امور یک کلمه نمی‌گویند، لکن یک مجرمى که در طول عمرش مجرم بوده امثال «هویدا» و «نصیرى»ها را که ایران به جرمهاى زیاد اعدام می‌کند، فریادشان بلند می‌شود؟ چطور این سازمانها انفجارى که در حزب جمهورى پیدا شد و بیش از هفتاد نفر عالِم و متقى و مسلم و بیگناه را به آتش کشیدند و در نخست‏‌وزیرى دو نفر آدم متعهد را و مؤمن را به آتش کشیدند، از اینها هیچ صدایى در نمی‌آید؟ لکن چند نفر که در خیابانها ریختند و مسلّح خواستند مردم را، مردمِ بیگناه را بکشند، گرفتند و بعد از محاکمه، که ثابت شده است که اینها افرادى را کشته‏‌اند، اعدام کرده‏‌اند، فریادشان بلند شده است؟»[4]

اورقی :

[1] تفسیر تسنیم، علامه جوادی آملی، جلد 9، صفحه 590

[2] در محضر آیت الله بهجت، ج 2، شماره 492

[3] به ویژه بی‌بی‌سی

[4] سخنرانى در جمع گروهى از خانواده‌‏هاى شهدا، 26 مهر 1360، تهران؛ جماران‏