فیلمنامه؛ پاشنه آشیل «خانه امن»/ دیگر نه جذاب است و نه اکشن

به گزارش خبرنگار فرهنگی شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ این شب ها سریال «خانه امن» به کارگردانی احمد معظمی از شبکه اول سیما تقریبا به شب های آخر پخش خود نزدیک شده است. سریالی که با موضوع حضور نیروهای تروریستی «داعش» در ایران، قصد دارد اهمیت کار نیروهای اطلاعات امنیت کشورمان را در خنثی کردن عملیات این نیروهای تروریستی نشان دهد.

بدون شک شاید دراین سال ها برای اولین بار است که سریالی با چنین اطلاعات و جزئیات واقعی مبارزه با داعشی ها و حضور مخفیانه آن ها در ایران به نمایش درآمده است.

اهمیت ساخت سریال های استراتژیک و ملی آن قدر واضح و پرگویاست که جای هیچ تردیدی برای اهل آن باقی نمی گذارد؛ ولی نکته مهم تر به موقع عمل کردن و در بزنگاه های مهم سیاسی، اجتماعی، دست برتر را از آن خود کردن است، که جایگاه واقعی تلویزیون به عنوان رسانه ملی را در مقام واقعی خود نشان می دهد.

ساخت چنین سریال های مهم و استراتژیکی نشان دهنده بلوغ فکری رسانه ای مدیران سیما را می رساند؛ ولی تنها اراده، تصمیم و برنامه ریزی برای ساخت سریال کافی نیست و تیمی تمام حرفه ای برای این مهم نیاز است.

البته ناگفته نماند که احمد معظمی و عوامل تولید سریال «خانه امن» تمام سعی خود را معطوف بر ساخت سریالی جذاب و پرهیجان داشته اند و قسمت های ابتدایی تا میانه سریال این را به خوبی نشان می دهد. برای مثال داستان مربوط به عملیات انتحاری در ترمینال جنوب را می شود یادآوری کرد؛ سکانس هایی سراسر هیجان آور و پرالتهاب، ریتمی که از پا نمی افتد و بازی های حساب شده ای که تمام احساسات آن لحظه را به مخاطب منتقل می کند.

مشکل اساسی سریال «خانه امن» مانند بسیاری از سریال های تلویزیون، از ضعف فیلمنامه می آید. به ظاهر و به نقل از کارگردان سریال، قرار بوده حضور داعشی ها در ایران و عملیات های خرابکارانه آن ها به شکل پاذل گونه ای به نمایش درآید. ولی آنقدر داستانک های فراوان در دل سریال اضافه می شود که چفت و بست کار از دست کارگردان خارج شده و بیننده گاها نمی تواند ارتباط معناداری با همه این عملیات ها که درنهایت باید پاذل سریال را کامل کنند، به دست آورد.

وقتی سریال با ریتمی به نسبت تند بر اساس موضوع داستان جلو می رود، بیننده انتظار دارد همان ریتم در ادامه افت نکند؛ البته  کارگردان با برش زدن به زندگی شخصی کاراکترهای امنیتی داستان، می خواهد این ریتم را به یک بالانسی برساند، ولی با تدوینی بهتر، براحتی می شد از تعداد قسمت های سریال کم کرد تا سریال هیجان خود را از دست نداده و ضد ریتم نشود.

مشکل دیگری که در سریال وجود دارد و باز از ضعف فیلمنامه ناشی می شود، همیشه قهرمان نشان دادن تیم اطلاعات امنیتی ماست که اتفاقا وقتی شما با قهرمان داستان همذات پنداری می کنید که با شکست ها و پیروزی هایش همراه شوید؛ با بردهایش احساس غرور و شجاعت کنید و با شکست هایش، اشک بریزید و ناراحت شوید.

به عنوان مثال صحنه خنثی کردن بمب گذاری تیم داعش در بازی دربی پرسپولیس و استقلال، می شد با هیجان، دلهره و جزئیات بیشتری به نمایش درآید؛ ولی آنقدر همه سکانس ها با شلختگی تمام به نمایش درآمد که به جای دلهره و استرسی که باید به مخاطب منتقل می شد، بیننده به یاد مسابقات موتوجی پی و سرعت می افتاد.  

در کنار دیدن پیروزی و شکست های قهرمان داستان، هرچه قدر بدمن سریال، شرور، زیرک و باهوش باشد، اهمیت کار قهرمان شما بیشتر به چشم می آید. نکته ای که در این سریال از آن غفلت شده و جای کار بیشتری داشت و انتظار می رفت چهره خشن تر و باهوش تری از داعش برای ما به تصویر کشیده شود.

با وجود همه ضعف ها و نکات قوت سریال، در نگاهی کلان تر ساخت چنین سریال های مهمی از طرف تلویزیون، آینده روشنی را پیش روی مخاطبی گشوده که امروزه حق انتخاب بالایی برای دیدن فیلم و سریال پیش روی خود دارد و این درایت مدیران رسانه ملی را می رساند که به فکر جذب حداکثری مخاطبان رسانه باشند.

انتهای پیام/

مصطفی پورکیانی