سیره زندگی علامه طباطبایی با قرآن آمیخته بود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه خبری تحلیلی کریمه، همواره در طول اطوار تاریخ، مردانی از تبار پاک پیامبران موجب فروغ زمان و زمین خویش گشته و به‌عنوان راویان حدیث معصومان (ع)، روشنی‌بخش عصر خویش شدند.

در میان گنجینه‌ها و مفاخر شیعه، شخصیت کهکشان وار، حضرت علامه آیت‌الله سید محمدحسین طباطبائی (ره) به قرن معاصر شرف بخشیده و کرسی علم و فرزانگی ایشان در حکمت، فلسفه، عرفان، تفسیر و... مهد پرورش استثنائی‌ترین چهره‌های علم و تقوا گردید.

اُنس و آشنایی علامه طباطبایی با ژرفای معارف قرآنی، از او عالمی ربانی ساخته بود که جلوه‌های رفتاری‌اش، همگی از تأثیرپذیری از قرآن حکایت داشت. همراهان علامه و شاگردان ایشان درباره استاد خود چنین می‌گویند: «سیره زندگی علامه طباطبایی با قرآن آمیخته بود؛ یعنی با قرآن زندگی می‌کرد، با قرآن می‌اندیشید، شاگرد خوب قرآن بود، با قرآن معارف الهی را درمی‌یافت، با قرآن سخن می‌گفت، و با قرآن مطلب می‌نوشت ؛ یعنی تمام شئون زندگی این عالم ربانی را، وحی خدا رهبری می‌کرد.»

یکی از ویژگی‌های علامه طباطبایی، توجه به تحقیقات و یافته‌های دیگر دانشمندان در دانش‌های گوناگونِ روز بود. ایشان در عین تسلّط بر فلسفه و عرفان و متون اسلامی، هرگز خود را در این محدوده محصور نساخت، بلکه مرزهای معرفت و تحقیق را تا منابع غیر اسلامی نیز گسترش داد و معتقد بود که «باید جهان را شناخت و نباید خود را در برج‌های خویش محصور و منزوی کرد».

یکی از شاگردان علامه طباطبایی می‌گوید:

«از خصوصیات علامه طباطبایی، این بود که هیچ‌گاه از کسی بدگویی نمی‌کردند. در طی 35 سال ارتباط با ایشان، جز بدگویی از دربار و رژیم طاغوت، حتی یک‌بار هم بدگویی کسی را از ایشان نشنیدم ؛ علّامه، عیب کار کسی را اظهار نمی‌کرد.

ازجمله درس‌هایی که من از این مرد بزرگ گرفتم، این بود که در همه لحظات، مراقب خویش بود و کنترل خود را به دست داشت. خدا شاهد و گواه است که در این مدت از ایشان، حتی یک‌بار غیبت کسی و یا کلمه‌ای تعریف و تمجید از خودشان نشنیدم.»

همچنین استاد شهید مرتضی مطهری، چنان از علامه طباطبایی تمجید می‌کردند که در هنگام یاد از علامه، تعبیر «روح و جانم فدای او» از ایشان شنیده می‌شد. خود شهید مطهری درباره علت علاقه و ارادت به علامه طباطبایی می‌گویند: «من فیلسوف و عارف بسیار دیده‌ام و احترام مخصوص من به ایشان (علامه طباطبایی) نه به خاطر این است که ایشان یک فیلسوف است، بلکه احترامم به این جهت است که او عاشق و دلباخته اهل‌بیت (ع) است. علامه در ماه رمضان، روزه خود را با بوسه بر ضریح مقدس حضرت معصومه (س) افطار می‌کرد. ابتدا پیاده به حرم مطهر مشرف می‌شد، ضریح مقدس را می‌بوسید، سپس به خانه می‌رفت و غذا می‌خورد. این ویژگی اوست که مرا به‌شدت شیفته ایشان نموده است.»

ناگفته نماند که مقام معظم رهبری، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، در قسمتی از پیام خود به مناسبت سالگرد ارتحال علامه طباطبایی، ایشان را چنین ستودند: «او (علامه طباطبایی) مجموعه‌ای از معارف و فرهنگ اسلام بود، فقیه بود، حکیم بود، آگاه از اندوخته‌های فلسفی شرق و غرب بود، مفسّر قرآن بود، از علوم اسلامی، یعنی علومی که از اسلام نشأت‌گرفته، یا از آن تغذیه کرده است، مطلع بود... شخصیت او، در لابه‌لای این دانستنی‌های بسیار، به کمک ریاضتی مداوم و درازمدت پرورده، صیقل یافته و پرداخته شده بود. از کسانی بود که تنها مکتب جامعی چون اسلام می‌تواند امثال او را در دامان پربرکت خویش پرورش دهد.»

در پایان این مطلب شنیدنی است که یکی از استادان اخلاق، در خاطره‌ای از آخرین ملاقات با استاد خود، علامه طباطبایی می‌گوید: «آخرین جلسه‌ای بود که با گروهی از بزرگان، خدمت علامه رفتیم. حال ایشان خوب نبود. به احترام جمع نشست، ولی حرف نمی‌زد. جلسه طول کشید. بعداز آن جلسه، حال ایشان بد شد و ایشان را به بیمارستان بردند. لحظات آخر عمر شریف علامه بود که به ملاقات ایشان رفتیم. ما که از اتاق بیرون آمدیم، از قول خانم ایشان نقل کردند که لحظه مرگ، ایشان چشم‌ها را باز کرد و به گوشه‌ای خیره شد و آنگاه سه مرتبه فرمود: توجه! توجه! توجه! و از دنیا رفتند. این جمله، یادآور نصیحت همیشگی ایشان بود که شاگردان خود را به مراقبت و پاسبانی از حریم دل دعوت می‌کردند و آن را چون تخم سعادتی می‌دانستند که می‌بایست در مزرعه دل کاشت.»

انتهای پیام/پ