به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از صبح زاگرس آن ها که خبر داشتند، سر از پا نشناخته؛ آماده استقبال و پذیرایی می شدند. همه در تکاپو بودند. یکی آب و جارو می کرد؛ دیگری تزئین می کرد، یکی با دستمال، گرد غربت از در و دیوار می گرفت. از همه بیشتر، مادران بودند که بی صبرانه انتظار می کشیدند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح زاگرس,آخر این میهمان، مادری را چشم به راه گذاشته بود. بوی عطر شوق، بوی زیارت به مشام می رسید. اشک٬ امان نمی گرفت و بی بهانه بر چهره می بارید و با زلال خود٬ دل را صاف می کرد. میهمان هر چه قدر گرامی تر باشد؛ استقبال هم باشکوه تر می شود.
,این جماعت در قید و بند دنیا نیستند تا با آخرین مد و تجهیزات به استقبال میهمان بروند؛ با همان صفا و سادگی و صمیمیت؛ دلشان را فرش راه کردند و منتظر قدوم مبارک میهمان ماندند.
,حضور با شکوه مردم٬ جلوه ی خاصی به مراسم بخشیده بود؛ هر کسی سعی می کرد خود را به گوشه ای از تابوت برساند و برای تبرّک آن را لمس کند . عده ای هم که اصلا در جریان ماوقع نبودند٬ می پرسیدند: کسی مرده؟ تشییع نمادین است ؟ بعضی که در حال رانندگی بودند تا متوجه مراسم و حضور شهید می شدند٬ ماشین را روشن رها کرده و خود را به شهید می رساندند.
,و این گونه بود که شهید خوشنام و بی نشان دفاع مقدس در میان اشک و ناله مشتاقان و دلدادگان راه عاشورا وارد صداوسیمای مرکز کهگیلویه و بویراحمد شد و این مکان را به وجود خود متبرک ساخت.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
, ,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه