کاری که مجتبی حسینی از آن عاجز بود، فیروز کریمی انجام داد/ تعارفات را تیکه پاره نکنیم، ذوب آهن را دریابیم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صاحب نیوز؛ در ادامه بازی های لیگ برتر و در هفته پایانی ذوب آهن در اصفهان میزبان مس بود که این بازی با یک گل به سود مس پایان یافت؛ این باخت در حالی رقم خورد که ذوب آهن باید در این بازی برنده می شد و باخت در این بازی می توانست کابوس وحشتناکی را برای این باشگاه به همراه داشته باشد و این تیم به دسته یک سقوط کند.

خوشبختانه در حالی که ذوب آهن نتوانست برای ماندن خود کاری انجام دهد تراکتورسازی با گلباران سایپا ناجی ذوب آهن شد و این دومین باری است که فیروز کریمی در ماندن ذوب آهن در لیگ نقش ایفا می کند؛ شاگردان حسینی در لیگ بیستم عملکرد خوبی از خود به نمایش نگذاشتند اما در بازی پایانی خوش شانس بودند و سایپا به همراه ماشین سازی سقوط کردند؛ اما باید آنچه بر ذوب گذشت را جدی تر گرفت و قبول کرد که فاجعه ای برای فوتبال اصفهان در حال رقم خوردن بود که با شانس از آن رها شد.

بدون شک در کسب نتایج ذوب آهن عوامل مختلفی تاثیر گذار است که بخشی از آن به مدیریت گذشته و بخشی دیگری از آن به رحمان رضایی سرمربی گذشته بر می گردد که شاید بیشتر از اینکه نقد بر آن، امروز مفید باشد باید درسی برای آینده باشد تا  ثبات مدیرتی و رفتار حرفه ای در آن و همچنین انتخاب درست به عنوان سرمربی یک راهبرد حیاتی برای هر تیم باشد.

اما بعد از حضور مجتبی حسینی که خواسته بسیاری از فوتبال دوستان در ذوب آهن بود و این نگاه ایجاد شده بود که حسینی نیز می تواند یک نویدکیا دیگر برای ذوب آهن باشد و شاید در گزینه های آن روز به نظر می رسید حسینی بهتر از دیگران به این تیم بتواند کمک کند، این مربی در باشگاه ذوب آهن حضور پیدا کرد و باشگاه، مربیان و کارشناسان و پیشکسوتان ذوب آهن و اصحاب رسانه و ورزشی نویسان بیشترین همکاری را با این مربی داشتند تا این تیم از کابوس وحشتناک دور شود.

هر چه شرایط برای ذوب آهن سخت تر می شد دلسوزان ذوب آهن بیانشان به نقد ها و ایرادات کمتر شد تا کادر تیم و تیم با آرامش بیشتری بازی ها را دنبال کند و در نهایت در بازی آخر نیز خبری از تیمی که برای فرار از سقوط بازی کند نبود.

بدون شک پتانسیلی که ذوب آهن در اختیار حسینی گذاشته بود چندان خوب نبود اما با همین پتانسیل نیز می توانست بهتر مدیریت کرد و اینگونه تیم را در لبه تیغ قرار نداد شاید کاری شبیه به آنچه ساکت الهامی در نساجی انجام داد و این تیم را از خطر دور ساخت تیمی که تا سه یا چهار هفته قبل شانه به شانه با ذوب آهن می جنگید.

تیم ذوب آهن در زمان حسینی هر چند در دفاع عملکرد بهتری از گذشته داشت اما خبری از لایه های دفاعی نبود و در حمله نیز توپ های بلند به امید استفاده راهکاری نخ نما بود که در بسیاری از موارد در دستور کار ذوب آهن بود، البته این روش کمی تاکتیک فوتبال دهه های گذشته است که در این روز ها میل و رقبتی به آن نیست و بازده ای ندارد؛ اما بی برنامگی در تیم حسینی فقط به این موضوع ختم نشده و ایرادات تکراری بازی به بازی در این تیم به چشم می آمد و تکرار می شد.

شاگردان حسینی در حمله نیز به نظر برنامه ای برای گلزنی نداشتند و نقشه ها متفاوت نصفه و نیمه به خوبی نشان می داد تفکری برای گلزنی در تیم به چشم نمی خورد و شاید نیاز است در تفکرات این تیم بازنگری شود؛ شرایط حساس برای این تیم باعث شد که بسیاری از نقد ها در هفته های اخیر بیان نشود تا تیم با آرامش بیشتری به کار خود ادامه دهد.

خیلی خوب بود که حسینی نیز مانند نویدکیا عمل کند اما اینگونه نشد و به نظر می رسد بخش قابل توجه از ایرادات و انتقادات در ماندن ذوب آهن در لبه خطر به این مربی باز می گردد از این رو باید دید آیا مدیران ذوب آهن به سرمربی خود در فصل بعد نیز این شانس را می دهند که روی نیمکت این تیم باشد البته همه فصل ها فیروز کریمی ها نخواهند بود و جایگاه ذوب آهن به عنوان یکی از تیم های شناخته شده در آسیا بالانشینی است و نه اینکه تا دقیقه نود لیگ اینگونه بماند.

تشکرات و تعارفات را که کنار بگذاریم عملکرد نه چندان خوب حسینی در ذوب نیز یکی از عوامل تاثیرگذار بر ماندن ذوب آهن بر لبه خطر بود؛ هر چند که گفته می شود کمیته فنی در باشگاه هم ذوب آهن نقش داشت اما آنچه اتفاق افتاد گواه این است که این کمیته فنی یا نمادین بوده و یا تعاملی با نیمکت نداشته و یا حسینی به نکات آن گوش نداده و یا اینکه راهکاری برای مشورت به نیمکت نداده که هر چه که باشد باز هم قابل دفاع نیست.

انتهای پیام/