به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از یزدرسا، از چند سال قبل مسئولان آموزش و پرورش یزد با یک تلاش و پشتکار ارزشمند، قابل ستایش و تحسین برانگیز بیشتر مدرسه های دوشیفته شهر یزد را تک شیفت کرده بودند. آن موقع استدلال این بود که چنین وضعی باعث افت تحصیل دانش آموزان می شود و می گفتند که اندک مدارس باقی مانده هم یک شیفته خواهند شد متآسفانه قرار است در یک عقبگرد آشکار مدارس دوشیفته برگردند. به طور حتم دوشیفته شدن بسیاری از مشکلات آموزش و پرورش را حل می کند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, یزدرسا,فضای آموزشی دو برابر می شود و با کارگیری نیروها در دوشیفت کمبود نیرو و کلاس خیلی سریع مرتفع می شود. اما این کار باعث بروز مسائلی خواهد شد که در آینده اثر سوء خود را نشان خواهد داد.
,مشخص است که کیفیت یادگیری در کلاسهای کوتاه مدت عصرگاهی نیمه دوم سال با معلمان خسته چقدر خواهد بود. ضمن اینکه نسبت به ده سال گذشته به دلیل بروز مشکلات اقتصادی فراوان اغلب مادران شاغل هستند و برنامه ریزی والدین شاغل برای مدرسه فرزندانشان گرفتاریهای تازه ای را برای خانواده ها ایجاد خواهد کرد.
,دوشیفته کردن راهکار مدیریتی است که به جای نگاه کلان و دراز مدت به حل مشکلات و معضلات در کوتاه مدت با کمترین هزینه می اندیشد. بر خلاف تصمیمات اساسی و بلند مدت، این روش سریع جواب داده و بیشتر جنبه تبلیغاتی آن مدنظر است. نگرانی این است که این شیوه در سایر موارد هم به کار گرفته شود. اندک اعتراضهایی که به موضوع دوشیفته شدن مدرسه ها صورت گرفته نیز مورد توجه قرار نگرفته است.
,به رغم صحبتهای فراوان در مورد مشارکت در تصمیم گیری برای مدرسه، عناوینی مثل انجمن اولیا و مربیان، شورای مدرسه و شورای دبیران در عمل از حد اسم فرا نرفته است. روسا و معاونین آموزش و پرورش دو ضلع دیگر مثلث تصمیم ساز مدرسه یعنی کارکنان مدرسه و والدین را عملا در تصمیمات مهم نادیده می گیرند.
,فقط هنر آنها این است که تصمیمهای چند نفره در پشت اتاقهای دربسته را به طرفهای دخیل دیگر بقبولانند. استدلال راست و غلط کنار هم بگذارند و بگویند که به همه چیز واقف هستند و این کارشان به نفع همه است. باید پرسید با وجود این تصمیم گیرانی که به همه جنبه های موضوع احاطه کامل دارند و هدفشان فقط و فقط خیرخواهی است، فلسفه وجود شورا و تصمیم گیری جمعی چیست؟
,این معضل بایستی دغدغه کلیه افراد جامعه فارغ از هر دیدگاه سیاسی و خاستگاه اجتماعی و نگاه اعتقادی باشد. فرض کنید کسی بگوید من آنقدر تمکن مالی دارم که فرزندم را به مدرسه غیرانتفاعی ببرم و این موضوع ربطی به من ندارد. چه دوست داشته باشیم یا نه بیشتر بچه های بااستعداد این کشور در مدارس عادی درس می خوانند.
,این بچه ها آینده سازان و مدیران فردای ایران هستند و تربیت و پرورش درست آنها زمینه اداره بهتر جامعه آینده را فراهم خواهد کرد. لازم است با این نگاه و برای داشتن جامعه ای شایسته تر و بهتر در آینده که نفع آن به تک تک ما می رسد، به اینگونه موضوعات بی توجه نباشیم.
,م.جعفری
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه