به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا این نویسنده در یادداشتی با عنوان «جرم نرم در نمایشگاه کتاب فرانکفورت» که آن را در اختیار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، گذاشته، نوشته است: «بیش از دو دهه از حضور ایران در نمایشگاه کتاب فرانکفورت می‌گذرد. این نمایشگاه از این جهت معتبرترین نمایشگاه کتاب جهان است که در ان کپی‌رایت صدها جلد کتاب به فروش می‌رسد؛ لذا نمایشگاه کتاب فرانکفورت را باید یک حرکت عظیم اقتصادی – فرهنگی نامید.
, شبکه اطلاع رسانی دانا,,
سالن بسیار بزرگی با صدها میز و صندلی تعبیه شده است که روزانه صدها ناشر از سراسر جهان با هماهنگی قبلی رودرروی هم می‌نشینند تا درباره فروش رایت کتاب‌های‌شان مذاکره کنند؛ لذا ملاک موفقیت هر ناشری در این نمایشگاه، میزان فروش رایت کتاب است، آن هم کتاب‌هایی که حتما به زبان انگلیسی ترجمه شده باشد. گردش مالی چند میلیارد دلاری و سودی که ناشران می‌برند، میزان موفقیت حضور کشورها را رقم می‌زند.
,,
حال باید پرسید سهم ایران از این سود چند میلیاردی چند است؟
,,
ایران هرساله با صرف هزینه ده‌ها هزار یورویی به نمایشگاه فرانکفورت می‌رود که این رقم امسال به حدود صدهزار یورو رسیده است، چون مدیرعامل مؤسسه نمایشگاه‌های کتاب ارشاد دوست داشته‌اند غرفه غیرمتعارف و پرهزینه صدمتری را به 240 متر افزایش دهند.
,,
ای کاش کسی مثل وزیر محترم ارشاد و یا سازمان بازرسی یک بار هم شده از مدیران نمایشگاهی ایران می‌پرسیدند که با تحمیل چنین هزینه سنگینی به بیت‌المال، کپی‌رایت چند جلد از کتاب‌های ایرانی را به ناشران چند کشور فروخته‌اید؟
,,
اگر گفته شود که نمایندگان ایران در نمایشگاه فرانکفورت نتوانسته‌اند رایت حتا یک جلد کتاب را بفروشند، چه کسی باید در پیشگاه خدا و مردم و بخصوص اهالی قلم پاسخ‌گوی هزینه‌های چندصدهزار یوریی باشد؟ ملاقات با فلان شخصیت فرهنگی و برگزاری روز حافظ در حضور تماشاچیان ایرانی و چند مهمان خارجی آیا می‌تواند جواب قانع‌کننده‌ای باشد؟ مگر این‌که بپذیریم ما اصولا کاری به سالن مذاکره و گفت‌وگو با ناشران جهان نداریم و در هر سفر بیست نفر را به همراه خود می‌بریم تا گشت و گذاری کنیم و برای حلال شدن این هزینه تماشاخانه‌ای از کتاب‌های فارسی‌زبان ایرانی را در فضایی 240 متری برپا می‌کنیم و کاری هم نداریم که در سالن مذاکرات چند صد نفر ناشر نشسته‌اند و قراردادهای میلیونی فروش رایت کتاب را امضا کرده‌اند.
,,
اگر این دوستان چنین هم نگویند، در عمل چنین کرده‌اند و در واقع دست خالی از سفر آلمان بازگشته‌اند. در عوض ناشران خصوصی ایران، ناشرانی چون شباویز و انتشارات شمع و مه که امسال سه کتاب انگلیسی خود را در فرانکفورت رونمایی کرد، با صرف هزینه‌ای حدود پنج‌هزار یورو با دست پر برمی‌گردند و حتا کارشناسانی چون خانم حائری که بدون هیچ‌گونه حمایتی به نمایشگاه می‌روند، دست خالی بازنمی‌گردند، اما کاروان بیست نفری ایران با صرف چنین هزینه‌ای به گونه‌ای برمی‌گردند که به هیچ احدی پاسخ‌گو نیستند و بعد دست روی دست می‌گذارند تا یک سال دیگر بگذرد و مقدمات حضوری پررنگ‌تر!! را فراهم کنند و این چرخ همچنان می‌چرخد و کسی هم پی نمی‌برد که بی‌تفاوتی در برابر حیف و میل بیت‌المال می‌تواند یک جرم نرم تلقی شود و پیگرد قانونی داشته باشد.
,,
به وزارت ارشاد پیشنهاد می‌شود که از این پس بودجه صدهزار یوریی نمایشگاه فرانکفورت را از این که هست، زیادتر نکند. از این مبلغ هرساله 50 هزار یورو را اختصاص بدهد به ترجمه 20 رمان ایرانی و یا 50 کتاب کودک و 50 هزار یورو باقی‌مانده را بگذارد در کشو یکی از میزها و به کارشناسان کتاب و آژانس‌های ادبی بخش خصوصی بگوید به ازای فروش رایت هر جلد کتاب، دوهزار یورو جایزه می‌دهیم. با این کار ما هرساله هم 20 جلد رمان را ترجمه کرده‌ایم و هم 25 جلد کپی‌رایت کتاب‌مان را فروخته‌ایم.
,,
آیا انجام چنین کاری به یک معجزه شبیه است؟ یعنی کاری نشدنی است؟
,,
آیا به نظر شما هزینه کردن 100 هزار یورو ظرف یک هفته بیش‌تر به یک معجزه شبیه نیست؟
,,
البته قصد من صرفا انتقاد نیست؛ همان‌طور که راه حلی هم نشان دادم. امیدم به تدبیر دولتی است که آمده است تا هر قدم فرهنگی را با تدبیر بردارد. امیدوارم وزیر محترم ارشاد برای جلوگیری از حیف و میل هزینه‌های سنگین از این پس حضور خود را در هر نمایشگاه فرهنگی به گونه‌ای رقم زند که ما بتوانیم در ازای هزینه به نتیجه‌ای مطلوب دست یابیم و فراموش نکنیم آنچه در مورد نمایشگاه فرانکفورت گفته شد، حرف تازه‌ای نبود و بیش از این هم بارها گفته شده بود. حال مهم این است که با تدبیر و برنامه با حضور در هر برنامه فرهنگی به فکر نتیجه باشیم؛ نه قرائت گزارش‌هایی که پررنگ‌ترین آن‌ها ملاقات با چند مقام فرهنگی بی‌حاصل است که حاصل آن فروش حتا یک جلد کتاب هم نیست.»
,,
انتهای پیام/ک
]
ارسال دیدگاه