به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح توس؛ از میان ارتباطات فردی، ارتباط فرزند با پدر یا مادر ابتدایی‌ترین و بینادی‌ترین رابطه است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح توس,این ارتباط حتی قبل از موجود شدن فرد وجود دارد؛ اینکه اساساً والدین طی چه فرآیند فکری تصمیم به فرزندآوری می‌گیرند. فرزندآوری اگر در جهان پیشامدرن یک کنش طبیعی و ضروری به‌نظر می‌رسید و کسی هم (جز معدود نخبگان فکری) از این روال صحبتی نمی‌کرد. رابطه والدین و فرزندان تابع همین قانون بود. امروز هیچ‌کدام از این دو مورد دیگر بدیهی و از پیش مشخص شده نیست و نخبگان و عامه مردم دربارۀ این موارد پرسش دارند و بحث می‌کنند.
, .,چه چیزی باعث می‌شود ورود به صحنۀ زندگی را علی‌رغم پذیرش سخت‌ترین قانون آن، یعنی حتمیت مرگ، انتخاب کرد؟
,اگر فرزند یا فرزندانی را به زندگی دعوت کرده‌ایم، آیا واهمه‌ای داشته‌ایم که مورد پرسش آنان قرار گیریم؟
,اگر مورد اعتراض قرار بگیریم چه جوابی داریم؟
,و چقدر این صدای اعتراض، به‌خصوص در نوجوانان امروزی، بلند است و برای والدین دردناک.
, . ,حداقل مسئولیت ما به‌عنوان والدین، درک عظمت عالم، ارزشمندی حیات و شگفت‌زدگی در برابر صحنۀ جادویی زندگی است.اینکه مسئولیت تجربۀ عشق‌ورزی و کامروایی و شیفتگی و اشتیاق را بپذیریم. مسئولیت یک الگوی درست از این دست دیدن و بودن را بر عهده بگیریم.
, .,شاید در کشاکش سختی‌های زندگی روزمره، داشتن چنین انتظاری از والدین دور از انتظار باشد، اما از سوی دیگر، شاید در شرایط دشوارتر، این دیدگاه کمک بیشتری کند و اهمیت آن کمتر از تأمین احتیاجات او نباشد. در ضمن، اگر غیر از این باشیم، توسط فرزندان زیر سؤال می‌رویم که اگر خودتان زندگی را ارزشمند نمی‌دانید، دلیل به دنیا آوردن ما چه بود؟ و در هر صورت، نقش ما تحمیل انتخاب خود نیست، وظیفۀ ما پرسیدن از اوست و امیدوار بودن که پاسخ فرزند ما به این دعوت مثبت بوده باشد. در نهایت پاسخ گئورگ به سؤال پدر مثبت است و او می‌تواند نگرانی پدرش را یازده سال بعد از مرگش برطرف کند. بحث محوری کتاب دختر پرتقالی این است که: زندگی یک قمار بزرگ است که در آن، فقط برگ‌های برنده قابل‌رؤیت‌اند.
, .,شکوفه موسوی، روانپزشک کودک و نوجوان
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه