به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا مرکز سنجش آکادمی ملی المپیک در سال 78 توسط مصطفی هاشمی طبا با حضور بهترین کارشناسان و با خرید تجهیزات بسیار پیشرفته راهاندازی شد تا ورزشکاران قبل از اعزام به هر تورنمنت توسط متخصصان این مرکز مورد ارزیابی قرار بگیرند و تنها در صورت تایید توسط کارشناسان می‌توانستند در رقابت‌ها حضور پیدا کنند. در حال حاضر شرایط این مرکز به گونه‌ای است که کمتر در مرکز توجه ورزشکاران و فدراسیون‌ها قرار دارد و برخلاف گذشته مسئولان کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش و جوانان نسبت به حفظ و نگهداری آن اهمیت خاصی را قائل نیستند. به شکلی که به نظر می‌رسد این مرکز هم اکنون به حلقه مفقوده در ورزش کشور تبدیل شده است.
, شبکه اطلاع رسانی دانا,,
مرکز سنجش آکادمی ملی المپیک در آن سال‌ها با این هدف تاسیس شد. ورزشکاران قبل از اعزام به هر تورنمنت در ابتدا باید توسط متخصصان و کارشناسان این مرکز فاکتورهای آمادگی جسمانی خود را مورد سنجنش قرار می‌دادند و در صورتی که این مرکز مهر تایید برای حضور در رقابت‌ها را برای ورزشکار صادر می‌کرد، حق شرکت در تورنمنت را داشت و این قانونی بود که در آن زمان هاشمی طبا برای تمام فدراسیون‌ها و ورزشکاران اجباری کرده بود و هیچ فدراسیونی بدون داشتن مجوز از سوی این مرکز حق اعزام تیم خود به هیچ تورنمنتی را نداشت. اما متاسفانه در حال حاضر دستگاه‌ها و تجهیزات این مرکز دچار مشکلات سخت‌افزاری هستند و آکادمی ملی المپیک هم تاکنون برنامه مدونی برای تجهیز، تدارک و به روز رسانی دستگاه‌های این مرکز ندارد.
,,
همچنین در گذشته بدون مجوز مرکز سنجش آکادمی ملی المپیک، شورای برون مرزی نیز امکان اعزام تیمی را صادر نمی‌کرد. در حقیقت هر چقدر عملکرد این مرکز در گذشته تاثیرگذار بود، اما الان هیچ جایگاهی بین تیم‌های ورزشی و فدراسیون‌ها ندارد. به طوری که اگر در گذشته ورزشکاران روزی سه بار برای تست دادن به این مرکز مراجعه می‌کردند، اکنون شاید یکبار هم مراجعه نکنند و این مساله‌ای است که به راحتی نمی‌توان از کنار آن عبور کرد و نیاز به بررسی کارشناسانه دارد.
,,
البته هنوز هم فدراسیون‌هایی هستند که به این مرکز اعتقاد دارند و بدون دریافت مجوز از مرکز سنجش آکادمی ملی المپیک اجازه اعزام به ورزشکار خود به تورنمنت‌های بین‌المللی و آسیایی را نمی‌دهد، اما فدراسیون‌های تاثیرگذاری نیستند.
,,
البته ناگفته نماند که در زمان ریاست محسن مهرعلیزاده، این مرکز دوباره جایگاه خود را پیدا کرد و اخذ مجوز شورای برون مرزی تنها منوط به داشتن مجوز از مرکز سنجش آکادمی ملی المپیک بود. همچنین قبل از المپیک 2012 و زمان افشارزاده نیز این مرکز تا حدودی احیا شد اما این اتاق مقطعی بود و از این سال به بعد دوباره اهمیت و جایگاه خود را از دست داد. با صرف نظر از عملکرد کوتاه مدت در دوره افشارزاده، تقریبا مدت شش سال است که فدراسیون‌ها و تیم‌های ورزشی دیگر به این مرکز اهمیت نمی‌دهند. این که هم اکنون شورای برون مرزی بر چه اساس و معیاری مجوز اعزام تیم‌ها را به مسابقات برون مرزی صادر می‌کند و مرکز نظارت کمیته ملی المپیک بر چه مبنا و معیاری و بدون این که نظراتی بر عملکرد ورزشکاران داشته باشد، به تیم‌های ملی مجوز حضور در مسابقات را می‌دهد، جای سوال است.
,,
به نظر می‌رسد مسئولان کمیته ملی المپیک و در راس آن وزارت ورزش و جوانان هر چه سریع‌تر با راهاندازی دوباره این مرکز و برطرف کردن مشکلات سخت‌افزاری آن، امکان دسترسی آسان‌تر ورزشکاران به تجهیزات و متخصصان مرکز را به وضعیت سابق بازگردانند تا از این گنجینه ورزش استفاده بهینه‌ای صورت بگیرد.
,,
ا‌نتها‌ی پیام
]
ارسال دیدگاه