عاشورا؛ یک روز، یک تاریخ

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از عصرهامون، جنگ جنگ است؛ کشتن و کشته شدن دارد و پیروزی و شکست نیز دارد، آنچه که جنگ میان امام حسین (ع) و لشکریان یزید را از دیگر جنگ ها متمایز می سازد، یکی آن است که دو طرف این جنگ از نظر نیروی جنگی نابرابر بود؛ یک طرف جنگ ده ها هزار جنگجوی سر تا پا مسلح و در طرف دیگر فقط یک پیشوا با ۷۲ تن که تجهیزات نظامی اندکی هم دارند.

با این وجود، فرماندهان و پیاده نظام سپاه دشمن از این تعداد اندک خیلی می ترسند و روحیه و انگیزه قوی برای این جنگ ندارند؛ چون می دانند که به جنگ چه کسی آمده و برای چه و که می جنگد، به همین خاطر، عمر سعد و شمر و دیگر سران جنگ عجله می کنند تا کار زودتر یکسره شود تا مبادا در لشکر رخنه و رخوتی ایجاد شود.
 
به تهاجمات و عملیات بزدلانه و ناجوانمردانه دست می زنند، آب را تحریم کردند، دو کودک را در این جنگ بی رحمانه و با قساوت تمام شهید کردند.
 
 این طرف رزمگاه، روحیه و عزم یکایک سربازان عالی است؛ آنها از جنگ نمی ترسند، بر حقانیت موضع خود ایمان دارند، وجودشان لبریز از غیرت و غرور است، آزادند و آزادگی را دوست دارند و بلکه آزادی را اکسیر حیات می دانند،  به امام آزادگان اقتدا کرده اند و خلاصه، آنها در کنار انسان کامل، قطب عالم امکان، ولی خدا، امام معصوم و فرزند رسول خدا ایستاده اند و‌ باید هم هیچ هم و غمی نداشته باشند.
 
وجه دیگر تمایز این جنگ با دیگر جنگ ها در این بود که هرچه قساوت و بی رحمی و خشونت بود در این جنگ از سوی یزیدیان  به نمایش درآمد، آنها آب را بر امام حسین و یارانش تحریم کردند، علی اصغر کودک شش ماهه و تشنه را با تیر سه شعبه شهید کردند عبدالله ابن حسن را که در لحظه شهادت خودش را به خاطر وابستگی شدید عاطفی به روی پیکر خونین و زخمی امام انداخته بود، نیز شهید کردند.
 
وجه سوم تفاوت این جنگ با دیگر جنگ ها این است که از همان روز عاشورا تا امروز تأثیرات ژرف و شگرفی بر روحیات و افکار عمومی مسلمانان داشته است.
 
بعد از شهادت امام حسین (ع) و یارانش انقلاب عاشورا از نظر نظامی شکست خورد، اما از نظر فکری و ایدئولوژیکی روز به روز عرصه را بر سلسله بنی امیه تنگ و‌روزگار را بر آنها تلخ کرد.
 
 توابین اولین گروه نظامی بودند که با شعار یا لثارات الحسین به خونخواهی امام شهیدان به پا خاستند، گرچه آنها شکست خوردند، ولی حرکت انقلابی آنها روحیه رویارویی با عمال یزید و گماشتگان بنی امیه را بار دیگر در میان مسلمانان احیا کرد.

سپس حرکت موفق آمیز مختار توانست به ثمر بنشیند و از تمام‌ قاتلان امام حسین(ع) انتقام سخت و خونین بگیرد و قصاصشان کند.

 ابن زبیر دامنه ی حکومت بنی امیه را محدود کرد و مکه را مرکز دعوت خود قرار داد در واقع، عاشورا سرآغاز شکست بنی امیه بود و سرانجام در سال ۱۲۵ بنی عباس عموزادگان امام حسین(ع) توانستند سلسله خلفای بنی امیه را به کلی منقرض کنند. بنی عباس نیز با بنی امیه با خشونت و قهاریت تمام برخورد کردند.
 
در عاشورا عبرتهای بسیاری است؛ یکی از عبرت ها این است که دلبستگی به مادیات انسان را از  همه چیز تهی می کند، مال و منال در‌ جایی ارزشمند است که در آن ارزشهای انسانی و الهی  قربانی نشود. ارزش ها همیشه ارزشمند و مانا و ماندگار است، اما مادیات خیلی زودگذر و فناپذیر است.

عمر سعد و شمر و خولی و سنان و حتا سربازانی که در این جنگ شرکت کرده بودند، دین و دنیا و آخرتشان را به طمع چندرغازهای مادی و وعده های دروغین یزید و ابن زیاد یکجا آتش زدند. عمر سعد به ملک ری نرسید و پس از واقعه تازه فهمید که فقط ابزار دست قرار گرفته است.
 
 فشار روانی ناشی از شکست جبران ناپذیر تمام قاتلان شهدای کربلا را کلافه کرده بودند و با قیام مختار ترس از قصاص و مرگ لحظه لحظه زندگی آنها را زهر هلاهل ساخت و سر انجام همه قاتلان قصاص و نابود و تا ابد روسیاه و منفور شدند.
 
به قلم حجت الاسلام والمسلمین علی اکبر شریفی رهگذر
 
انتهای پیام/