پرچم به دوشانی که پرچم کفنشان شد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از راه آرمان، پرچم ایران به دست زنان و مردان این سرزمین به اهتزاز در آمده است، خون شهیدان به پایش ریخته شده و عرق بر پیشانی فرزندانش نشسته تا هیچ گاه بر خاک نیفتد. ایرانیان هرچه لازم باشد به میدان می‌آورند تا پرچم ایران بالا نگه داشته شود.

لر یا کرد، بلوچ یا خراسانی، آذری یا عرب، مازنی یا گیلکی، عشایر یا پایتخت‌نشین؛ فرقی ندارد اهل کجا باشیم و با چه گویشی سخن برانیم، همه ما فرزندان ایران زمینیم.

ایران، مهد دلیرانی است که قومیت، مذهب و ثروت در کنه وجودشان، آن هنگام که باید برای عزت وطن بجنگند، بی‌اثر است. جنگ که می‌گوییم، منظور فقط همان هشت سال دفاع مقدس نیست. سال‌های طولانی است که از مسابقات ورزشی گرفته تا آزمون‌های علمی جهانی، از سیاست خارجی گرفته تا مدیریت داخلی کشور و از دفاع نظامی گرفته تا صیانت از ثروت‌های ملی مانند نفت و گاز، همگی برای ما میدان جنگ هستند تا بجنگیم، نبازیم، بمانیم و پرچم ایران را بالا نگه داریم.
 

وقتی می‌گوییم پرچم ایران را بالا نگه می‌داریم، یعنی به این حرف معتقدیم و تا پای جان برای تحقق آن می‌ایستیم. این بار اول نیست در رینگ مسابقاتی وارد شده‌ایم که همه دنیا نظاره‌گرمان هستند و هر بار، پیروز از میدان مسابقه بیرون آمده‌ایم؛ حالا هم همین‌طور است؛ می‌مانیم و می‌جنگیم تا پرچم سه رنگ ایران، در گذر بادهای دماوند و سبلان و دنا به اهتزاز درآید و افراشته بماند.

دوست دارم کفن ام پرچم ایران باشد

شهید غفور جدی متولد اردبیل بود. به نیروی هوایی ایران پیوست و برای دوره های ارشد جنگنده F-4به آمریکا اعزام شد. در سال ۱۳۵۱ با خانم مرین نامیور که دختر یکی از خانوادهای سرشناس سناتورهای آمریکایی بود ازدواج کرد.

غفور جدی بعد از انقلاب، به علت داشتن همسر آمریکایی از پایگاه هوایی بوشهر و نیروی هوایی اخراج شد.

در روز سوم حمله صدام به ایران، خود را به درب پایگاه رساند. او را به درون پایگاه راه ندادند.

فریاد زد: من با پول و سرمایه این آب و خاک خلبان شده ام و اکنون به من نیاز است همسر و خانواده ام را گرو یک F-4میگذارم.

با او موافقت کردند و چندی بعد، پس از شکار چندین هواپیمای عراقی، در یک عملیات برون مرزی در خاک عراق به آسمانها پر کشید و جاودانه شد.

زمانی که در آمریکا دوره خلبانی را می گذراند، در پاسخ به یکی از استادانش که از او خواست شهروندی آمریکا را بپذیرد و در نیروی هوایی امریکا خدمت کند،پاسخ داده بود: "دوست دارم کفن ام پرچم ایران باشد..."

پرچم سه رنگ جمهوری اسلامی ایران در واقع گوهری از جنس ایمان عتیق و  یادگاری از شهداست و پرچم ما قصه دیروز یا امروز نیست، کهنه‌مکتوبی است از عهد عتیق آورده‌ اند.

شهادت یکی از همرزمانم با به اهتزاز درآوردن پرچم ایران رقم خورد

بی شک تداعی خاطرات شهیدان، آزادگان و جانبازانی که جان، عمر خود و یا عضوی از پیکر خود را فدای آرمان های انقلاب شکوهمند اسلامی کردند، ما را برای ادامه دادن راهشان مصمم تر خواهد کرد.

"فرهاد محمدی" آزاده کرمانشاهی می گوید: «یک روز برای صبحگاه آماده می شدیم که اتفاق عجیبی افتاده بود؛ پرچم عراق پایین کشیده شده بود و پرچم ایران در اهتزاز بود. بعثی ها بسیار ناراحت و عصبانی شدند. وقتی فهمیدند که کار کدام رزمنده ی ایرانی است او را به محوطه ی اردوگاه آوردند و آنقدر کتکش زدند تا به شهادت رسید.»

پرچم ایران در دست عراقی‌ها

رزمندگان مدافع حرم عراقی در جریان عملیات آزادسازی فلوجه، پرچم کشورمان ایران را بر روی دست هایشان گرفته و با آن عکس یادگاری انداخته اند.

 پرچم جمهوری اسلامی ایران مزار شهید چمران است

اگر چرخی در گلزار شهدای تهران زده باشید از این همه تنوع، عشق و سلیقه مادرانی که معلوم نیست حالا بعد سال ها از پایان جنگ در قید حیات باشند یا نباشند به وجد خواهید آمد. هر گوشه ای از گلزار همچون دفتر خاطراتی از شهداست. به سنگ و قفسه های آلمینیومی بالای سر مزار هر شهید که نگاه می کنی پنجره ای از شهید را می بینی که به لطف دستان زنان این سرزمین زیباترین اثر هنری شده است.

بین هزاران مزار موجود در گلزار شهدا این مزار شهید مصطفی چمران است که با دیگر شهدا فرق می کند. مزاری که با رنگ سبز و سفید و قرمز مزین به نام الله تصویری از پرچم جمهوری اسلامی ایران بر روی آن نقش بسته است. دور از ذهن نیست محل خاکسپاری مردی که روزی در صف اول مجاهدت علمی و جبهه های نبرد در ایران و لبنان قرار داشت مزار متفاوتی باشد.

شهید مصطفی چمران را شاید بتوان یکی از کم نظیرترین مردان جنگ و جبهه دانست. عارف وارسته ی نابغه ی علم فیزیک و چریک پیر جبهه های ایران و لبنان کمترین لقبی است که به وزیر دفاع وقت جمهوری اسلامی ایران می توان داد. نام و آوازه ی این شهید بزرگ نه تنها در ایران که با حضور پر ثمرش در کشورهایی همچون لبنان هنوز هم قابل شنیدن است. مردم لبنان هنوز یاد دوران حضور شهید چمران در این کشور و مبارزات این مجاهد را گرامی می دارند.

سرانجام روز 31 خردادماه این مجاهد وارسته پس از سال ها مجاهدت در ابعاد مختلف زندگی رخت شهادت را بربست و دهلاویه محل معراج او شد. پیکر مطهر شهید چمران سه روز بعد در قطعه 24 بهشت زهرا(س) تهران جایی که محل دفن بسیاری از فرماندهان دوران دفاع مقدس است به خاک سپرده شد و تصویر زیبای پرچم جمهوری اسلامی ایران بر روی سنگ مزارش نقش بست.

آری،شهدای ما پرچم را به دوش گرفتند و به جنگ رفتند و همان پرچم کفنشان شد.

انتهای پیام/