قیمت سود بیشتر تولیدکنندگان را چه کسی می‌پردازد؟ / "کاهش کیفیت محصولات" حقی که پایمال می‌شود

به گزارش خبرنگار شبکه اطلاع رسانی راه دانا، بی شک ترویج فرهنگ اقتصادی-اسلامی یکی از رسالت‌های اصلی رسانه ها به ویژه در زمینه اجتماعی و اقتصادی است.

در بسیاری مواقع عملکرد نامناسب عوامل اقتصادی در کشور به جهت عدم آشنایی با این فرهنگ است، و نه ضدیت با آن. در فرهنگ اقتصادی اسلام، فعالیت اقتصادی صرفا برای کسب سود نیست، بلکه عملی  در راستای کمال معنوی فرد و جامعه (تولیدکننده و مصرف کننده) محسوب می شود که البته ثمرات مادی نیز دارد.

امرار معاش و کسب درآمد برای پرداخت هزینه های زندگی امری مذموم نیست و هیچ فردی هم نمی‌تواند چنین ادعایی بکند. پیامبر اسلام(ص) و ائمه اطهار بارها و بارها بر لزوم تلاش برای به دست آوردن درآمد حلال  تاکید کرده‌اند و ان را مساوی با جهاد در راه خدا دانسته اند.

بدون شک افزایش مبادلات تجاری در هرجامعه ای ضمن شکوفا کردن پتانسیل منابع آن کشور ، باعث ایجاد روابط پایدار اقتصادی می‌شود که نتیجه آن کسب سود حلال است که در راه های مختلف هزینه می‌شود.

اما در فرهنگ اقتصادی غرب، گاهی تولیدکنندگان مسلمان تصور می کنند الگوی بایسته رفتاری، صرفا به دست آوردن حداکثر منافع و سود شخصی است. در این نظریه فقط و فقط بر سود شخصی تاکید شده و به فرد اجازه داده تا از هر روشی برای کسب سود بیشتر اقدام کند.

این در حالی است که از دیدگاه اسلام در تجارت دو طرف باید سود کرده و از یک معامله راضی باشند و نباید طوری باشد که طرف دیگر ضرری را متحمل شود.

در فرهنگ اقتصادی غرب در صورتی که سود شخصی فرد ایجاب کند، می تواند حتی کیفیت یک کالا دستخوض تغییر قرار گرفته و  کاهش پیدا کند در حالی که در فرهنگ اسلامی این روش به عنوان "کم فروشی" تلقی می‌شود.

مسلما کاهش کیفیت محصولات توسط تولیدکنندگان باعث می‌شود تا میزان اعتماد عمومی نسبت به آن "برند" کم شده و در نتیجه در بلند مدت متوسط فروش آن رو به تنزل برود که منجر به ایجاد نوعی رکود در زمینه کسب و کار خواهد شد.

خود همین مسئله نیز به میزان بیکاری و یا حتی تعطیلی مراکز مختلف کمک خواهد کرد و لذا کم فروشی در بازه زمانی طولانی قطعا جز ضرر برای تولیدکننده چیزی در پی نخواهد داشت.

فارغ از اینکه در بلندمدت چنین رویکردی باعث کاهش سودآوری تولیدکننده نیز می‌شود، فرهنگ تولیدی اسلام مجوزی برای کاهش کیفیت یا اهمال در ارتقاء کیفیت ، ولو باعث افزایش سود شود، نمی دهد.

تجریه و آمار نشان داده که تولید با کیفیت  با سود کم در بلند مدت در بین جامعه جایگاهی برای خود دست و پا کرده و توانسته مشتریان ثابت برای خود حاصل کند. به تبع این موضوع درصورتی  که سود در نظر گرفته شده در کالا ها کم و اجناس با کیفیت بالا فروخته شود در مدت زمان طولانی تری این سود به یک ثبات رسیده و منافع آن به مراتب بیشتر از سود زیاد در مدت زمان کم خواهد بود.

در جامعه اسلامی- ایرانی افراد جامعه حقوقی در مقابل یکدیگر دارند که در حوزه تولید، تلاش تولیدکننده برای حداکثرسازی کیفیت محصول‌ از حقوق مصرف‌ کنندگان محسوب می‌شود. مشتری حق دارد به تناسب پولی که می‌دهد جنس با کیفیت خریداری کند و این مسئله به عنوان یکی از حقوق اساسی شهروندان به شمار می‌آید.

به هر حال باید بپذیریم صرف نظر از اکثریت تولیدکنندگان که به حق محصولات مناسبی به جامعه عرضه می‌کنند، عده‌ای سو استفاده‌گر با کم فروشی و پایین آوردن کیفیت کالاهای خود به دنبال کسب سود بیشتر هستند و   لذا به نظر می‌رسد باید تولیدکنندگان ضمن دقت به این مسئله تلاش خود را برای راضی نگه داشتن مشتریان انجام دهند و دولت نیز نقش خود را به نحو احسن انجام دهد.

دستگاه های مسئول در امر بازرسی مانند سازمان تعزیرات حکومتی باید نظارت های واقعی مستمر خود و برخورد قاطع جلوی سواستفاده این سوجویان را گرفته و با کسی مماشات نکنند.

انتهای پیام/س