کی روش پروفسور است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه داناین شاید یکی از نخستین گفت و گو ها با مردی باشد که یکسال قبل بی سر و صدا جای سیموئز را در کادرفنی ایران گرفت. اوسیانو دئاکروز مردی پرتغالی است که هواداران فوتبال اروپا او را به خوبی یادشان است. کاپیتان چغر و بد بدن تیم ملی این کشور که در پست هافبک دفاعی بازی می کرد. او بیش از 80 بازی ملی برای تیم ملی کشورش داشته و حالا در کنار کارلوس کروش در ایران به تیم ملی ما کمک می کند. او می گوید اصولا اعل حرف زدن نیست که تا حالا چیز زیادی نگفته اما در  خلال اردوی پرتغال به سئوالات  خبرآنلاین پاسخ داده. 

*ابتدا سوالی وجود دارد اینکه چرا شما به عنوان یکی از اعضای کادر فنی آنقدر کم مصاحبه می کنید، آن هم در شرایطی که در جام جهانی دیدیم شما خیلی به سرمربی نزدیک هستید؟

من به طور کلی شخصیت بسته ای دارم اما با این حال در کل زندگی فوتبالیم هزاران مصاحبه مختلف انجام داده ام. با این حال فکر می کنم الان زمانی است که باید این فرصت و فضا را فقط به بازیکنان بدهیم. از بدو ورودم در ایران متوجه شدم قهرمانان واقعی فوتبال ایران بازیکنان هستند.

*البته مردم این حق را دارند بدانند  مربیانی که در تیم ملی هستند چه وظایفی بر عهده دارند و چه می کنند.

دقیقا همینطور است و به همین منظور الان من دارم با روزنامه تان صحبت می کنم. فکر می کنم مردم ایران این حق را دارند که بیشتر راجع به تیم ملی ایران اطلاع داشته باشند.

*شما کارنامه خیلی پرباری داشته اید. نزدیک به هشتاد بازی ملی برای پرتغال داشته اید و کاپیتان این تیم هم بوده اید. برای اسپورتینگ پرتغال و رئال سوسیه داد هم بازی کرده اید و در واقع با تجربه فراوانی به ایران آمده اید.

ممنون. فکر می کنم به همین دلیل بود که کارلوس کی روش من را به کار در ایران دعوت کرد. البته شاید مردم ایران ندانند که نه تنها من کاپیتان تیم ملی پرتغال بوده ام بلکه سرمربی تیم زیر 21 سال پرتغال هم بوده ام و در جام جهانی 2010 نیز افتخار همکاری با آقای کی روش را داشته ام. یکی از دلایل دیگری که پروفسور کروش( او بیشتر اوقات سرمربی تیم ملی را "پروفسور" خطاب می کند) من را دعوت کرد این بود که بتوانم تجربه بین المللی ام را به تیم ایران بیشتر و بیشتر منتقل کنم. همچنین بازیکنان بتوانند از این تجربه بین المللی من یاد بگیرند. همینطور فکر می کنم ارتباطات بین المللی من به درد فوتبال ایران خواهد خورد.

*نمی خواهیم خیلی به عقب برگردیم و درباره عملکرد تیم ملی در جام جهانی صحبت کنیم. به هر حال ما توانستیم در برزیل احترامی را برای فوتبال ایران به دست بیاوریم اما هر چه بود تمام شد. ما 22 روز دیگر باید در جام ملتهای آسیا بازی کنیم. می خواهیم بدانیم که شما درباره جام ملتها چطور فکر می کنید؟

واقعیت مطلب را بگویم که من درباره جام ملتها کمی نگران هستم. همانطور که قبلا اشاره  کردم من به دلیل تجربه ای که دارم می توانم یک مساله را به شما به عنوان یک مثال مطرح کنم. مثلا در پرتغال مردم این کشور دغدغه شان تیم ملی است و تمام فکر مردم موفقیت این تیم است اما در این چند ماهی که از پیش از جام جهانی من  در ایران هستم متوجه شده ام که تمامی افراد به فکر تیم ملی نیستند. آماده سازی تیم ملی بحرین، قطر و امارات را در این مدت اخیر از نزدیک دنبال کرده ام و واقعیت این است که ما آنچنان امکانات و تجهیزاتی که رقبایمان دارند را در اختیار نداریم و آن کمکهایی که به این تیمها شده است به تیم ایران نشده.

*غیر از امکانات، دل نگرانی دیگری هم در کادر فنی تیم ملی وجود دارد و آن هم غیبت بازیکنانی است که کادر فنی اعلام کرده برای موفقیت در جام ملتها به آنها نیاز دارد.

بله. تمام مسائل اهمیت دارد. شروع این مطلب هم وظیفه ای است که فدراسیون نسبت به این بازیکنان دارد و دقیقا به خاطر همین مساله بود که من بازیکنان تیم ملی را قهرمانان خطاب کردم. بازیکنان وظیفه ای در قبال فوتبال و کشورشان دارند که به نظر من انجام داده اند اما از طرف دیگر وظیفه ای هم درباره بازیکنان از سوی فدراسیون وجود دارد. من به شما قول می دهم اگر در کشوری دیگر این اتفاق می افتاد ما نمی توانستیم تیم ملی ای داشته باشیم. برای شما مثال می زنم. هنوز پاداش بازیکنان و کل تیم پرداخت نشده است. واقعا فکر می کنم بازیکنان مهمی چون سروش رفیعی، مهرداد پولادی، حسین ماهینی و حتی احمد عبدالله زاده فاکتورهای لازم برای کمک شایان به تیم ملی را دارند. البته اطلاع کاملی از قوانین ایران ندارم اما فکر می کنم وقتی صحبت از تیم ملی و منافع ملی است باید اولویت اول با این صحبت باشد و همه دست به دست هم بدهند تا این کار مهم دست یافتنی باشد.
به هیچ عنوان نمی خواهم مردم ایران اینطور فکر کنند که ما دنبال توجیه و بهانه هستیم. ولی واقعیت این است که وقتی در  مسابقه ای در شروع خط هستیم  و فاصله زیادی با رقبایمان داریم باید سعی کنیم دوندگی دو چندانی داشته باشیم که در همان ابتدا به آنها برسیم.

انتهای خبر