با هجرت پیامبر اکرم (ص) از مکّه به مدینه، فصل تازه ای از تاریخ اسلام آغاز شد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه خبری تحلیلی کریمه، در پایان سال سیزدهم بعثت، پیامبر اکرم (ص) در پیِ نقشه کفّار قریش برای قتل ایشان و به فرمان الهی، از مکّه به مدینه هجرت فرمود...

با هجرت پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله وسلم) از مکّه به مدینه، فصل تازه ای از تاریخ اسلام آغاز شد. چرا که قبل از ایشان، مسلمانان فاقد قدرت اجتماعی و سیاسی بودند، امّا پس از هجرت بلافاصله دولت اسلامی تشکیل و با سرعت در تمام بخش ها پیشرفت کرد. در واقع هجرت پیامبر (ص) و دیگر مسلمانان به مدینه، موجب شد که اسلام از خطرِ نابودی در محیط خفقان آور مکّه نجات یابد.

بنابراین یک شب پس از آن که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله وسلم) خانه خویش را ترک و به غار ثور رفته بود، حضرت علی (ع) و هندبن ابی هاله، به خدمت ایشان رسیدند.

رسول اکرم (ص) نیز به حضرت علی (علیه السلام) فرمان دادند که برای هجرت به مدینه، برای ایشان و همراهانشان شتر خریداری کند که ابوبکر اظهار داشت: من قبلاً چنین کرده ام.

هرچند ابوبکر اصرار داشت که شترانش را رایگان، در خدمت پیامبر اکرم (ص) قرار دهد، امّا ایشان شترها را از وی خریدند. سپس پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) رسیدگی به همه ی امورش در مکّه و بازگرداندن امانت های مردم را به حضرت علی (ع) سپردند.

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله وسلم) سه روز در غار ثور مانده و روز چهارم به همراه ابوبکر و غلام او (عامر بن فُهیره) روانه مدینه شدند...

پیامبر (ص) که به فرمان خداوند متعال از مکّه به سمت مدینه هجرت فرمودند، پس از روزها پیمودنِ راه و نیز پس از پیوستن حضرت علی (علیه السلام) و همراهانش به ایشان در «قُبا»، در روز جمعه شانزدهم ربیع الاوّل، در میان استقبال پرشور مردم مدینه وارد این شهر شدند. در همین روز، اوّلین نماز جمعه تاریخ اسلام به امامت پیامبر (ص) برگزار شد.

ورود پیامبر و مسلمانان به مدینه ، فصل تازه ای  در زندگی پیغمبر اکرم (ص ) و اسلام گشود. مانند کسی که از یک محیط آلوده و خفقان آور به هوای آزاد و سالم پناه برد. بی جهت نیست که هجرت در راه خدا و برای گسترش دین خدا برابر با جهاد است و این همه عظمت دارد.

وقتی که پیامبر اکرم (ص ) آن همه استقبال و شادی  را از مردم مدینه دید، اولین کاری که کرد، طرح ساختن مسجدی را برای مسلمانان پی افکند. مسلمانان در کنار هم و پیامبر اکرم (ص ) در کنار آنها با عشق و علاقه به ساختن مسجد پرداختند. پیامبر اکرم (ص ) خود سنگ بر دوش می کشید و همچون کارگر ساده ای کار می کرد. این مسجد همان است که اکنون با عظمت برجاست و بعد از مسجد الحرام ، دومین مسجد جهان است.

حتی ایشان بین دو قبیله "اوس " و "خزرج " که سالها جنگ بود، صلح و آشتی برقرار کردند و بین "مهاجران " و مردم مدینه که مهاجران را در خانه های خود پذیرفته بودند یعنی "انصار"، پیمان برادری برقرار کرد.

همچنین پیامبر (ص )، توحید اسلامی و پیوند اعتقادی و برادری را جایگزین روابط قبیلگی کردند و با منشوری که صادر فرمود، در حقیقت "قانون اساسی" جامعه اسلامی را در مدینه تدوین کرده و مردم مسلمان را در حقوق و حدود برابر اعلام فرمود و به طوایف یهود را که در داخل و خارج مدینه بسر مب بردند امان داد.

آیت الله سبحانی در پاسخ به پرسشی به زوایای مختلف و معانی آن در قرآن و روایات پرداخته است

سوال :مفهوم هجرت از دیگاه قرآن و روایات چیست ؟

پاسخ: مهاجرت، در قرآن واحادیث اسلامى با اهمیت خاصى تلقى شده است و مقصود از آن همان طور که بیان خواهد شد حرکت از نقطه اى به نقطه دیگر، براى نجات ایمان و حفظ دین و تمکن از انجام وظایف الهى است، نه کسب ثروت و تحصیل مقام.

«هجرت» در لغت به معنى بریدن از یک شى است و اگر انتقال از نقطه اى به نقطه دیگر را «مهاجرت» مى گویند براى این است که شخص مهاجر با انتقال خود، پیوند خویش را از مکان سابق مى برد.

مهاجرت براى تأمین امور زندگى و یا دیگر اهداف مادى، مهاجرت جسمانى است واگر انسان در این راه به مقصودى دست یابد، به کمال مادى دست یافته است، در صورتى که مهاجرت مورد نظر قرآن، انتقال جسم و روح با هم است، بدین معنى که جسم، مکان و جایگاه خود را عوض مى کند، و روح از شرک به توحید، از کفر به ایمان، از گناه به اطاعت، از بى تمکنى در انجام فرایض، به تمکن و قدرت به انجام فرایض، پرواز مى نماید.

در مهاجرت نخست، جسم پیوند مادى خود را از مکان خاصى قطع مى کند، در حالى که در مهاجرت به معنى دوم، نه تنها جسم پیوند خود را از مکان خاصى قطع مى کند، بلکه روح نیز از آشیانه تنگ و تاریک و وحشتزایى که قادر به حفظ ایمان و دین خود نیست، یا متمکن از انجام فرایض نمى باشد، به فضاى فراخى که از نظر معنویت کمبودى ندارد، منتقل مى گردد، و در آنجا لانه مى گزیند.

انتهای پیام/پ