به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ هر سال روز سیزدهم ماه رجب برای شیعیان و عاشقان اهل بیت با سایر روزهای سال تفاوت دارد. این روز مصادف با سالروز تولد حضرت علی (ع) است که به یُمن زادروز مولای متقیان، این روز مبارک را روز پدر نامیده اند. حضرت علی (ع) در دامان نبی مکرم اسلام پرورش یافت بنابراین نمونه کاملی از انسانیت و اسوه و الگویی کامل برای مردان مسلمان است.
امام علی (ع) در روز جمعه، سیزدهم ماه رجب، درست سی سال پس از عامل الفیل در شهر مکه معظمه و در داخل خانه خدا (کعبه) به دنیا آمد؛ در حالی که قبل از حضرت علی و بعد از او فضیلت تولد در خانه کعبه، برای هیچ کسی پدید نیامد و خدای متعال تنها ایشان را به چنین امتیازی کرامت نمود.
مادر امام علی(ع) فاطمه بنت اسد و پدرش ابوطالب، از نخستین اسلام آورندگان بودند. ابوطالب بعد از مرگ عبدالمطلب سرپرستی حضرت محمد صلی الله علیه و آله را بر عهده گرفت و چون آن حضرت به پیامبری رسید از او حمایت نمود.
در واقع تولد امام علی ( ع) از پدر و مادری شایسته و تربیت او در دامان پیامبر سبب شد او به الگویی برای مردان جامعه اسلامی تبدیل شود.
امام علی(ع) از کودکی در مکتب تعلیم و تربیت رسول خدا(ص) قرار گرفت و همواره در رنج ها و سختی ها، یاور و مشاور رسول اکرم(ص) بود. امیرالمومنین علی (ع) نخستین کسی بود که به پیامبر ایمان آورد. تربیت او در دامان پیامبر باعث شد که او فضائل اخلاقی را از ایشان بیاموزد و همیشه طوری رفتار کند که اسوه ای برای دیگران باشد.
حضرت علی برای حضرت فاطمه چگونه همسری بود؟
امام علی (ع) بهترین همسر برای دخت نبی و بهترین پدر برای فرزندانش بود. او فرزندانی نیکو تربیت نمود، فرزندانی که هر یک اسوه و الگویی والا برای مسلمین هستند. امام علی (ع) پدر مهربانی برای یتیمان بود و شبانه برای آنان طعام می برد.
او با فاطمه (س ) بهترین رفتار را داشت و مهربان بود و گرچه کارهای خانه به عهده حضرت فاطمه و کارهای بیرون از منزل به عهده ایشان بود اما حضرت علی در کارهای خانه به همسر خود کمک می کرد. امیرالمؤمنین علیه السلام برای منزل خود هیزم فراهم می کرد و در کارهای خانه و تربیت کودکان همراه حضرت فاطمه بود.
حضرت علی برای فرزندانش چگونه پدری بود؟
حضرت علی (ع) تا زمانی که دختر رسول ختمی مرتبت در قید حیات به سر می بردند، همسر دیگری اختیار نکردند و از ایشان دارای دو فرزند پسر به نام امام حسن (ع)، امام حسین (ع) و دو فرزند دختر زینب کبرا و ام کلثوم کبرا بودند.
پس از شهادت حضرت زهرا ایشان دوباره ازدواج کرده و صاحب فرزندان دیگری شدند. امام علی (ع) فرزند را عطیه ای الهی بر شمرده اند که در پرتو توجه و تربیت والدین به رشد کافی رسیده و در پی نیکوکاری و احسان به والدین بر می آید. از دیدگاه آن حضرت فرزند صالح مایه انس و آرامش والدین است.
ایشان در تربیت فرزندانش کوشا بود و بین فرزندان فاطمه ( س ) و با دیگر فرزندانش فرقی نمی گذاشت، به سبب همین تربیت والا حضرت عباس فرزند امام علی با اینکه مادرش با مادر امام حسین متفاوت بود همیشه در رکاب امام حسین حرکت می کرد و پشت و پناه برادر بود.
به سبب همین تربیت بود که او فرزندی چون امام حسن که الگوی جوانمردی بود و فرزندی چون امام حسین که در مقابل ظلم ایستادگی نمود و فرزندی چون زینب که در کربلا اسلام را زنده کرد، به ثمر رساند.
حضرت علی (ع) در این باره فرموده است:
به خدا سوگند هیچ گاه از پروردگار خود فرزندانی خوش سیما و نه فرزندانی سرو قامت نخواسته ام، بلکه فرزندانی مطیع خداوند و ترسان از او خواسته ام تا هرگاه به فرزندم نگریستم و او را در حال اطاعت خدا دیدم، چشمانم روشن شود. (تفسیرالصافی، ج4، ص 27)
حضرت محمد (ص) خود و حضرت علی را پدران امت اسلام قلمداد نمود و فرمود:
أنا وعَلِیٌّ أبَوا هذِهِ الامَّة ( من و علی، پدران امت هستیم ) ( کمال الدین:ص 261 ح 7 )
امام علی ( ع ) پدر مهربان یتیمان
امیرمومنان امام علی علیه السلام در مقابل کودک یتیم متواضع و مهربان بود و در برابر طفل یتیم روی خاک می نشست، دست مرحمت بر سر او می کشید. او پدری مهربان بود و در شبهای تاریک برای آنان طعام می برد و با چنان محبتی بر یتیمان روا می داشت که دیگران بر آن غبطه می خوردند.
در واقع زندگی و سیره حضرت علی (ع) به قدری آموزنده و جذاب است که هر مرد مسلمانی در جهان او را تحسین کرده و الگوی خود قرار می دهد. بنابراین انتخاب روز تولد اولین امام ما شیعیان به عنوان روز پدر بی دلیل نبوده است و در این روز شایسته است تمامی افراد از پدران خود از پدران خود که علاوه بر همت برای تأمین معاش زندگی در تربیتی و نشان دادن راه و رسم زندگی به فرزندان نیز نقش پررنگی دارند از آنها تشکر و قدردانی کنند.
امام علی در وصیتنامه باشکوه خود درباره یتیمان فرمود:
«اللَّهَ اللَّهَ فِی الْأَیْتَامِ فَلَا تُغَیِّرُوا أَفْوَاهَهُمْ وَ لَا تضیعوا [یَضِیعُوا] بِحَضْرَتِکُمْ فَقَدْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ یَقُولُ مَنْ عَالَ یَتِیماً حَتَّی یَسْتَغْنِیَ أَوْجَبَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ بِذَلِکَ الْجَنَّةَ کَمَا أَوْجَبَ اللَّهُ لِآکِلِ مَالِ الْیَتِیمِ النَّار؛ (بحارالأنوار، ج 42، ص 199)
درباره یتیمان از خدا بترسید. مبادا که گرسنه بمانند و در جمع و جامعه شما تباه شوند من از پیامبر خدا شنیدم که می فرمود:اگر کسی یتیمی را، تا آنجا که بی نیاز شود، سرپرستی کند خداوند به پاداش این کار، بهشت را بر او واجب می کند. چنانچه اگر کسی مال یتیم را بخورد، خداوند- سوختن در- آتش را بر او واجب می فرماید.
در واقع روز پدر روزی است برای بزرگداشت پدرها، پدر بودن، و بیشتر شدن پیوند عاطفی میان پدران و فرزندان است.
ارسال دیدگاه