به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ امروز هوا نسبت به چند روز پیش خیلی سردتر شده بود و برف دیشب سوز و سرمای امروز را دوچندان کرده بود؛ مشکلات کوچک و بزرگ اقتصادی گویا دست بردار این ملت نیستند و مردم از فقیر و غنی روزگار دشواری را سپری می کنند و این ناآرامی ها و التهابات سیاسی اجتماعی چند ماه گذشته، هوای زندگی را برای مردم سخت تر کرده است.
با همه این تفاسیر و گلایه های ریز و درشت از مسئولین و حاکمیت، باز نوبت به امروز که می رسد، ملت غیور ایران با آنکه معترضند، میدان را خالی نمی گذارند و سرما، گرما، برف، باران و همه ناراحتی ها و فشارهای اقتصادی بهانه ای نمی شوند تا امروز را از یاد ببرند؛ آری نمی شود ۲۲ بهمن ماه را حتی بعد از ۴۴ سال براحتی از یاد برد.
به خیابان انقلاب که می آمدی، فقط کافی بود خود را به سیل خروشان مردم بسپاری و با آنها آرام آرام قدم برداری تا خودت را به میدان آزادی برسانی؛ جایی که وعده گاه حضور پرشور مردم برای وحدتی دوباره است؛ تا همه هم قسم شویم تا با یکدیگر ایران را بسازیم و نگذاریم دوباره این مرز و بوم به دست اجنبی ها بیافتد؛ شاید این وسط عده ای مثل همیشه ساز ناکوک بزنند و حتی زبانشان، قلمشان و کارشان به سمت ناخودی ها رود، اما امروز روز وحدت است و چه زیباست که همه در کنار هم به فکر ساختن آینده زیبای ایرانمان باشیم؛ آینده ای که همین بچه های کوچکی که امروز دست در دستان پدر و مادر به خیابان ها آمده اند، در انتظار آنهاست.
هر کسی که امروز در خیابان انقلاب و در مسیر این جشن بزرگ قدم می زند، اگر اندکی انصاف داشته باشد نمی تواند این اجتماع بزرگ ملت را صرفا تجمعی سیاسی و از سر زور و اجبار تعریف و تفسیر کند؛ همه با شور و اشتیاق از کوچک و بزرگ آمده بودند تا با برافراشتن پرچم های زیبای سه رنگ ایران، نام وطن را فریاد بزنند و بگویند که تا پای جان برای این آب و خاک جانفشانی می کنند.
به واقع امروز را می شود به تمام معنا «جشن بزرگ انقلاب» نامید؛ جشنی که به افتخار حضور این ملت برپا شده و میزبان و میهمان این جشن خود خود مردم هستند؛ مردمی که با هر سلیقه سیاسی و با تمام فشارهای اقتصادی پای این نظام ایستاده اند تا به کوری چشم دشمنان ایران، فردای روشن تری داشته باشند.
بیشتر بخوانید:
ارسال دیدگاه