به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از «شیرازه»، آری به پایان آمدیم دفتر حکایت همچنان باقیست...
حکایتی که نشان از دلدادگی، دلسپردگی و سرسپردگی به امام حسین(ع) و خاندانش است، عشقی که همواره در دل محبان اهل‌بیت(ع)ساری و جاری است و هیچ‌گاه پایانی ندارد؛ داستانی که با فرا رسیدن محرم‌الحرام، آغاز با تاسوعا و عاشورا ادامه و با اربعین و همایش بزرگ دلدادگان حسینی امتداد میابد و اگرچه هر ساله با اتمام پیاده‌روی اربعین به پایان می‌رسد، اما این عشق به حسین(ع) و انسجام و اتحاد بین تمام مسلمانان جهان، جمله معروف" حب‌الحسین یجمعنا" را به درستی تفسیر می‌کند و کسی را یارای درک درست آن نیست، مگر اینکه در این مسیر قدم گذاشته باشد.
مسیری که گاه آنقدر تکرار می‌شود که تعداد آمدن‌هایش از دست عاشقان به اهل‌بیت در رفته و به قول زائری که پای برهنه در مشایه قدم گذاشته است، این مسیر جور دیگری است و هر بار مشتاق‌تر از قبل میشوی.
این زوار اهل قم که سال‌های بسیاری را در پیاده‌روی اربعین شرکت کرده است می‌گوید: توصیف این سفر سخت و گاه غیر ممکن است و هر چه بیشتر پیش می‌روی تازه متوجه میشوی که کم است و باز هم مشتاق آمدن هستی.
آری اینجا کربلاست، سرزمینی که روزگارانی میزبان حسین و یارانش بود تا میزان ایمان و اخلاص و اطاعت و بندگی را محک بزند و از میان آن همه همراه، تنها ۷۲ یار واقعی را برگزیند برای امامی که بزرگ‌ترین دغدغه‌اش دین بود.
و اکنون پس از این همه سال، هنوز هم این سرزمین و این مسیر میزان ایمان و بندگی عاشقان حسینی را عیار می‌زند تا بگوید ایمان یعنی چه؟
اینجا و در این راه ایمان یعنی هر آنچه با چشم میبینی و به یقین میرسی اما با گوش باورش سخت است.
اصلا بگذارید چند خطی در مورد زیارت اربعین و سفرم به این میعادگاه، بنویسم تا کسانی که فرصت همراهی بار کاروان اربعین را نداشتند، نَمی از آن یَم فیاض محبت حسینی را احساس کنند.
روایتی از مسیر بهشت
هرچند بر حسب نیاز روایتی کوتاه از سفر به مسیبر عاشقی را می‌نگارم ولی معتقدم جنس زیارت اربعین، با زیارت‌های دیگر اباعبدالله‌الحسین(ع) متفاوت است.
زیارت اربعین را باید چشید، اصلا نمی‌توان آن را در قالب الفاظ و یا حتی شات‌های دوربین عکاسی یا فریم‌های دوربین تصویربرداری به تصویر کشید.
اصلا می‌خواهم حرف آخر را همین اول بگویم؛ کسی که زیارت اربعین را درک نکرده باشد، بخشی از معارف ناب حسینی را هیچ‌گاه درک نمی‌کند و اگر بخواهی بدانی حسین(ع) چه کاره است، باید کوله‌بارت را ببندی و سه روز مسیر نجف تا کربلا را ستون به ستون و عمود به عمود پیاده طی کنی و در مسیر، عشاقی را ببینی که برای زائرین حسین هم، سر و دست می‌شکنند.
گر چه پرداختن به همه جنبه‌های این حرکت منحصر به فرد تاریخ بشریت، که همه ساله در ایام نزدیک به اربعین در مسیر‌های منتهی به کربلا، به ویژه مسیر نجف تا کربلا، شکل می‌گیرد، از توان هر قلم و نویسنده‌ای خارج است؛ اما به قول معروف «آب دریا را اگر نتوان کشید، هم به قدر تشنگی بایدچشید» و به قول جوان بروجردی که در مسیر مشغول مداحی با دوستانش بود، این حس را در یک یا چند جمله و حتی کتابی هم نمی‌شود نوشت، اما همه به عشق مولا و امام‌مان آمده‌ایم تا زمینه‌ساز ظهور امام زمان(عج) باشیم و قدم‌هایمان را در این راه نذر امام عصر می‌کنیم.
اگر پا در مسیر پیاده‌روی اربعین بگذاری، خیلی زود متوجه میشوی که تمام اجتماعات شیعیان در سراسر دنیا، نسبت به این اجتماع عظیم، مانند قطره‌ای در میان دریاست؛ انگار خود اهل‌بیت(ع) چنین طراحی کرده‌اند که در ایام اربعین نبض زمین و زمان در مسیر نجف تا کربلا بزند و تو به روشنی میبینی که اینجا قلب زمین زیر پای زائرانی که با عشق گام برمی‌دارند، با تواضع و احترام می‌طپد.
به راستی که اربعین میعاد گاه است. باید حداقل یکبار در این میعادگاه بزرگ حضور بیابی تا معنای ایمان را درک کنی و مصداق ایمان را متجلی(علامات‌المومن خمس... و زیارت الاربعین...). باور کنید.
اگر فرصت حضور در این میعادگاه را بیابید، به راحتی متوجه می‌شوید که چرا باید تنها به زائرین اربعین گفت، «مومن» و اصلا ایمان یعنی چه؟
وقتی حسین نیمه شب هم صدایت را می‌شوند
اینجا ایمان یعنی از شدت خستگی مسیر، ساعت سه نیمه شب بر روی زمین بنشینی و پا دراز کنی و از امام حسین بخواهی تا جایی برای استراحت یکی دو ساعته بیابی و ناگهان در تاریکی شب جوانی متواضع جلو بیاید و با زبان عربی بپرسد«منزل؟» و با او همراه شوی تا خانه‌ای که تا نیمه شب اهالی‌اش بیدارند به عشق میزبانی از زائرانی که خسته راهند و صبح وقتی هوا روشن شد، ببینی میزبانت یک درجه‌دار عراقی است که تمام دل‌خوشی‌اش این است که فقط یک شب هم که شده از زائران اباعبدالله پذیرایی کند.
اینجا ایمان یعنی پیرزنی که دو زانو بر زمین نشسته ظرفی خرما بر دست گرفته و التماس می‌کند تا حبه‌ای خرما برداری که شاید رسالتش به زائران حسین را به سرانجام رسانده باشد و با لبخندی بر لب تو را بدرقه می‌کند.
ایمان، یعنی سیل خروشان جمعیتی که پهنه‌ای به وسعت بیش از هشتاد کیلومتر را تسخیر کرده‌اند و با گام‌های استوار خود مشق عشق و محبت می‌کنند و تو زمانی که خود را در میان این سیل جمعیت رها شده میبینی و از هر گوشه فریاد «لبیک یا حسین» را می‌شنوی، احساس می‌کنی که دیگر حسین(ع)تنها نخواهد ماند.
و اینجا ایمان واقعی را در دل جوانانی میبینی که تمام مسیر را نجواکنان نوحه‌سرایی می‌کنند و معتقدند که توصیف این راه چنان دشوار است که فقط قدم‌هایشان را نذر ظهور امام عصر کرده‌اند به امید تعجیل در ظهور آقا.
مادر چند عمود دیگر تا کربلا مانده؟
و اینجا ایمان یعنی کوچک و بزرگ، زن و مرد پیر و جوان همه و همه و از هر ملیت و نژاد و زبان و سرزمینی کنار هم، با هم و تنها با یک هدف در حرکتند تا همایشی را رقم بزنند که باورش ممکن نیست مگر با حضور در این راه.
آری در اینجا ایمان و عشق درهم آمیخته تا دخترک نوجوان مرا که لحظه‌ای از فضای مجازی و دنیای رنگارنگ تعلقاتش دور نمی‌شد، همانند بچه آهویی رام، در مسیر عاشقی و در مشایه گام به گام پیش بِبَرد بی‌آنکه ذره‌ای دلش هوای داشتن تلفن همراه و شبکه‌های اغواگر اجتماعی را کند و مدام بگوید: «چقدر دلم می‌خواهد زودتر بین‌الحرمین را ببینم چند عمود دیگر تا کربلا مانده؟».
کلام آخر:
زیارت اربعین یعنی خلسه حضور و اگر می‌خواهی این زیارت ناب و بی‌مانند را درک کنی، باید نیت کنی و از امروز تمام برنامه‌هایت رابرای اربعین سال بعد هماهنگ کنی و در تمام مدت یکسال باقی‌مانده از خدا بخواهی که توفیق این زیارت را به تو عنایت کند و وقتی یکبار توفیق حضور در این مسیر را یافتی، احساس می‌کنی که تازه همه چیز شروع شده است و این تو هستی که باید دوباره آغاز شوی...
آری امسال هم به لطف خداوند کربلا روزی دلم شد و به پایان آمد این دفتر اما حکایت همچنان باقیست...
به گزارش خبرنگار شیرازه: در مسیر بیش از ۸۵ کیلومتری حرم امیرالمومنین(ع) تا حرم اباالفضل‌العباس (ع) هر ۵۰ متر تیرک چراغی وجود دارد که بر روی آن شماره‌ای نصب شده که مجموع این عمودها ۱۴۵۲ عدد است که بهترین مقیاس برای تعیین میزان مسیر طی شده توسط افرادی است که به سمت کربلا پیاده می روند.
ارسال دیدگاه