پیشرفت شازند از تخیل تا واقعیت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از "شازند ما"، آیا تابحال به این فکر کردید که چرا شازند با دیگر شهرها متفاوت است؟ چرا با شروع شب شهر سوت و کور می‌شود؟ چرا اغلب جوانان به فکر این هستند که خود را بند یکی از صنایع کنند و روزگار بگذرانند؟

این سوالات بسیار پایه‌ای است و نیازمند ریشه‌یابی توسط متخصصین امر  و جامعه شناسان می‌باشد؛ اما شاید این یادداشت تلنگری باشد به خودمان، به شازندی‌ها و البته مسئولان شهر!

به گذشته که نگاه کنی، می‌بینی که در مدرسه هم اوضاع خیلی عادی نیست! محبوب‌ترین فرد کلاس کسی است که بیشتر بتواند به قول خودمان مسخره‌بازی دربیاورد! و در مقابل کسی که درس می‌خواند جایگاهی در برابر دیگر افراد ندارد. البته در این بین معلمین محترم هم تلاش خود را می‌کنند که به دانش‌آموزان این باور را بدهند که درس خواندن بسیار مفید است ولی اغلب از شیوه‌ی تنبیهی استفاده می‌کنند تا تشویقی! البته از جهاتی باید حق را به آنان داد ولی در این مورد مباحثی وجود دارد که از حوصله‌ی این بحث خارج است.

مهم‌ترین عامل موفقیت در مدارسی که به عنوان نمونه و تیزهوشان مطرح می‌شوند، فضای رقابتی آن‌هاست؛ یعنی در بین دانش‌آموزان رقابتی است برای شاگرد اول شدن، برای بهترین رتبه‌ی کنکور شدن و ...

خب، مشکل از همین‌جا آغاز می‌شود!! اغلب دانش‌آموزان شازندی در برابر غول کنکور –که البته چند سال است دیگر آن ابهت گذشته را ندارد!- کم می‌آورند و البته هر طور که هست و در  هر رشته‌ای که بشود، در این بین افرادی هم هستند که قید تحصیل را زده و به دنبال مشاغل آزاد و کسبه شدن می‌روند.

ما به سراغ افرادی که تحصیل می‌کنند می‌رویم! چندی است که با خالی ماندن صندلی های دانشگاه، دیگر رقابت بر سر قبولی و عدم قبولی نیست، بلکه رقابت بر سر کیفیت دانشگاه است؛ که متاسفانه به دلایلی که ذکر شد اغلب افرادی که تحصیل را انتخاب کرده اند در کیفیت پایین تحصیل باقی می‌مانند و روزگار را به واحد پاس کردن می‌گذرانند و به امید مدرک چند سالی به دانشگاه رفت و آمد می‌کنند!

بعد از دریافت مدرک، بایستی به فکر شغل و کسب و کار باشی! در این مرحله هم عده ای باز به کار آزاد مشغول می‌شوند، ولی اغلب کسانی که مدرک دارند، زمین و زمان را زیر پا می‌گذارند تا در یک ارگان دولتی مشغول به کار شوند، بدلیل آن‌که حال و حوصله‌ی دردسر یک کار تولیدی و خصوصی را ندارد! چرا که درسی که خوانده آن‌قدر کیفیت نداشته تا بتواند آن را عملی کند! چون وجهه اجتماعی کسی که مثلاً در پالایشگاه فعال است – ولو به نام اورهال - پیش مردم بهتر است!

می‌دانیم که در هر دو صورت خدمت به جامعه انجام می‌شود ولی این کجا و آن کجا! اگر شرکتی تاسیس شود و یا یک شرکت خصوصی رونق بگیرد، می‌توان دست چند نفر دیگر را گرفت و در آنجا مشغول به کار کرد – در این زمینه شما را به برنامه‌ی "پایش" شبکه‌ی یک سیما ارجاع می‌دهم- و البته آثار و برکاتی هم هویدا خواهد شد.

خلاصه مبحث این‌که ای کاش مسئولین – مخصوصاً فرهنگی – از مدرسه شروع کنند و کاری کنند که دانش‌آموز به این برسد که در هر لباس و کاری که هست فقط و فقط بایستی به فکر این باشند که کار خود را به طور کامل و صحیح انجام دهند. چون بزرگترین مشکل در شهر این است که کارها کامل و به درستی انجام نمی‌شود.

همین امر می‌تواند قدم اول و اساسی در پیشرفت شازند باشد.

یادداشت از:مرتضی نقمه کو

انتهای پیام/ش