به گزارش خبرنگار ورزشی شبکه اطلاع رسانی دانا؛ در فدراسیون والیبال بازی دوباره آغاز شده. یک خیمه شب بازی بی حاصل که هیچ عایدی ندارد و هیچ تماشاگری را راضی نمی کند. نمایشی تکراری که حداقل در دو اکران قبلی نتیجه ای تلخ و بد داشت و همه را غمگین و افسرده کرد. نمایش نخست در استحاله بی موقع فدراسیون در استخدام مربی ایرانی با تمسک به انگاره های فرامتنی که به یک ناکامی تمام عیار منجر شد و اکران دوم که یک مربی بی نام و نشان و درجه 3 را به والیبال ایران قالب کرد که نتیجه اش 13 باخت پی در پی و حضور کمتر از 2 ماه روی نیمکت ایران بود. یک ناکامی بزرگ که فدراسیون والیبال را بر آن داشت برای برون رفت از اوضاع بغرنج فعلی دوباره به دنبال نسخه امتحان پس داده شده جذب مربی خارجی بزرگ برود.
فدراسیون والیبال در آن مقطع پروژه استخدام مربی خارجی را به بعد از المپیک موکول کرد؛ با این استدلال که سرمربیان خارجی درجه جملگی تحت قرارداد با تیم های المپیکی هستند و بعد از پایان المپیک و پایان قرارداد فرصت مناسبی است که والیبال ایران یک گزینه مطلوب را شکار کند. با این وجود این وعده همانند زدن یک سنگ بزرگ است؛ سنگ بزرگی که نه تنها والیبال بلکه ورزش ایران توانایی نواختن آن را ندارد! مربیان خارجی درجه یک در هر رشته ای از والیبال گرفته تا فوتبال و بسکتبال قیمتی میلیون دلاری دارند که ورزش ایران در شرایط نابسامان اقتصادی فعلی از پس پرداخت آن برنمی آید. نکته تلخ اینکه حتی اگر با مصیبت بتوانیم دستمزد آنها را پرداخت کنیم، بسیاری از آنها حاضر به حضور در ایران نیستند و ترجیح می دهند در یک فضای آرامتر حتی با دستمزد کمتر کار کنند.
بیشتر بخوانید:
تقوی: برای هدایت تیم ملی والیبال با ۴ نفر در حال مذاکره‌ایم/ صحبت‌های خوبی با مندز داشتیم
از همین رو فدراسیون چاره ای ندارد به جز اینکه به گزینه های دم دستی و درجه 2 بسنده کند. گزینه هایی که از سوی دلالان به فدراسیون معرفی می شوند و عجیب اینکه یکی از یکی بدترند! دلالانی که همانند رویه مرسوم در فوتبال به والیبال هم رخنه کرده و به تنها چیزی که فکر می کنند، درصد و پورسانت خودشان است. در این میان مربی هر چه گمنامتر و بی رزومه تر، فشار و پرزنت برای قالب کردن آن بیشتر می شود. آش به حدی شور شده که برای یک مربی بازنده که تحت قرارداد با یک تیم دیگر است و حتی به المپیک هم راه نیافته، به فدراسیون پیشنهاد داده اند که با مربی فوق قرارداد امضا کند و آقای مربی به شکل کنترل راه دور اوضاع را زیر نظر داشته باشد!
در چنین بازار مکاره و مسمومی با توجه به شرایط فدراسیون والیبال بدیهی است که نمی توان انتظار جذب یک مربی درجه یک و طراز اول را داشت و باید به نامهای بدون رزومه و بی کیفیت درجه 2 و 3 اکتفا کرد. آنهایی که نبودشان بهتر از حضورشان است و نه تنها چیزی ندارند که به والیبال ایران اضافه کنند، بلکه شرایط را بدتر از بد خواهند کرد. فراموش نکنیم که هدف و استراتژی فدراسیون والیبال برای جذب مربی خارجی برون رفت از بن بست و باتلاق فعلی است و این مهم با مربی درجه 2 میسر نخواهد شد و تنها اوضاع را از آنچه هست، بدتر می کند.
بیشتر بخوانید:
اکبری: باید طرز تفکرمان را تغییر دهیم/ تمام تقصیرها گردن پائز نبود
به نظر می رسد در شرایط فعلی عاقلانه ترین کار برای فدراسیون والیبال سپردن نیمکت تیم ملی به یک چهره معتمد و امتحان پس داده باشد که حداقل می توان با او به سقوط فکر نکرد. فردی که والیبال ایران را به خوبی می شناسد، سالهای سال در کادر فنی تیم های ملی در کنار مربیان خارجی مطرح کار کرده، گوشت و پوست و استخوانش با والیبال ایران ممزوج شده، بازیکنان تیم ملی و البته لیگی را کامل می شناسد و البته در اداره و مدیریت تیم که به نظر مهمترین نیاز این تیم ازهم گسیخته است، توانایی دارد.
پیمان اکبری مربی کهنه کار ایران در شرایط فعلی می تواند بهترین گزینه باشد. فراموش نکنیم که اکبری در هفته سوم لیگ ملتها و بعد از برکنار پائز در سخت ترین هفته لیگ ملتها تیم ملی داغان و بی روحیه ایران را به خوبی جمع کرد تا آن تیم ورشکسته و درهم شکسته بعد از 13 باخت متوالی رنگ برد را ببیند و برابر 2 قدرت بزرگ جام یعنی امریکا و هلند به پیروزی برسد. اکبری البته که در لیگ هم رزومه قابل اعتنایی دارد و سالها در مکتب مربیان بزرگ والیبال که به ایران آمده اند، تلمذ کرده. با جمع بندی همه این فاکتورها می توان به او اعتماد کرد و از آینده تا حدودی مطمئن بود. اگر قرار به جذب مربی درجه 2 خارجی باشد، اکبری قطعا گزینه بهتر و انتخاب معقول تریست. سرگشتگی در میان مربیان درجه 2 والیبال هیچ عایدی ندارد. والیبال ایران تا به امروز هم فرصت را از دست داده؛ پس این بازی خیمه شب بازی را پایان دهید و به مردی اعتماد کنید که می شود به او اعتماد کرد.
ارسال دیدگاه